Ne Olduysa Yavaş Yavaş Oldu

 

Varoş toprakların tozunu yuttum

Yaşadığım yerdi varoş mahallesi

Aradığım tüm burada güzelliği buldum

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gelen gideni çok olurdu

Kapılar gönüller açık dururdu

Gelip gidenden hal hatır sorulurdu

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Varoş mahallemiz canların canı

Hiç unutulmaz ki yaşayan insanı

Hala içimde o günlerin heyecanı

Arasan şimdi bulunmazsın o insanı

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Neşeler sevinçler kulaklarımızda çınlardı

Yolda gülümseyen insanlarımızdı

Ağlayan olursa koşanlarımızdı

Yolda kalanlarımıza koşanlarımızdı

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Konuşulurdu Mevlana’dan Yunus’tan

Hemen tanırdık onları duyduklarımızdan

Gönlümüz sarayında yaşardı o anlarımızda

Battalgazi Köroğlu Dadaloğlu hep yanımızda

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Sabahları güneşi kaldırırdık

Sofraları ortaya kurardık

Kuru soğanla pilavı kaşıklardır

Tandır ekmeğiyle açlığımızı yatıştırırdık

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gazlı gece lambasında otururduk

Türlü türlü sohbetle doyardık

Masallar hikâyeler anlatırdık

Her gece bir eve dolar taşardık

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Bir gün dediler elektrik gelmiş

Tek tek söndü gaz lambaları

Arkasında televizyon girdi evler

Bozuldu sohbetlerin ayarları

Bozuldu komşuluk anları

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Artık herkes evinde televizyon başında

Komşuluk sohbet dersen dağın başında

Kimin umurunda akan gözyaşında

Herkes bireysel oldu kalmadı bedensel uğraş

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Bütünselliğimiz yok oldu kardaş

Aksa da böyle oldu kardaş yaş

Aksamasa da dağıldı her şey yavaş yavaş

Ne olduysa yavaş yavaş oldu yoldaş

Anlaşılmadı nasıl ne zaman oldu pirdaş

Şimdi sen yalnız ben yalnız bitti savaş

Anılarda kaldı anı oldu her şey

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Şimdi o yılları ararım bulamam üzülürüm

Ara sıra hatırlar gözyaşı döker düşler görürüm 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gerisini Ne Siz Sorun Ne Ben Yazayım

 

Ey kalem gönlüme uy yazma yavaş yavaş

Şiirlerim gönüllere yazılmazsa da çok çok

Sanki yazarken yiyorum ben döner dürüme sarılı lavaş

Ben yazarken hızlı yazıyorum biraz

Gerisini ne siz sorun ne ben yazayım

Sen hızlı hızlı yazmaya devam et olma kalemim yavaş

İşte ben yazarken böyleyim

Heceye vakit ayırmadan yazmaktayım

Gerisini siz sormayın ben yazamıyorum ufak ufak

Doğarken yazarım yine durmadan şafak

Gönlümle şiirlerimdir pak

Gerçi şiir gibi duru sevecen olsak

Gerisini ne siz sorun ne ben yazayım

Sen hızlı hızlı yazmaya devam et olma kalemim yavaş

Gönüller ki kalmış kupkuru

Ey kalemim yağmurla beraber yaz

Sula kurumuş gönülleri kalma yavaş yavaş

Elimde olursa nede güzel olur dürümden lavaş

Yiyeceğimiz değil mi bir lokma aş

Neden kırılır bunun için onca baş

Birde gözlerde akar yaş

Ah gerisini ne siz sorun nede ben yazayım

Sen hızlı hızlı yazmaya devam et olma kalemim yavaş

Dünyamız olmuş tam bir tımarhane

Çıkarmalı içindeki akıllıları

Sokmalı bizim gibi akıllı delileri yavaş yavaş

Yok, yok tımarhanede binlerce akıllı var

Bu zalim nefis dünya mal düşkünlerini

Atmayalım tımarhaneye ismine olur yazık

Atalım kör karanlık kuyulara kapatalım üstlerini

Yavaş yavaş

Çıkmasın dünyada savaş

Çıkmasın ülkelerde iç savaş

Bitsin yavaş yavaş

Verelim günde bir lokma aş

Nedir bunca bitmez savaş

Kim ne kazanacak ey kardeş

Mezara sığmaz ki bu savaştaki amaç

Yakalayın tıkın tüm insanları tımarhaneye değil

Kör kuyulara yeri burası tımarhane değil

İnsanlıktan çıktı dünya insanı geldi nereye

Belki milyonlarca insan daha ölecek seneye

Ah gerisini ne siz sorun nede ben yazayım

Sen hızlı hızlı yazmaya devam et olma kalemim yavaş

Bitsin artık insanların çektirdiği dert

Atalım dünyada kalmasın dert mert

Nedir bu hırs kazanma vicdansızlığı

Nedir bu öldürme aşkına hasret

Hani kalmadı adalet

Kimisi derse bana ne

Bende derim bendeki dertten sana ne

Olmaz böyle bana ne sana ne kime ne

Olmuş dünyada ki insanlar serseri

Nur Kur’an Nur Nebi insanlığın değil mi rehberi

Dinlemiyor görmüyor ölen insan mı hayvan mı birileri

Hani herkeste vardı takardı başına doğruluk tacı

Hepimiz mi birden olduk Kul Mehmet’im zurnacı

Çalarız böyle acı acı

Yok, mu insanlığın ilacı

Nur Kur’an Nur Resul ilacı

Ne yapsın Nur Kur’an Nur Sünnet hepimiz baştan savmacı

Kovmacı

Yıkmacı

Ayaklamacı

Say say bitmez bizde bedavacı

Ah gerisini ne siz sorun nede ben yazayım

Sen hızlı hızlı yazmaya devam et olma kalemim yavaş

Yazarken elimize geçmedi söyle bir ekmekten de lavaş

Mehmet Aluç © Kul Mehmet