Cesedim İçinde Omuzdaysa Tabut

Ey gönlüm giderken o vefasız dedi adımı umut

Bir gülse ne olur gittiği ilde bir baksa camda

Acep kalmış mıdır bizim için geride bir umut

Ben izlerin ay yüzünü yalnız kaldığım akşamda

Gelmesin ne olur cesedim içinde omuzdaysa tabut

Giderken bir şey söylemedi yoktu yüzünde sadelik

Var mıydı elinde bu sona giden yol için somut bir delil

Suç bende değil ama gitti ya bak olduk seninle biz rezil

Ben izlerin ay yüzünü yalnız kaldığım akşamda

Gelmesin ne olur cesedim içinde omuzdaysa tabut

Gelmeden ölürsem kimse gitmesin haber vermeye

Zaten güldürtmedi ağlattı ne gereği var gelmeye

Suçumu söylemedi çekti gitti vefasız bilmem ne diye

Ben izlerin ay yüzünü yalnız kaldığım akşamda

Gelmesin ne olur cesedim içinde omuzdaysa tabut

Kul Mehmet’im var git sen yoluna onu sende unut

Geride kalmadı artık senin için artık güzel bir umut

Suçun söylemeden yargıladı herkes değil ki hâkim

Severken insan olur mu söyleyin dostlar böyle zalim

Gelmesin ne olur cesedim içinde omuzdaysa tabut

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Gökyüzünde Düşler Düşüyor

 

Gökyüzünde düşler düşüyor

Kargalar üstüne üşüşürken

Uzakta bir çocuk elinde bir sapan

Mütemadiyen taşları üzerlerine atıyor

Uzaklarda piyona sesi ürkütüyor kargaları

Kargaların gözlerinde eski ölümlerin cansız bakışları

Koşuyor iki çocuk düşlere doğru

Piyanonun başındaki çocuk kalkıyor usulca

Dökülürken piyanonun tuşları yerlere tuz buz olurken

Koşuyor iki çocuğun koştuğu yöne

Yerde serili bir sofra bezi

Üzerine serilmiş düşler

Şaşkınlık düşlerin çevresinde

Saygıyla eğildi üç çocuk düşlerin önünde

Sessizce oturdular sofraya

Bir bir aldılar saklamak için sinelerine koydular

Şimdi sımsıcaktı düşler

Avuçlardaki kurşunlar güllerle yer değiştirdi

Acılar sevinçlerle umutlarla yan yana oturdu

Yok, oldu acılar

Artık ak beyaz kâğıda kan damlamıyordu

Şairin yüreği kanamıyordu yazarken

Üç çocuk şairin yanındaydı gökyüzünde düşen düşlerle birlikte

Umut olmuşlardı yarınlara

Kızıl şafaktaki şafağın yanında bekleyenlere

Bir deniz misali deniz olmuşlardı

Dalga dalga kayalıkları yalayan vuran, doğmayan şafaksız ana şafak

Vurdukça kayalıkları saran

Bekleyen insanlara varan kucaklayan türküler gibi saran

Bitmişti binlerce şafaktır dinmeyen sancılar

Bakışlardaki karanlık bakışlar silinmiş

Parlak gülümseyen bakışlar gelmişti yerine

Sancılarla düşlere giden sancılı yolculuk sona ermiş

Mutlulukla bitmişti

Umut için yola çıkanlar umutla olmuş

Umut onlara koşmuş karanlıklar güneşle kaybolmuştu

Aynı hayat kavgasında aynı yolda yola çıkanlar var oldukça

Gökyüzünde düşler yeryüzüne düşmeye devam edecekti

Gökten düşen üç elma misali

Birisi isteyene birisi düş ’süz kalan ülkelere biriside size

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Umutla Umutsuzluk Resitali

Umutla mı söyle sen her an yaşayacaksın

Yoksa umutsuz kalıp sende sönecek misin?

Umutların içinde sende gülecek misin?

Yoksa kaybolup sende yaşamayacak mısın?

Yok mu bu sorulara gülen bir nur cevabın

Yoksa bu umutsuzluk ocaktaki kebabın

Her gün karamsarlıkla utanmadan yediğin

Yoksa kaybolup sende yaşamayacak mısın?

Bir nefes almak sana belki basit gelecek

Bir an nefes almazsan bu hayatın sönecek

Kazancın kaybettiğin önüne bak gelecek

Yoksa kaybolup sende yaşamayacak mısın?

Umutsan yeşerirsin gönülde hiç solmazsın

Dünya ve ahirette dolu dolu yaşarsın

Umut olmak ne kadar güzel der şaşırırsın

Umutların içinde sende gülecek misin?

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İnsan Ve İnsan

Işıkları Kapat

İnsan bir dil ve ses

Akıl ile bir gür ses

Gönülde bir nefes

Bazen nefessiz bir nefes

Özlemlerin içinde bazen gezen bir gölge

Bazen özlemlerin içinde bir vuslat

Bazen çıplak dolaşan bir serseri

Çoğu zaman vurdum  duymaz

Sıkıntı ve dertlerin içinde bir abdal

Açlık içinde kalanlara bir parça umut

Yolcusuz yolların yolcusu

Karanlık yolların sönmez ışığı

Bazen yola çıkmadan donup kalan

Yolcusuz yolların yolcusu olmayan

Yalnız yaşamayan bir dünya

Bazen yalnız yaşayan bir felaket

Yalnız mezara giren orada kalan

Rüyalara yelken açan

Rüyalardaki yelkenle varmaya çalışanları yolda çıkaran

Bazen ayrılık şafaktaki geleceğe yürümek

Bazen ışık derken karanlığa varmak

Yürümeden anlaşılmayan

Anlaşılması için varlığını ortaya koyması gereken

Bir pınar gibi berrak akan

Bazen çamurlu karışık pınar gibi akmayan

Sessizliği ile hazine

Çığlığı sesi ile paslı teneke

Hasat mevsimi için tohum

Hasatsızlık için kara çalı

Mevsimlere gülümseme eken

Her mevsime kar olup yakan üşüten

Karanlığa yüreğindeki ateşi yakan

Yürekte yanan ateşleri söndüren

Kör olmadan kör gözle bakan

Bazen bir anı  olup unutulan

Bazen yarın olup bir ömür boyu izinde yürünen

Anı olmayı seçen

İz olmak için gece gündüz iyilik inşası için yürüyen

İyilik inşasını yıkan kana bürüyen

Bazen ilk bakışta nefreti anlaşılan

Bazen son anda sevgi dolu olduğu bilinen

Nokta nokta yürüyüşü ile gönüllere yürüyen

Gönüllerde yarınları yazan

Gönüllerdeki yarınları bozan

Mezar kazan

Saraylar kuran

Yalnızlığa türkü olan

Dertlerin içinde yürüyen

Hıçkırıkları dinleyen

Gözyaşlarını silen

Bazen bunları hiç bilmeyen

Salaklığa yatarak çıkarı için gizlice yol alan

Yakan yıkan

Dik sarp kayalara çıkarak sevgi tohumları eken

Sahte sevgi kanatları ile sevgiyi kanatan

Bazen sevgi denizi de yüzerek huzurunu takip eden

Bazen denizi kirleterek sevgiyi kirleten densizler

Saymakla bitmeyen güzelliği taşıyan insan

Saymakla bitmeyen kötülüğü taşıyan insan

İnsan kendi içinde güzel insan

İnsan kendi içinde nefreti ile dolaşan insan

İnsan

Ve insan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Nasıl Unutulur?

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

Koskoca şehir içinde insanlar bulunur

İnsanlarla beraber umutları korunur

İnsanlar umutları ile yola koyulur

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

İnsanlık dersen bilen varsa bulunmaz eşi

Güneş gibi doğar gönülde üçü bin beşi

Muhabbetle insanlık ne güzel yapılır söyleşi

Yoksa insanlık dolaşır nefretin leşi

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Eyle gönülleri candan et teselli

Ölüm ne zaman gelir Rahmanda tecelli

Korkma çekinme az ol eli açık ağır elli

İnsanlık belli ölüm sonumuz belli

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Can gözünü insanlık ile açtır

Nefret şeytanı kaçtırt arkasına baktır

Merhametin yolunu açtır

İmanla merhameti âlemi donat

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Kul Mehmet’im yol yokuşsa düzü arama

Yol düz ise yokuşu da arama

Hangisi çıkarsa karşına yürü derman ara yarana

Zorda kalırsan yol yok deme yürümek için Rahmana

Koskoca şehri diyar nasıl unutulur

İnsanı insanlığınla ed yâd

Yâd etmezsen hep çıkar feryad

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mahinur Tebessümlerimizle.

Mahinur geceleri tebessümlerimizle kutsallığa boyarken

Sıradanlık karşımızda cesurca uzaklaşırken gözlerin şafak kadar güzeldi

Adımlarınla açılan umut kapıların kolu güneşe doğru açılırken

 Anlamsızlık kokan düşler karanlık sokaklarda kayboldu

Kavuşmayı unutmuş caddelerde 

Birbirimize hasret kokan çiçeklerin kokusunda

Karanlıkta kalan kaldırımları ışıtarak sevinçle sarıldık

Caddeler kaldırımlar sanki asırlardır buluşmaları unutmuş

Gözlerimizde akan sevinç gözyaşlarına hasret

 Bilmem kaç yıllarca özlem duymuş gibi

Ayaklarımızın altında dans ediyordu adeta bizimle beraber

Kaldırımlar caddeler...

Ertesi güne hep kalan mutluluklar

Sevinçler...

Umutlar sanki bizimle güldü...

Yokluğumuzda ne kor alevlerde kalmış

Çiçeksiz solmuş baharları yaşayan

Gece ve kâinat...

Küsmelerin cehenneminde yatan gece gündüz

Bizimle beraber...

Mahinur tebessümlerimizle kutsallığa boyandı

Gülümseyen gözler birden etrafımız sararken

Sevinçlerin aldanışların prangasın da

Koşmalar yıkılışın zincirinde kurtulurken

Bizimle tebessüm edenler geceyi sabaha kadar

Birbiri ardına mutluluğa boğdu

Sırtımıza vurulan ihanetler tek tek kayboldu

Gecenin karanlığında

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Çık Yola Umut Ekle.

Boşa koydum dolmadı

Doluya koydum almadı

Gönül dersen anlamadı

Merhamet mi saklandı

Dön ara yan ara

İşte gönül aklandı

Birikmiş onca dertler

Herkes birbirine ekler

Ortasında az keselim diye bekler

Beklerken virüs kapmış şebekler

Dön bekle yan bekle

Beklerken korkar şebekler,

 İnan merhametten

Aydınlığa perde çeken

Pişmiş kelle gibi gülen

Sıkışınca çekip giden

İnsanlığı bilmez yıkan silen

Dön ara bak ara

Ararken sensin gülen

Nefreti araya katan

Kan dökerek bakan

Suçsuz olana suç atan

Nefreti ile gece gündüz yatan

Dön temizle yan temizle

Temizlerken de gülümse

Geliyor işte merhametli olan

Merhameti ile güneş gibi doğan

Sabah değil şimdi yola çıkan

Sanma gelirken o yolda kalan

Çık yola bekle sevinç gönüllere ekle

Ararsan gönülde bulursun can

Akan olmasın gönülde kan

Sen cümle gönüllere yan

Dünya iki kapılı han

Gir hana ara can

Can içinde han var

Takın merhametin kılıcını

Vur nefsin boynuna sil acısını

Böl dağıt merhametin yarısını

Kuşlara da ver sen darısını

Ver ara merhameti unutma kıymeti

Kul Mehmet’im her şey bir gün düzelecek

Üzenler mahkemede bir bir dizilecek

Kararmış gönüller karanlığa gömülecek

Çık yola umut ekle umut ile

Gönüllere merhamet umut ekle

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Kararmasın İçin Al Bayrağım Sen Nazlı Nazlı Dalgalan

                                                                                                                                                                                                                     

Ey özgürlüğümüzün simgesi bayrak

Ey özgürlüğümüzün simgesi kardeşlik

Şehidimin cennet örtüsü Bayrağım

Hüzün kaplamasın sinende ey canımın canı

Senin için destan yazanlar ülkemde hala yaşar

Cennet yüzünde umutlarımız dalgalanır göklerde

Karanlık kaplamaz yüzünü karanlık yüzleri görüp de

Kararmasın için al bayrağım sen nazlı nazlı dalgalan

Senin gölgen varsa ülkem edilmez talan

Senin güzel yüzünden altında söylenmez yalan

Yalan söyleyen varsa dersini alır hayatı olur yok olan

Ey nazlı bayrağım sen üzülme dalgalan nazlı nazlı dalgalan

Dalgalanan rüzgârında özgürlük çağlar

Dalgalandığın yerde iman yeşerir toprağında

Sen varsan vatan vatandır iman gönüllerde yaşayandır

Seni çöllere dikmek isteyene vatan evladı izin vermez

O seninle yaşayandır özgürlüğünde güvercinler uçuran

Hüzün kaplamasın sinende ey canımın canı

Senin için destan yazanlar ülkemde hala yaşar

Cennet yüzünde umutlarımız dalgalanır göklerde

Karanlık kaplamaz yüzünü karanlık yüzleri görüp de

Kararmasın için al bayrağım sen nazlı nazlı dalgalan

Senin gölgen varsa ülkem edilmez talan

Senin güzel yüzünden altında söylenmez yalan

Yalan söyleyen varsa dersini alır hayatı olur yok olan

Ey nazlı bayrağım sen üzülme dalgalan nazlı nazlı dalgalan

Sana sahip çıkmayanı hakkını analar helal etmez

Ötelerde Nur Peygamber yolunu gözlemez

Cennetten nurdan kapılar yüzüne açılmaz

Sensiz umutlar bahar çiçekleri gibi açmaz

İman gönüllerde cennet kokusu ile dolmaz

Yüce Rahman dünya ve ahirette yüzümüze bakmaz

Hüzün kaplamasın sinende ey canımın canı

Senin için destan yazanlar ülkemde hala yaşar

Cennet yüzünde umutlarımız dalgalanır göklerde

Karanlık kaplamaz yüzünü karanlık yüzleri görüp de

Kararmasın için al bayrağım sen nazlı nazlı dalgalan

Senin gölgen varsa ülkem edilmez talan

Senin güzel yüzünden altında söylenmez yalan

Yalan söyleyen varsa dersini alır hayatı olur yok olan

Ey nazlı bayrağım sen üzülme dalgalan nazlı nazlı dalgalan

Var mı senin gibi özgürlüğümüzü dalgalandıran bir eşi

Zalim düşman Çanakkale'de yenildi,

 Hazım etmeyen düşman üzmesin üçü beşi

Vatan evladı Mehmetçik Şanlı polisim yıkar o kokan leşi

Sen dalgalan bayrağım nazlı nazlı göklerde dünyada bulunmaz eşin

Kul Mehmet'im der ki senin uğruna ölmeyenin kapalıdır ufku

Sen varsan gönlerde vardır gönüllerde coşku

Seninle belirlenir nurdan toprağın ufku hukuku

Hüzün kaplamasın sinende ey canımın canı

Senin için destan yazanlar ülkemde hala yaşar

Cennet yüzünde umutlarımız dalgalanır göklerde

Karanlık kaplamaz yüzünü karanlık yüzleri görüp de

Kararmasın için al bayrağım sen nazlı nazlı dalgalan

Senin gölgen varsa ülkem edilmez talan

Senin güzel yüzünden altında söylenmez yalan

Yalan söyleyen varsa dersini alır hayatı olur yok olan

Ey nazlı bayrağım sen üzülme dalgalan nazlı nazlı dalgalan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-