Çanakkale zaferi Göğsümüzde Destan

Çanakkale zaferi bir milletin duasının zaferi

Çoluk çocuk bir millet bu vatanın neferi

İstediler milletim düşsün yere

Milletim imanı ile koştu göğsün gere gere

Yıkılırken bedenler birer birer şehadete koşarken

Düşman yıkıldı derken Milletime Çanakkale de

Yeniden dirildi vatanımla milletimiz bir hamlede

Gözlerinde nefret düşmanın alev alev

Milletim karşısında imanı ile oldu dev

Tankına topuna güvenen düşman yandı alev alev

Canım yurdu istiklali tekellerine aldı sandılar

Sandılar göğsümüzdeki imanı unuttular

Unuttular ve o an battılar yok oldular

Yıkılırken bedenler birer birer şehadete koşarken

Düşman yıkıldı derken Milletime Çanakkale de

Yeniden dirildi vatanımla milletimiz bir hamlede

Düşman ayak bastığı her yer oldu mezar

Milletimin bastığı her yer oldu cennet lalezar

Çanakkale’mde yükseldi şehadetle anıt mezar

Düşman yenilgiyi yaşadı azar azar

Milletime cennet bahçesi onlara oldu mezar

Yıkılırken bedenler birer birer şehadete koşarken

Düşman yıkıldı derken Milletime Çanakkale de

Yeniden dirildi vatanımla milletimiz bir hamlede

Öfke nefret doluydu düşmanda emeller

Milletimi bilinmez neler bekliyordu neler

Toprağa şehadetle düşerken nurdan bedenler

Düşmanda tükeniyordu bir bir öfke dolu nedenler

Sürünür mü imanı ile şehadete koşan yiğit

Ey düşman öfke nefretinle sen defol git

Yıkılırken bedenler birer birer şehadete koşarken

Düşman yıkıldı derken Milletime Çanakkale de

Yeniden dirildi vatanımla milletimiz bir hamlede

Analar dedi oğlum git vatan için yolun açık ola

İman göğsünde var koru vatanı,

cennet bahçesine çevirmeden sakın verme mola

Şehadete koşarsan sütüm sana helal melekler seninle ola

Şehadettir parolan dönersen parolasız yüzün kara ola

Cennet kapısında Nur Resul senin ile ola

Yıkılırken bedenler birer birer şehadete koşarken

Düşman yıkıldı derken Milletime Çanakkale de

Yeniden dirildi vatanımla milletimiz bir hamlede

Yiğidimin bükülmez kolunda bayrak

Yere düşerse bayrak vatan yarınlar olmaz ak

Ey düşman sen nefretin kolunda değilsin pak

İmanı ile yiğidim geliyor sen kaç önüne bak

Bin Mehmetçik ölse yüz bin Mehmetçik ölmek için var

Yıkılırken bedenler birer birer şehadete koşarken

Düşman yıkıldı derken Milletime Çanakkale de

Yeniden dirildi vatanımla milletimiz bir hamlede

Yıkamazsınız sizler bu mukaddes vatanı

İstiklaline koşuyor marşını yazıyor bak ufukta bak ta tanı

Her Mehmetçiğimin yüreğinde yazıyor bu yıkılmaz destanı

Sizler ki küfrünüzle yıkamazsın imanla şehadetle kazanılmış bu vatanı

Yıkılırken bedenler birer birer şehadete koşarken

Düşman yıkıldı derken Milletime Çanakkale de

Yeniden dirildi vatanımla milletimiz bir hamlede

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Çanakkale Geçilmez İmandan Var Siper

Yıl dündü kapkara gözler bürümüş şehrimi düşman denilen şerefsizi ile

Çanakkale’m titrer iman dolu neferle Alahu Ekber diyerek Resul ile

 Gök titrer melekler semada yere iner toplar gülümseyen şehitleri nur ile

Varsa gelsin daha şerefsizi neferim imanınla coşar koşar Çanakkale geçilmez

Sema kara gözlerin nefreti ile kükreyerek ağladı sağanak sağanak

Batılı denen medeniyet canavarın sahibi yüreği kapkara kaçar çırpınarak

 Neferimde iman ile koşarken gülümser şehadete yanakları nurdan al olarak

Varsa gelsin daha şerefsizi neferim imanınla coşar koşar Çanakkale geçilmez

Sanki karşında yetmiş bin açgözlü iklim canavarı medeniyet getirerek durur

Çanakkale’m neferin iman dolu sinesi delinmez düşman boşuna karşısında durur yok onda zaten gurur

 Sen asilsin Çanakkale’m neferin imanı ile asil düşman denilen zalim zaten sefil oğlu sefil

Anlar ki düşman, geçit vermezsin imanlı neferim o kadar asil

Yıkılır bir anda  düşman zafere giderken yenilginin uçurumunda 

Varsa gelsin daha şerefsizi neferim imanınla coşar koşar Çanakkale geçilmez

Mehmet Aluç

Dünyada Bulunmaz Senin Eşin Çanakkale

Ey Çanakkale’m dünyada bulunmaz senin eşin

Torağının bağrına yatar nur şüheda ne güzeldir gülüşün

Seni yıkmak istedi gönlü olmayan üç beş imansız gönüllü

Sen sığmazsın gönüllere imanla çağlarsın bilemedi birkaç sümüklü

Toprağında şüheda kanı ile dalgalandı semada bayrağın

İmanla şüheda koştu senin için akın akın

Bir karış toprağını vermez canın verir bu nefer

Giremezsin bu toprağa diye son nefesini verdi nefer gülümseyerek

Üstadım ne güzel demiş medeniyet denilen tek dişi kalmış canavar

İşte o nedenle iman dolu göğsü yıkamadı düşman denilen hain davar

Üstadım ne güzel yine demiş hangi çılgın bana zincir vuracakmış şaşarım

Gözleri şaştı inanamadılar birkaç silaha güvendi coştular coşkularında boğuldular alçalışla

Nefer iman dolu göğsü ile akın etti dünyada var mı ondan daha asil

Düşman denilen edepsiz merhametsiz suratsız bir alçak sefil

Afak toz duman yağarken gökte mermiler bir bir

Bir devir kapandı açıldı yeni diye bir devir

İmanla vatan aşkı ile doluydu her kazılan siper

Gözü kırpmadı şehadete koştu vatan için tüm nefer

Bize bırakıldı bu vatan nur nur şüheda kanı ile iyi bilin

Her adımda bunu bilin

Gökte dalgalanırken Şüheda kanı ile yıkanmış bayrağıma selam ile gülümseyin

Mehmet Aluç

Bu Düşmana Karşı çıkılan Son Sefer

Ey Çanakkale’m ufkunda eser düşmandan rüzgâr

Görenler der ki sanki yağıyor denizden keder

Göğsünde iman ile yola çıkmış karşı geliyor nefer

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Bombalardan Çanakkale de toz duman düşman vermiyor aman

Nefer elinde süngü göğsünde iman vatan bölünmez şimdi değil diyor zaman

Düşman vicdansız anlamaz yok dini imanı vurdukça vurur ortalık duman duman

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Çanakkale bembeyaz bürünmüş serilmiş toprağa hazır kefen

Şehadete koşuyor ecdadım on sekiz yaşında evlat Allahu Ekber derken

Vatan toprağı çiğnenmez vatan namusumdur diye ölüme koşuyor ötelerde yârine gülümserken

Bu düşmana karşı verilen son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Düşman sandı sönecek göğsümüzdeki o nurdan iman

Ah bilemedi ecdadım neferim imanı ile vermez sana aman

Vatanı için şahadeti beklerdi sofrasında işte dedi şimdi bu o zaman

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Ah düşman dedi Türk artık bulamaz artık dermanı

Rahman gönlüne verdi imanı şahadeti Resul yetiştirdi güçlü kuvvetli dermanı fermanı

Vatan için ölmek cennete gitmektir şehit olanlar ölmez namusu korumak farzdır al göğsüne dedi imanı

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Düşmanın yüzünde anlamsız derin korku anlaşılmaz bir ifade

Nasıl olur nasıl yeniliriz onlara yüz piyade bizde binlerce piyade

Bilmez iman milyarlarca piyadeye denk gönül onunla ziyade

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Mehmet Aluç

Bizlerde Emanetinize Hep Sahip Çıkacağız(Beyit)

Al eline sık toprağı şehit kanı ile sulanmış yoktur eşi

Bu vatan için şehit oldular tek tek ölmediler toptan gitti dördü beşi

Düşman mermileri düşerken toprağa bir bir nurla döşenmiş karaya

Vatan için bayrak için ölenler çıktı şehadet için bir bir ortaya

Medeniyet sunalım dedi medeniyetten anlamayan Avrupalı

Görmediler kendilerini zaten onların ufukları dünden kapalı

Çanakkale de toz duman sanki bir anda yaşanıyor mahşer

Ölüm şerbetini mutlulukla yaşıyor ecdadım cümlesi imanla pişer

Vatanı parçalamak ister düşman eylemek ister âlemi istila

Aman Allah’ım ne vicdan kalmış ne merhamet bin atla geliyor bela

Hayâsızca gelenlerin yüzüne bakın şer akıyor hayâsızca

Medeniyet diye ölüm sunan yürüyor üstümüze haksızca

İman ile doldurmuş çukuru bekler başında nefer

Gülümseyerek şehadete gidiyor nefer arkasındakilerde koşar sefer sefer      

Siperler kazıldı uzun uzun derin mi derin hazır şahadet deryası

İçinde Allah Allah nidaları doldu neferin imanı şahlanıyor açıkçası

Dua ile semaya kalkar Ya Rahman namerde ezdirtme vatanı titrerken eller

Sana gül kokan Resule mutlulukla varsın sana doğru koşan bu iman dolu güller

Serhatte bekliyor iman göğsünde nefer hangi düşman nasıl ezer geçer

Vatan canı anası evladı eşi neferin ölmez şehittir Rahman yanında bakar gülümser

Düşman yaşamayı çok görür ecdadıma bir karış kefeni eline almış lakin kendine biçer

Düşman imanı bilmez dağları yıkar geçer lakin düşman kendi mezarını bir bir eşer

İman ile yerinde oynadı dağlar taşlar düşman vicdansız ecdadın yüreğini haşlar

Ecdadım korkar mı senden ey imansız iman ile yola çıkmış nefer dik geliyor başlar

Al kana boyandı vatanım doğdu bayrağım şehit kanıyla mukaddes nur nur dalgalanır

Bu zaferi ecdadıma imanla güç kuvvetler veren Resul ile yardım gönderen yüce Rahmandır

İşte budur ecdadın gönlü imanı vatan toprağını çiğnetmedi bizlerde çiğnetmeyeceğiz

Onlar Şehit düştü toprağa Rahman yanında bize gülümserken bizlerde emanetinize hep sahip çıkacağız

Mehmet Aluç