Korkuyla Gelen Perişanlık

Seyredeyim dedim âlemi gönülleri kendi halimce

Görürüm dedim kendimi halkın gönlünde gönlümce

Arar bulurum dedim kendimdeki yalnızlığın sebebini

Her yer karanlık yoksa ben miyim karanlık anlayamadım nedenini

Her yer benim gibi sessiz ve ıssızdı

Her sokak ıssızdı ve kimse yoktu korkudan galiba adamsızdı

Evlerde tüm pencerelerle bir bir kapkara tüller çekilmiş

Herkes evinde yalnızlığını bir asırlık biriktirmiş

Dillerde sesiz galiba bağırdım kimse yok mu diye sokaklarda kendimi yalnız sandım

Sokağa çıkan hiç olmadı perdeler oynaşırken sessizce içeriden gizlice biraz canlandım

Dedim neden sessisiniz benim gibi gelin ses olalım dedim

Duyan yine olmadı çıldırdım galiba dedim kendi kendime gülümsedim

Korku esir almıştı sokakları gönülleri dün benim gibi sanki

O korkuyu yenmiştim ben korkunun ecele faydası yok diyerek bu sokaklar bizimdi korkunun değildi ki

Dedim korkunun arkasında baharlar mı gelir çiçekler mi açar

Bizdeki birlik beraberlikle korkular kaçar baharlar rengârenk çiçeklerle kokular saçar

Kıyamet koparsa kopsun değil mi en sonunda kopacak

Nur peygamberin dediği gibi kıyamet kopsa da dikelim bir ağaç sanki ölüm gelsin ne olacak

Bitsin korkunun matemi yok olsun gönüllerde sokaklarda yıkamazlar bizi

İman varken sinemizde Çanakkale de kim yıktı ki bizi yıkıldı düşman dizi dizi

Korku bak gözlerinde korkuyla kurmak ister zalimlikle saltanat

Bizde olmaz imanla kurulmaz korkuyla saltanat, yıkarız, âleme insanlara sunarız hayat

Açıldı karanlık bir evde bir kapı çıktı bir delikanlı kanatlanmış imanıyla geldi yanıma

Yanıldık dünya malına aldandık korkuya olduk esir artık yeter ölüm değmez korkuyla bu canıma

Bitsin dedi korkuyla gelen bu perişanlık

Göğsüme imanı aldım ya ömrü değil ki bir anlık

Af et ya Rabbim beni bizleri gül kokan Nebin karşına çıkamayız bağışla bizi

Haydi, kimse gelmezse de ikimiz yürüyelim yıkalım korkuyu dizi dizi

Açıldı cümle kapılar dizi dizi söküldü pencerelerde kara perde

Sizinleyiz dedi halk yıkalım korkuyu düşürmezsin artık bizi bin bir derde

Geceye sanki tutuldu bir projektör her yer aydınlık oldu

Korku ile olanların kamaştı gözleri dilleri o an yürekleri ile oldu lal hepsi bir bir soldu

Kaçanlar yakalandı bir bir, sinesinde imanı birlik kardeşliği taşıyan halkın elleri ile

Gülümsedi insanlar sokaklar suskun bülbüller, açan güller ile geldi bir anda dile

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Islak gözlerimde akan yaşlarda kendini arama

Islak gözlerimde akan yaşlarda kendini arama, kendini arayacaksan hançerlediğin kalbimde akan kanın içinde ara, ıslak gözyaşlarımda hayal kırıklıklarımı, kendi kendime olan pişmanlıklarım var, sana ait bir şey arama, arayacaksan yalnızlığımda, ıssızlığımın karanlık gölgelerindeki feryadında ara kendini, kendini oralarda vefasızlığının kollarında gezerken elindeki paslı kan damlayan hançerini, elinde iken kan damlarken bulacaksın...

Ben yorgun ayaklarımla hayatta kalmaya çalışırken, sen bilmem hangi yüreği elindeki kanlı hançer ile saplarken, vefasızlığınla sahte gülüşlerinle olacaksın ve mutlu olmayacaksın, gülümseyen yüreğimi, gözlerimi, yarınlarını paramparça eden sen, tüm sevgimi hayatımı sana adamışken, sen ihanetinin etrafında dönerken beni sırtımdan ve yüreğimden vurur iken nasıl mutlu olacağını sanıyorsun?

 Sen viran olmuş sokaklarda viran halinle gezerken, ben yine gülümseyerek gezeceğim, umut yapraklarım yeniden yeşerirken, senin tüm umut yaprakların kurumuş olacak ve tüm sevgi ağaçların birer birer yıkılacak, benim yıkılan sevgi ağaçlarım yeniden dikilecek ve taptaze yeniden yeşerecek... Islak gözlerimde kendini arama seni kalbimin başköşesine koyuşumun pişmanlığı akıyor, sana sığınak diye güvenmenin hayal kırıklığı akıyor, arama ıslak akan gözlerimdeki yaşlarda kendini bulamazsın...

Mehmet Aluç

Sensizliği Sokağa Attım Yıkıldı Sokaklar

---

Bazen gün ortasında bazen gecenin en sessiz anında ağlıyorum. Gözlerini görüyorum bana bakan, bana bakarken pişmanlıkla ağlayan gözlerin aklıma gelince ağlıyorum işte.

Oysa ağlaması gereken sen, çektin gittin delice bir yalan uğruna, şimdi görüyorum pişmanlıkla bakan gözlerini lakin sen yoksun…

Sokaklarda seni arıyorum kırık kolum kanadım ile.
Sen boynuma atılı bir kement, sürüklüyorsun peşin sıra lakin hangi sokakta hangi evdesin bulamıyorum…

Kollarımda uyurken bıraktığın sıcaklığın hala kollarımda, onunla ısınıyorum ayaz gecelerde…

Seni hatırladıkça daha çok susuyorum, ben sustukça yüreğimde sen büyüyorsun sığamıyorum dünyaya…

Derdimi, sensizliği sokağa attım yıkıldı sokaklar…
Pencereme konan kanadı kırık kuş omzumda, onunla seni arıyorum.

Gecelerin karanlığında başımız üstünde uçan o kuş ile seni beni tanıyan o kırlangıç kuşu ile.

Gecenin karanlığını yüreğimdeki aşk ateşi ile aydınlatıyorum, herkes görüyor yüreğimdeki ateşi bir sen görmüyorsun.

Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...