Dokunmuştu Gönlümüze

 

Ağır yaralı mısralarım

Hecelerim mi bana küsmüş

Yoksa yazmaya mı isteğim yok

Anlayınca bu acı gerçeği

Koştum mısralarla hecelerin başına

Yalnız bırakmaz yakışmazdı

Gönül etrafında gezintisine devam etmeliydi

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Durur muyum beklemeyle

Sevdanın gülümsemesiyle yaklaştım mısralara hecelere

Bir kahve tadında yudum yudum içtim

İçimdeki sevgiyle mısralarımda hecelerim de büyüsün

Vurulmasın vurulan düşler gibi dedim

Mısralar heceler beni buyur etti

Beraber gülümsedik gönülleri yazdık

Gülenlerin güzelliğini yazdık

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Ağır kanamalı geçmesin dedim düşünceler

Hasta bakışları silelim dedik

Ayrı kalırsak birbirimizden gönüllerden

Hangi tabip yaralarımızı sarardı

Bir an bu korku içinde ürperdik

İhanete yer yoktu aramızda

İhanetleri yazarken ihanet etmeyecektik

Kendimize birbirimize gönüllere

Hep bir arada olmalıydık

Birbirini ısıtan sarılan gönüller gibi

Kanatır ihanetler gönülleri

Çaresi zor bulunur

Maskelerle dolaşmaya zaten karşıydık

Maskeye karşıydık zaten

Gülümsedik sarıldık yazdık

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Sahipsiz gönüller gibi sahipsiz kalmak beyhudeydi

Yalnızlıkla ölmek acıydı

Yaklaşmanın huzurunda huzursuzluğa kaçmak zordu

Kara kış kara boran dı karanlıktı

Akarsa gözyaşlarımız

Gözyaşları bunun hesabı verilmezdi

Gülmeliydik birbirimize gönüllere

Buydu amacımız yazmamızın gayesi

Dünyaya gelişimizin amacı

Coşkun ırmaklar nehirler gibi

Gönüllere akarak coşmalıydık

Tek başına mısra ’sız hece ’siz gönülsüz

Aşılmıyordu engeller coşulmuyordu

Mutluluk yaklaşmıyordu

Güldük yazdık

Yazdık güldük

Gönüllerle buluştuk huzura erdik

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gözleri Kaşı Karalıyı

 

 

Aşığın gönlü olur yaralı

Yüzü olmaz lakin karalı

Gönlünü aşk sardı saralı

Yarasını sarmak için âşık arar

Gözleri kaşı karalıyı

 

Dilde gönülde yoksa aşk

Kurumuştur ağaç vermez meyve

Aşksız arama sen mana bulamazsın

Yarasını sarmak için âşık arar

Gözleri kaşı karalıyı

 

Aşk ile dolar aşığın bahtı

Her gün aşk ile yattı kalktı

Aşkı ile etrafına baktı

Aşk onu gönülden yaktı

Yarasını sarmak için âşık arar

Gözleri kaşı karalıyı

 

Kul Mehmet’im aşkın halinden âşık anlar

Aşk ile canlanır cümle canlar

Aşk olunca akmaz kanlar

Âşıklar içindir tüm hanlar

Yarasını sarmak için âşık arar

Gözleri kaşı karalıyı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Kızlar Kızlar Oy Kızlar

Kızlar uzakta bakar bakarda yüreğim yakar

Bu zamane kızları yere bakar yürekleri yakar

Elinde düşmez aynası gece gündüz bakar

Kızlar kızlar oy kızlar kaş altında bakınca yüreğim sızlar

Arayın beni bulun siz kızlar bu sözümü kim tutar

Yaralı yüreğim sizsiz sızlar aramıza kim koydu dağlar

Aramaya yok niyetiniz bu gönlüm sizsiz ağlar

Kızlar kızlar oy kızlar kaş altında bakınca yüreğim sızlar

Sevda izi hiç yok mu sizde ne hoş olurdu gülüşünüzde

Güzelliğiniz gören feyz alır sonra yollarda kalır küstüğünüzde

Özleminiz yakar kızlar gülüşünüzle az bakın pencerenizde

Kızlar kızlar oy kızlar kaş altında bakınca yüreğim sızlar

Aşk sizdedir gönlünüzdedir bu âşık ne yapar

O güzel bakışınızla bu gönlümü anında kapar

Aşk ile inip kalkan sineniz aşığı fena çarpar

Kızlar kızlar oy kızlar kaş altında bakınca yüreğim sızlar

Gezdir beni bakışınla aşk âlemine gaflet içinde bırakma

Gülüşün cennetten çiçek hasret iline beni salma

Gör halimi inkâr eyleme sevdiğimi bil geriye kaçma

Kızlar kızlar oy kızlar kaş altında bakınca yüreğim sızlar

Yaklaş az ne olur yanıma tenin değsin canıma

Yüreğim yanar har kaçan bakışınla başıma kar yağdırma

Aşk adındır senin bu gönlünde bu aşığı aşk aşk diye arattırma

Kızlar kızlar oy kızlar kaş altında bakınca yüreğim sızlar

Sevdiğini inkâr etme ne olur hasret ile öldürtme

Hasretinden çorak çöllere susuz gül ektirtme

Fazla naz ederek bu garip aşığa zulümle bitirtme

Kızlar kızlar oy kızlar kaş altında bakınca yüreğim sızlar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yaralı Geldim Neşeli Dönmenin Peşindeyim

 Aramızda yükselerek hasreti sıralayan dağlar yol verin yâre gideyim, yârim beni bekler ağlar…

Öyle hasretim ki yârin gül yüzüne, sana anlatsam ey dağlar yıkılırsınız paramparça olursunuz, viran olur cümle bağlar…

Karanlık gece gibi üstüme çökmeyin ey yollar dağlar, mühürlenmiş kalpler gibi aramıza girmeyin ey ayrılık, yârim'in ayrılıktan çığlık feryadı kulağımı dünyamı parçalar yol verin gideyim ey dağlar ey yollar ey ayrılık…

Sanki doğumum hüsran ülkesinde olmuş gibi hala hüsran içindeyim, aramıza kim koydu bu dağları, yolları ben bilmiyorum soruyorum bilende yok! Muamma!

Bir lokma ekmek peşinde koşarken kendimi buldum gurbette, yârim yanımda götüremedim yolum izim yoktu önümde, hala aynı kısır döngü içindeyim, ama çok şükür bir lokma ekmek bularak gurbette ben ve geride kalan yârim ile bölüşüyoruz hepsi bu vuslat ne zaman nerede olur bilemiyorum…

Yaralı geldim neşeli dönmenin peşindeyim ey dağlar ey yollar ey ayrılık, çekilin yolumdan varayım yârime… Sakın kızmayın gücenmeyin bana dağlar ey yollar ayrılık, bilirim sizin suçunuz yok sizinle hasbihal ederim, ama bilirim ki ve beni diri tutanda budur biçare gelen Allah’ın izni ve yardımı ile neşeli sevinçli döner, sabırla beklerim.

Sabır değil mi dertleri hasreti ayrılığı eriten yok eden, uzun yolları kısaltan yürekte yanan kor alevleri söndüren vuslat visal ile buluşturan, sende bekle nur yüzlüm sabırla sığın Rahman’a gerisi çorap söküğü gibi çözülür biter yok olur ayrılık, hasret, üzüntüler bir bir yüce Allah’ın izni ve yardımı ile biter…

Mehmet Aluç

Sen Giderken

Sana verdim gönlümü

sen terk ettin yıktın ömrümü

ayrılık rüzgarına kapıldın gittin

aşk şarkısını söyleyemedik seninle

koşarken hüzünlere hatalara ellerinle

kelimeler sözler sana yetmezken

bir gülümsemen bana yeterken

aşk şarkıları sana yetmedi sen giderken

ruhum yaralı ruhun yaralı

duygusuz yolları aşarken ellerimiz karalı

kelimeler sözler sana yetmezken

bir gülümsemen bana yeterken

aşk şarkıları sana yetmedi sen giderken

bir dizi sözlerle aşkımı sana anlattım

sen anlamsız sözler yumağı ile kaldın

içimdeki seni gülümsemeni yıktın

harcadın yüreğimi beni umutsuzluğa sattın

kelimeler sözler sana yetmezken

bir gülümsemen bana yeterken

aşk şarkıları sana yetmedi sen giderken

yanağımda busen olmadan

ellerimde ellerinin sıcaklığı kurumadan

tenimde kokun içime sinmeden

sen çektin gittin veda etmeden

özlemlerine sabırla ekledin

gözlerini gecelere terk ettin

sıcaklığını kış ayına bıraktın

sen çektin gittin veda etmeden

kelimeler sözler sana yetmezken

bir gülümsemen bana yeterken

aşk şarkıları sana yetmedi sen giderken

Mehmet Aluç

Aylar Oldu Yanımda

Bir sabah gördüm ayrı düştüğüm maralı

Ah gördüm görmez olaydım oda yürekten yaralı

Kimsesiz perişan kalmış mahzun baktı yüzü karalı

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Selvi boyu bükülmüş yürüyemez olmuş

Sırma kirpikleri tel tel dökülmüş

Beni terk edip o zalime vardı varalı yüzü gülmemiş

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Dedim göç eyledin burayı bizim elleri

Gitme dedim gülemezsin zordur ırağın halleri

Vardı gitti koşarak sürünerek geldi ağlar gözleri

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Gönül bu gözlerindeki yaşlara izin verir mi?

Kul Mehmet’im darda kalması çok güç imiş

Sevenin halinde sevenler anlar gerisi boşa imiş

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Mehmet Aluç

Sana kıyanları hemen asmalı

Girdi mezara o eller kınalı

Ağlıyor geride kızlı analı

Gidişinle gönül kaldı yaralı

Sana kıyanları hemen asmalı

Toprak örtüldü kaldın sevdalı

Hemen kurudu tutuğun gül dalı

Şimdi gönüllerin hepsi karalı

Sana kıyanları hemen asmalı

Özge canım gönüller ağır yaralı

Hüküm verip asmalı itinalı

Cennete gittin sen gönlü kınalı

Sana kıyanları hemen asmalı

Kul Mehmet darağacını kurmalı

O canileri tez elden asmalı

Özge kızım Türkiye’m gözü yaşlı

Sana kıyanları hemen asmalı

Mehmet Aluç

ANCAK GÜZEL GÖZLERİN RÜYALARIMA GİRDİ

Hasretin hazin rüzgârı yüreğimde esti

Ancak güzel gözlerin rüyalarıma girdi

Kalbime kor alevler düştü geçti

Lakin tüm güzellikler seninle mi oldu

Yüreğimde ancak bu sensizliğin acısı sırdaşım oldu

Dünya saray sanki evim zindan karanlıkla doldu

Ama ufukta bana el sallayan seni kalbimde özlemle taşıyorum

Ve yüreğim seninle acıların değeri kalmadı sensizde yaşıyorum

Ama Rabbimin yardımı ile bu hüzünleri kalbimde taşıyorum

Ancak sensizlikten yanımda taşıdığım hüznüm bana oldu sancak

Sancak ki göklerden geldi Rahmanın dostu hüzünmüş ancak

Lakin zihnimde yaşadığım hatıraları yaşatıyorum ancak

Sensizlik ölüme denk değilmiş anladım artık ancak ancak

Rahmanla olunca dar gelen dünya genişliyor anında ancak

Rahmanla olunca sığmayan yüreğe dünyaları sığdırıyor Yüce Rahman

Ufuklara diktim hüzünden sancağımı gururla ancak

Umut güneşim doğdu lakin sen göremedin sallanıyor bak ötelerde sancak
Giden baharlar gitti üşümüyorum gözlerim bulanıyor,

 bakarsan görürsün yüreğim okunacak

Lakin güzel gönlüne bana düştü sanki bir salıncak

Yaralı yüreğimden tutmak sana düştü yüreğim ötelere nasıl dayanacak
Yüreğim yüce Allahın virdine düştü artık yanmayacak

Madde ile manayı ayırdım hasret kafesini kırdım kurtuldum ancak

Yüreğimdeki feryadı sensizliği duydu Yüce Rahman

Mehmet Aluç