Bu Blogda Ara

çocukluğum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çocukluğum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

16 Mart 2017 Perşembe

Ben Büyümenin Çocukluk Gibi Oyun İçinde Oynayacağım Oyunlarla Geçeceğini Sanırken,Hayatın Oyununa Dâhil Oldum.


Ben Büyümenin Çocukluk Gibi Oyun İçinde Oynayacağım Oyunlarla Geçeceğini Sanırken,Hayatın Oyununa Dâhil Oldum.
 
   Hayatımda zaman ne çabucak geldi geçti farkına dahi varamadım, çocukluğumun etrafında rengârenk çevirdiğim o topaçlar misali hayat zaman döndü döndü, birden büyüdüm. Çok istemiştim büyümeyi, büyümeyi hüner saymıştım. Hayat bana tüm sorumlulukları yükleneceksin, sırtında taşıyacaksın baba olacaksın dememişti ki, birden evlendim baba oldum, sevindim neşelendim, onların sorumluluk bilinci sırtıma tatlı bir yük olarak bindi. Ben büyümenin çocukluk gibi oyun içinde oynayacağım oyunlarla geçeceğini sanırken, hayatın oyununa dâhil oldum, hayatın sunduğu içinde imtihanında bulunduğu bir yola soktu, çetindi kolay değildi, âmâ yol bana Âlemlerin Rabbi yanında demeden önce Yüce Nur Kur’an ve Nurdan Nebi anlatmış söylemişti zaten. Dikkat et nefsine şeytana dünya ya uyarsan bu hayat bu emirler, senin için can sıkıcı bir anlaşmaya döner, onlara uyarsan kaybedersin dedi, emirleri aldık başım üstünde dedim, bu hayatın yükünü onlara tabi olarak hafiflettim çok şükür.

   Nefis şeytan, neden devamlı ha bire bu anlaşmanın çok renksiz kazanlı olmadığı söyleyerek yoldan çıkarmaya uğraşıyor ve mütemadiyen usanmadan konuşuyor? Anladım ki bu hayatı bir masal olarak düşün, her masalın kötü bir adamı ve kahramanı vardır, kahraman gönülleri fetih eder, kötülükleri yener. .Kötülüğü anladım ki karanlık yüzü ile ömrü karanlık içinde bıraktığı ve onu gönlündeki merhametin imanın nuruyla aydınlattığı ve yok ettiği için kahraman oluyormuş, Rabbim bunu da anlattırdı anladım çok şükür. Bizim yerimize kötü adamlarla uğraşıyor çabalıyor, bizim mutluluğumuz için savaşıyor. Sonra dedim bu kadar cesareti nerden buluyor, anladım ki Âlemlerin Rabbi olan yüce Allah Sonsuz Merhamet sahibi olan, imanın içine o gücü ve tokadı yerleştirmiş zaten kötü insanlar için. Kötü adamın cesareti ne kadar deli ve hırçında olsa, imanın tokadı da dünyanın ağırlığı gibi ağır ve etkili yıkıcı oluyormuş, çok şükür Rabbime, şimdi anladım hayat çok ama çok güzelmiş, çocukluğum ayrı güzel, büyüklüğüm daha ayrı bir güzelmiş.
    Başkalarının mutluluğu için yaşamak ve yaşatmak çok anlamlı ve harika bir yaşama tarzıymış. İşte bu güzellik, kendi kendini düşünme ve nefsi şeytanın deliliğini esaretini yıkan bir cesaret onurmuş. İşte bunu anladığım an gönlümde elimde gezdirdiğim topaçları savurdum uzaklara, çocukluğumun o günlerine, sizler dedim o güne aitsiniz bu ana ait değilsiniz. Siz çocukluğum o anın içinde güzeldiniz…

   Rabbimin imtihan için gönderdiğine sabırla evime gönlüme misafir ettim sizler yabancısınız demedim. Bazen ben yabancı kalsam kaybetmemde Rabbim mücadeleye devam yıkılsan da devam yıkılmazsan da devam diyerek çok şükür her kulunun yanında olduğu gibi yanımda oldu. Binlerce günahım var iken “Af” kapısına koştum hiç geri çevirmedi, gelmem için elimden tuttu çok şükür.
Selam ve dua ile
Mehmet Aluç
        

29 Eylül 2016 Perşembe

Ne Olduysa Yavaş Yavaş Oldu



 1970 lerde mahalleleri ile ilgili görsel sonucu 
Varoş toprakların tozunu yuttum
Yaşadığım yerdi varoş mahallesi
Aradığım tüm burada güzelliği buldum
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gelen gideni çok olurdu
Kapılar gönüller açık dururdu
Gelip gidenden hal hatır sorulurdu
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

Varoş mahallemiz canların canı
Hiç unutulmaz ki yaşayan insanı
Hala içimde o günlerin heyecanı
Arasan şimdi bulunmazsın o insanı
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

Neşeler sevinçler kulaklarımızda çınlardı
Yolda gülümseyen insanlarımızdı
Ağlayan olursa koşanlarımızdı
Yolda kalanlarımıza koşanlarımızdı
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

Konuşulurdu Mevlana’dan Yunus’tan
Hemen tanırdık onları duyduklarımızdan
Gönlümüz sarayında yaşardı o anlarımızda
Battalgazi Köroğlu Dadaloğlu hep yanımızda
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

Sabahları güneşi kaldırırdık
Sofraları ortaya kurardık
Kuru soğanla pilavı kaşıklardır
Tandır ekmeğiyle açlığımızı yatıştırırdık
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gazlı gece lambasında otururduk
Türlü türlü sohbetle doyardık
Masallar hikâyeler anlatırdık
Her gece bir eve dolar taşardık
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

Bir gün dediler elektrik gelmiş
Tek tek söndü gaz lambaları
Arkasında televizyon girdi evler
Bozuldu sohbetlerin ayarları
Bozuldu komşuluk anları
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

Artık herkes evinde televizyon başında
Komşuluk sohbet dersen dağın başında
Kimin umurunda akan gözyaşında
Herkes bireysel oldu kalmadı bedensel uğraş
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

 Bütünselliğimiz yok oldu kardaş
Aksa da böyle oldu kardaş yaş
Aksamasa da dağıldı her şey yavaş yavaş
Ne olduysa yavaş yavaş oldu yoldaş
Anlaşılmadı nasıl ne zaman oldu pirdaş
Şimdi sen yalnız ben yalnız bitti savaş
Anılarda kaldı anı oldu her şey
Yaşarcasına koşarcasına koştum
Coşarcasına coştum büyüdüm

Şimdi o yılları ararım bulamam üzülürüm
Ara sıra hatırlar gözyaşı döker düşler görürüm 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

11 Aralık 2015 Cuma

Yoksa Gülümsemeleri De Sen Mi Çaldın?



Çocukluğumuz beraber geçti, beraber oynar gezerdik, senin düşlerin hayallerin olurdu, benim hiç olmazdı şimdi aklıma geldi, sanki çok yaramazdın hep yüzlerimi tırmalardın, acaba o zaman o anda sen düşlerimin hayallerimin saçlarını mı yoluyordun da korkudan yanıma hiç yaklaşmıyordu? Mümkün mü acaba susma bir cevap ver desem, çok uzaklarda kim bilir neredesin hangi şehirlerdesin. Acaba yine diyorum beni ağlatırdın sen ondan mı ben hala ağlıyorum? Duysan belki deli saçmalığı diyerek belki bana güleceksin ama sanki bana kalırsa sanırsam öyle!

Beni çocukluğum da ağlatırken yüreğim sızlardı, şimdide sızılar parmak uçlarımda sızlayarak çıkıyor, gülme duymuş gibi saçmalıkta değil neden olmasın? Sen hiç ağlamazdın hep gülerdin herkes şirretliğinden kaçardı, acaba şimdi ne haldesin şu an öğrenmeyi çok ama çok istiyorum, inan deseler bin kilometre ilerde yaşıyor koşarak nefes nefese kalsam şimdi koşarak yanına gelirim. Yaşadığımı dejuva sanma... Açık pencerede rüzgâr eserken bunlar aklıma geldi, yok sende şimdi beynin soğukta kalmış dediğini duyuyorum sanki!

Bak sana tasalarım dertlerim çocukluğumdan beri peşimde bir  gün gülemedim sen gibi, yoksa gülümsemeleri de sen mi çaldın? Öyleyse bu yılgılar neden şu an beynimde dans ediyor, yalan olsaydı inanmazdım aklımın bu oyunlarına hem ben hem de bu gönlüm! Seni kıskandığımı söyleme sakın şirretliğinin nesini kıskanayım ben? Acaba mı? Yok, canım olmaz böyle bir şey! Başka bir olasılık gelmiyor ki aklıma.

Bunlar yabana atılacak düşünceler  değil inan bana, yoksa neden aklıma geldi, neden buna hem aklım hem de gönlüm inansın?Bilirsin  ben hiç kuşkucu değildim şu ana kadar,ütülü gezer kafaları hiç ütülemezdim yani.Neyse bir gün nasip olur buluşursak sana soracağım, buluşamazsak ben senden önce ölürsem, bu not defterimi sana bırakıyorum oku ve gerçek mi değil mi gel mezarımın başında bana söyle ben duyarım anlarım o zaman.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

31 Aralık 2013 Salı

70’li 80’li YILLARDA ÇOCUKLUĞUM VE GÖZYAŞI ZULÜM



Hatırlıyorum yetmişli seksenli yılları çocukluğumu
Tüp gaz yağ şeker kuyruklarında geçen yılların acısını hissettiğim
Hayatımızda vardı bizlere acıları çektiren bilinmeyen
Yaşadık o yılları ıstırap içinde acı dolu özlenilmeyen
Demirel olurdu başbakan her her tıklım tıklım dolu erzak
Demirel’in hükümeti düşer Ecevit geçerdi her yer kıtlık yokluk
Duyardık acıları ama anlatacak yer hiç yoktu
Anarşide girince işin içine kardeşkanı akınca kızıl kıyametler koptu
Kimin umurunda şeker yağ tüp yokmuş insanlar can derdinde
Kardeşin biri sen sağcısın
Diğeri yok sen solcusun
Veryansın kavga silahlar elde belde her yerde
Ölüme istekli ama anlamsız neden koşulduğu belli olmayan
Bağrımızda kanayan yara uğultu 
Kim arar şekeri yağı tuzu zammı unutuldu
Mahzun yürekler korku içinde
Sabah evden çıkar akşam sorar anne babam neden gelmedi
Hicran duygularla ağlayan anne sorunun cevabını bilemedi
Eli yüreğinde gözlerinde yaşlar
Dışarıda kanlar bilmem ne için oluk oluk akar
Kimler neden akıtır sorulmaz kör gözlerle etrafına sorgusuzca bakar
Ufuktaki sonsuzluk kan kırmızısı
Yetmiş beşlerde seksenlerde yaslıdır vatan
Ölüme ne için gidildiği bilinmeyen vatan evlatlarının akar kanı
Kardeşin kardeşi vurduğu için akar kardeşkanları
Vatandaş artık istemezdi yağ tuz gazyağı
Yanıyor yüreği söndürecek su arar her yere düşman tuzağı
Gökyüzü kinler kaplamış nefret ile örtülü
Her evde sokakta her an her yerde gürültü
Sanki vatanı sarmış bin beş yüz başlı ejderha
Her sokakta her evde her gönülde uzanmış eli sanki vurun der az daha
Kim soktu vatanın içine bellidir ama görünmez
Görünür ama gösterilmez
Ürperişle yakar anaların yüreğini an be an
Yandıkça ejderha sanki can bulur canlanır her an
Sonsuz ufuklarımız nasıl bir sönüştü söndürüldü o anda
Tarihinde kükremiş çanak kaleyi dar etmiş vatan evladına sanki hınçtı
Sanki o anda yendiniz oda bir oyundu
Asıl oyun şimdi muzdarip kalın her şey elimizde sizlerse yatan koyun
Meydanlar kan gölü hapishaneye düşen çıkamaz işkenceden
Ölse ölüsü bulunmaz kaçmış yok olmuş
İşkenceler ala ala servislerde elli çeşit sunulmuş
Sanki bunu yapanlar bu ülkenin evladı değil
Onun bunun çocuğu
Selam verdiğim arkadaş sandığım
Eline düşünce kırk beş çeşit işkence yapan tanıdığım
Sanki içine onun bunun şerefsizin çocuğu girmiş
Ruhunu bedenini esir almış
Esir değil tahakkümü altına almış bedeni 
Ülkeyi sokakları akılları
Düşünceleri
Heceleri alfabeyi
Sağ desen karşındaki solcu ise ya ölüm ya dayak
Solcuyum desen karşındaki sağcı ise ya dayak ya ölüm
Bu ne zülüm bu ne anlaşılmaz bir oyun gözyaşı kanlı zulüm
Feryatlar
Gözyaşları çağlar ırmak ırmak akar
On iki eylül günü bir anda düğmeye basar onun bunun çocukları
Darbe olur ülkemde
Kanlı çatışmalar biter anında bir anda saniyede
Nasıl olurda o anda saniyede gözyaşları diner
Akan kanlar durur
Karşıdan sırıtarak bakar onun bunun çocuğu
Buda bir oyun bekle der uzakta sırıtarak
İşte çocukluğum yaşamak hasreti duymadığım
Gezemedim dağları ovaları hasretini yüreğime gizlediğim
Hiç bitmeyen sönmeyen bu ağrıyı sızıyı hala duyarım unutamadığım
Bunu yaşatanlar hala bakar hala olaylarla cennet vatanımda
Oyunlar oynar
Düşer dolar kasasını doldurur
Çıkarır olayı karıştırır ülkeyi
Dolar yükselir paralar sığmaz kasaya
İkinci üçüncü kasayı doldurur
Zehir zıkkım olanı biriktirir
Aç gözlü şerefsizin soyu kan biriktirir
Mazlumun ahı’nı biriktirir
Rahman bekler kulu müdahale etsin
Müdahale etmezse Rahman müdahale ederse
Hepimizi yeryüzünde süpürecek
Acılar ve çocukluğum
Bir daha yaşamama hasreti duyduğum
Mehmet Aluç

Yayınlarım

Bugünü Elinden Alına Adam Geleceği İçin Ne Yapabilir?

  Bugünü Elinden Alına Adam, Geleceği İçin Ne Yapabilir? Cevaplarınızı bekliyorum. Mehmet Aluç