Susma

Tabip bilir mi yürekteki sevdayı acıyı

Çekti mi benimle ayrılığı dermansız sızıyı

Aşığın derdi aynı sızısı aynı kimse bilemez

Tabip bilmez bu sevdayı acıyı

Yürektedir aşığın yarası görülmez el atsan tutulmaz

Derman diye merhem sürsen almaz

Nazlı yârden başka merhem kabul etmez

Onunla olsun gülsün her dem

Gülüşü ile bağlarda açılsın lale çiğdem

Söyleyin ben şimdi nereye gidem

Söyle tabip ben nasıl edem

Sen onu söyle

Çaresizliğimi tarif et söylesene öyle böyle

Gündüz gözüyle

Söyle tabip sen aşık oldun mu vaktiyle

Ayrılığa dayandın mı var gücünle

Bağırdın mı?

Yandın mı?

Var kuvvetinle

Kırıldı mı hiç umut dalın

Benim gibi deli gibi oldu mu halın

Tek başına çürüdün mü?

Yok, olup gittin mi?

Söyle tabip söyle

Susma

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Rahman önünde eğil ol özgür

Rahmanın keremini lütfunu… Düşünerek edelim tevekkül Rahman ile olunca cümle işler olur kolay olamaz müşkül Gönüller toplansın Rahmanın etrafında kazan yeni teşekkül Güvenme gücüne kuvvetine, Zamanı gelince yok olur sanma kendini herkül Can dediğin bugün var yarın yok, Bir anlık ecel ile yok olan Haydi, durmayalım tevekkül edelim, Ne büyüktür Rahman suphanallah Dökülür damla damla ağlarken ihlasla tövbe ile cümle günah Uç kanatlı böcekler gibi tövbe kapısına, Sonrasında koş var Resul kapısına kavuşturur Rahman Onca beden sağlığına şükür et onca ter akmasın boşa, İman ile koş Tevekküle İman kapında gönlünde beklemez kapısın geç açmaya, Ömür solar aniden bir ok ile gidersin Gönlündeki iman üstünü örtme nefis şeytan dünya malı ile sen, Yanılırsın rezil rüsva olursun sanma gülersin Gel gönlüm koşalım Rahmana secde ile gürül gürül Akla zarar fikirsizlik kapısında beklemek imansızlık ile yok olmak Ne büyüktür Rahman Ne büyüktür keremi sonsuz Suphanallah Döker açtığı tövbe kapısı ile kulun günahını Kerim olan yüce Allah Bir bilsen durmazsın nefis şeytan kapısında ah bir bilsen ey kul Eyleme gönlünü kendine nefisle şeytanla mezar İman sarayında gez dolaş al gönlüne azar azar Dünyada değil ölünce girilir mezara Kalu belada ki akdine sadık ol haydi amil İman ile kul elbet olur kâmil Kıymet ver kullara ol kadri kıymet bilen, Rahmandır kuluna değer veren kadri cemil Bak kâinata Rahmet yağıyor nur nur Rahman Batındır dünya aklı anlaşılmaz ey kul Bahtı soldurur nefis şeytan imansızlık imandır sana okul Gönlündeki kabullenemediğin sızıya son ver imanla ey kul ol makul Dokunsun sana merhamet bırak kapatma kapını Vicdan ile donat yapısını Açılsın gönül gözü Yakar imansızlığın közü İman gönülde oku sen cüz cüz Olsun Rahman Resul yanında bakılacak sende yüz Lain iblis önünde eğilme Seni yaratan o değil Rahman önünde eğil Ezilme Rahman önünde eğil ol özgür Mehmet Aluç Batın: Allahü Teâlâ’nın Esmâ-i hüsnâsından (güzel isimlerinden). His (duyu) organları ile hissedilemiyen, hayâl gücü ile hayâl edilemeyen, akıl ile anlaşılamayan. Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyruldu ki: Allahü Teâlâ Bâtındır. (Hadîd sûresi: 3) Teşekkül: Belli bir varlık ve biçim kazanma, kurulma, örgüt Amil: İslâmiyet’in emirlerini yapıp, yasaklarından sakınan Kadri: Değer, kıymet, onurla ilgili

  

Gelmedin

Yıllar var ki yolların gözledim

Bin derdim üstüne bir dert daha ekledim

Gelirsin de gülerim diye yollarını bekledim

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Söyle yapılır mı sevene böyle eziyet

Sevende sevilende olur aşk ile meziyet

Söyle nedir sendeki bu asabiyet

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Seni çok sevdiğimi biliyorsun, yani

Bilirsin üç günlük dünya zaten fani

Uzaklaşma yanıma yaklaş az bari

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Sevdim seni dönmem kovsan bin kere

Belki kavuşmak nasip olur öteki sefere

Ömrümüz geçmesin sevgisiz boş yere

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Nazar mı değdi bu gözlere gönüllere

Dikkat et dilinden çıkan o sözlere

Mutluluk kapımız çalsa gülümsese bizlere

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Kul Mehmet’im adın düşmez bu dilde

Gel yürüyelim el ele sefa ile gönülde

Kulaklarımızı kapayalım kem sözlere

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Mehmet Aluç