Var Mıdır Benim Sırrımı Çözen

İçinizde var mı görünce beni tanıyan

Gülüşümü görerek var mı gönlüne alan

Her şey farklı olsun diyen var mıdır ey insan

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Bir sardım mı ben âlemi kollarımla sararım

Bundan başka yoktur benim kavli bir kararım

Ben ancak benimle olanlar ile âlemde varım

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Bir ağlayan ile mazlum varsa ona hemen koşarım

Derdine derman olmak için zaten ben yaşarım

Bir köşede oturup bakanlara ben hep şaşarım

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Güneş gibi bu âlemde hiç batmam hep ısıtırım

Batmam çok kolay kolay kolay doğmam kanarım

Yarası derin olanın yarasını derman ile sararım

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Benimle olanlar bu âlemde ahirette hep güler

Bensiz yaşayanlar ölmeden önce ölür hayata küser      

Benim bir gülüşüm beni taşıyanla bu âleme yeter

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Zalim benden kaçar âlim ise bana kucak açar

Benimle olanlar her an ışıkla nurumu saçar

Zalim dersen beni görünce altına o an …ar  

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Az daha düşünün anlayın bendeki güzelliği

Benimle olursanız bulursunuz siz özelliği

Her an bu âlemde yaşarsınız sürekliliği

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Benim adımdır insanlık gönülde yaşarım

Beni gönlüne alanla merhamete koşarım

Gülenle güler ağlayanla ben her an ağlarım

Gülen zaten güler ağlayana derman ararım

İşte budur benim sırrım ben bu sırla yaşarım

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Hacivat Ve Karagöz- (Bugün Beni Ziyarete Geldiler)

Karagöz yine Hacivat’ın kapısını alacaklı gibi hızlı hızlı çalar. Yine Hacivat’ı telaşlı telaşlı pencereye çıkartır. Hacivat kızgın bir sesle.

-Ne var Karagözüm? Yine alacaklı gibi kapıyı çaldın, beni telaşlandırdın.

-Hele inde gel bir aşağıya, sana önemli anlatacaklarım var.

Hacivat’ımız yine sinirli sinirli aşağıya iner.

-Ne var karagözün, satacakların mı var? Varsa bana niye geldin? Ben eskici miyim?

-Öyle değil Hacivat’ım yine yanlış anladın, anlatacaklarım var?

-Anlat bakalım.

-Bugün günlerden ayın kaçı.

-Kim mi ayıdan kaçtı, kıl kaptı?

-Ne ayısı ne kılı Hacivat’ım, bugün ayın kaçı dedim.

-Dur bir düşüneyim, Martın 21 i, Nevruzu soracaksan onu biliyorum Mahalleli ile bugün öğlen kırda şenlik olduğunu biliyorum.

-Yok, karagözüm bugünün başka bir anlamı ve önemi var, haydi seninle bizi yazan şair dostumuz Kul Mehmet’i yani Mehmet Aluç’u bir ziyaret edelim.

-Kel Mehmet’imi ama onun mahlası kel değil Kul Mehmet, hem gidelim de ne diye gidelim, karagözüm.

-Bugün dünya şiir günü, gidelim onun nezdinde tüm şairlerin bu gününü kutlayalım, muhabbet edelim, az şiirden konuşuruz, bakarsın bize bir şiirini okur.

-Hay ağzına sağlık Karagözüm gidelim, haydi durduğumuz kabahat.

Biraz sonra kapım alacaklı gibi hızlı hızlı çalındı, bilgisayarın başında bunu yazarken pencereye çıktım. Kapıda gönül dostlarım/dostlarımız gülen gönlü yüzü ile Hacivat ve Karagözüm gelmişti. Şaşırdım ama çokta sevindim. Hemen kapıyı açtım, üstümdeki günlük pijamalarımı çıkardım, elbiselerimi giyindim, kapıda gülümseyerek karşıladım.

-Hoş geldiniz sefa geldiniz ne iyi etinizde geldiniz, neşe getirdiniz Hacivat2ım Karagözüm.

Gülümseyerek ikisi birden.

-Hoş bulduk kardeşim, gönül dostumuz…

Aslında onlar gönül dostumuzdu, bana bu şekilde hitap etmeleri mutlu etmedi dersem yalan olur. Onları hemen koltuğun üstünde ağırlarken, birbirimize gönülden sarılarak oturduk. Uzun uzun gülümseyerek birbirimize baktık. Ben.

-Uzun yılların ötesinde hoş geldiniz, ne iyi ettiniz de geldiniz.

Karagözüm.

-Biz şimdi gelmedik ki, sen bizi gönül güzelliğin ile yazmaya başladığın o günden beri seninleyiz, insanların gülümsemelerinde gönlündeyiz seni bizi yazmanla.

Ben gülümsedim.

-Aman efendim lafı sözümü olur sizinle beraber gönül güzelliğinizle bir şeyler katabildim ise ne mutlu bana.

Kalktım hemen ocağa çay demlemek için demliği su ile doldururken, Hacivat’ımın seslendiğini duydum.

-Mehmet’im çaya gerek yok, bir tatlı kahveni içelim de gidelim.

-Başım üstüne hemen hazırlıyorum…

Kahveyi tatlılıkla gülümseme ile içerken, karagözümüz.

-Bugün sizin ve tüm şairlerin şiir günü, bunu seninle kutlamak için geldik.

-Aman efendim ne iyi ettiniz de geldiniz. Hoş geldiniz, gülümseyerek geldiniz, gönül dostlarım.

Hacivat

-Bize bir şiir okursunuz değil mi?

-Ne demek efendim başım üstüne, hemen…

İki gönül dostu ziyaretime gelmiş

Bugün dünya şiir günü diye gelmiş

Onların gülüşü bana çok iyi geldi

Gönülden gülüşleriniz ne güzelmiş

Tüm gönüller gülüşünüzle şenlenir

Her gelen sizin gibi dost gönülle gelse

Her gördüğü insana siz gibi gülümsese

Hal hatır sormak için ziyarete gelse

Gönülden gülüşleriniz ne güzelmiş

Tüm gönüller gülüşünüzle şenlenir

Allah razı olsun siz gibi dostlardan

Gelip kapalı olan kapıları açanlardan

Zahmet etmeyerek ötelerde kalkıp koşanlardan

Gönülden gülüşleriniz ne güzelmiş

Tüm gönüller gülüşünüzle şenlenir

Bana gönüllerindeki o tatlı gülümseme ile gülerken, onları kendi gülümsemem ile yolcu ederek, tekrardan bu güzelliği yazmaya devam ettim.

Kapattık perdeyi eylemedik viran, Kul Mehmet’in kusuru varsa af ola, devamı derseniz hele bir yarın ola.

Mehmet Aluç/Kul Mehmet

Ben Unutulanlardan Değilim

Beni unutmaya çalışma ben unutulanlardan değilim

Bir ömür boyu seni güldürmeye çalıştım buydu emelim

Sen bana gülmezsen ben sana bir ömür gülenlerdendim

Beni unutmaya çalışma ben unutulanlardan değilim

 

Benden ne kadar uzağa gidersen sen git ben hep seninleyim

Gece rüyanda gündüz yanında bir hayal gibi senin peşindeyim

Sen ne kadar vefasız gönülsüz seversen sev beni ben seveceğim

Beni unutmaya çalışma ben unutulanlardan değilim

 

Yıllar geçince aradan tam unuttum derken beni hatırlayacaksın

Seni ne kadar mutlu mesut ettiğimi sende o gün anlayacaksın

Geçmişe dönmek beni bulmak için dağları yolları aşacaksın

Beni unutmaya çalışma ben unutulanlardan değilim

 

Bu kadar gönülden aşkla seni severken belki mutsuz olacağım

Kendi kendime o güzel günleri hatırlayarak ben güleceğim

Sen geri dönmek için bir yol ararken dönüş yolunu bulmayacaksın

Beni unutmaya çalışma ben unutulanlardan değilim

 

Bıraktım ben seni sana aşkım benim yerime kulaklarını çınlatsın

Mutsuzluk seni çepeçevre sararken seni gülümseten sözlerim aratsın

Yıkılıp yere düştüğün anda seni sımsıkı saran aşkım kolunda tutsun

Beni unutmaya çalışma ben unutulanlardan değilim

 

Gözlerimde şimdi iki damla oldun yerlere aktın

Terk edip giderken bana değil sen önüne baktın

Ayrılığı kendi değil aldın benim koluma taktın

Beni unutmaya çalışma ben unutulanlardan değilim

Şimdi anladım gönlümdeki senle aşkımla unutulanlardan oldum

Yeşeren bir ağaç iken sana olan umutlarım söndü işte bende soldum

Mehmet Aluç/Kul Mehmet

Vazgeçmiştim

Unut beni dedi

Çek ellerini elimden gönlümden sevme dedi

Gözlerini çek gözlerimde düşlerimde

Bıraksam düşeceğim

Bilmiyordu

Hissetmiyordu

Bıraktım ellerimi

Düştüm uçurumdan aşağıya

Kırıldı her yerim

Parçalandı bedenim

Kalkamaz oldum

Ben düşerken bakmadı

Sönmüş yüreğimi alıp yüreği ile ısıtmadı

Tekrar yakmadı

Üşüdüm

Düştüm

Küstüm

Yüreğim benim gibi ıssız kaldı

Issızlık beni sardı üşüdüm titredim

Sarılacak taşları buldum

Sarılamadım

Biraz daha büyüdüm

Ama gönülden küçüldüm üzüldüm

Bekledim uçurumların dibinde

O çekti gitti eli cebinde

Kalkıp yürüyemedim

Dizlerim gönlüm gibi benim gibi kırılmıştı

Sürünerek ilerlemeye çalıştım

Girdim karanlık bir mağaranın içine

Bir süre sonra kendi karanlığıma büründüm

Alıştım

Karanlığa karıştım

Alıştım

Ne kendimle

Ne de bir daha insanlarla barıştım

Yürüyemedim bir daha oturdum

Geçmedi yüreğimdeki sızı

Alışamadım buna hep kanadı

Saramadım kanadı

Kanadıkça sızladı

Karardı gözlerim

Uyuştu ellerim

Her şeyden vazgeçtiğim gibi

Kendimden de

Hayatımda

Ömrümden de vazgeçmiştim

Uzandı vardı ruhum leylaklarla dolu

Rengârenk çiçeklerle dolu bahçelere

Tanıyamadım bir anda anlayamadım

Leylakların kokusu cennetten geliyordu sanki

Ben gezdim leylaklarla dolu bahçeler çoğaldı

Onlar koktu ben kokladım

Etrafımda gülümseyen insanlar

Hoş geldin derken

Şaşırdım

Ben layık değildim bunlara

Yanlışlık var dedim

Sesimi çıkarmadım

Bıraktım kendimi özgürce

Leylaklarla kokan bahçelere özgürce

Artık hiçbir yerim ağrımıyordu

Üzülmüyordum

Gülüyordum

Bana gülümsüyorlardı

Zamansız bir köşede

Karanlıkta değildim

Aydınlıktı her yer

Ama bu aydınlık aydınlık değil

Bembeyaz hatta bembeyazdan da bembeyaz

Her yeri nur kaplamıştı

Evet, evet nur kaplamıştı

Karanlık bir köşe

Hatta bir köşe dahi yoktu

Uçsuz bucaksız leylaklardan

Güllerden lalelerden çiçekler vardı

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Vazgeçersem Bu Aşktan

Vazgeçersem bu aşktan beni dövün

Ölmeden önce bu bedenimi gömün

Mecnun olup onun gibi sevmezsem

Dert keder parçalasın beni büsbütün

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Bu başa yakışmaz aşksız Leyla ’sız gezmek

Leyla olmadan yaşamak bana ölüm demek

Gider mi boğazımda onsuz bir lokma yemek

Leyla ‘sız olmak bana bu dünyada ölüm

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Leylam olmadan söyleyin nasıl yaşarım

Bu gönül onsuz yaşamaz onsuz şaşarım

Aşkın değerini elbette ki ben aşkla anlarım

Aşksız yaşamak kula ölüm bilirim canlarım

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Aşka düştüm düşeli ben onunla yaşarım

Aşkın deryasına o yar ile ben koşarım

Uzaktan salınarak gelince endamına bakarım

Bu gönlümü elbet bu aşk için yakarım

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Onunla yürürüm ufukta doğan şafağa

Gönlüm onunla açar döner cennetten bağa

Rabbim ayrı koymazsın beni ondan uzağa

Varayım onunla cennetteki İrem bağa

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Kul Mehmet’im aşk bu gönüle ömürmüş

Kul aşkı alınca gönlüne ancak gülermiş

Nazlı yârin bir bakışı bu gönüle yetermiş

Var onu aşkla sev bu ömür kalmaz bitermiş

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Mehmet Aluç/Kul Mehmet

Bunun Başka Bir İzahı Yok

 

Yıkıyorum yine yarınsız düşleri zor bela

Sen yanımda yoksun bırakıyorum kendimi

Beni bilinmezliğe götüren yollara

Bu yollar ya beni bitirecek ya da sana ulaştıracak

Bunun başka bir izahı yok

Bir canım var tek başına yaşanılmayan

Ümitlerim var paylaşılmadan ümit olmayan yarınsız

Anım zamanım var mı yok mu belirsiz

Sensiz düşlerim yarınlarım kimsesiz küskün

Bu yollar ya beni bitirecek ya da sana ulaştıracak

Bunun başka bir izahı yok

İsyan ediyor bana tüm duygularım

Anlarım zamanlarım bom boş değersiz

Gözlerimde bakışlarım zehirden bir ok yüreğime saplanan

Her ahımda sensizlik yıkan bir balyoz darbesi

Bu yollar ya beni bitirecek ya da sana ulaştıracak

Bunun başka bir izahı yok

Bu canı tek başına yaşarsam benim olmaz

Mutluluk tek başına gelip gönlüme konmaz sarmaz ağlar

Kaybettim kendimi gülüşlerimi sensiz kayıp oldum

İçmek istiyorum avuçlarında aşkı yudum yudum anında

Bu yollar ya beni bitirecek ya da sana ulaştıracak

Bunun başka bir izahı yok

Meçhule yürümek bir ıstırap cehennem

Yok, olanı bulmak bu dünyada bilinmeze koşmak

Gönülden sarılmak mutlulukla baharları yaşamak var olmak gönlünde

Ararım işte gündüz gece ben seni kendimi

Bu yollar ya beni bitirecek ya da sana ulaştıracak

Bunun başka bir izahı yok

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yârin Hayran Bakışıyla

Gönül yârin gözünde suçsuz asılı kalmış

Yârim gönlüm içinde bakarken hayran kalmış

Gözünde gönlümü yar alıp gönlüne katmış

Dua edip içine beni katmış aşkıyla

Ben âmin dedim yârin hayran o bakışıyla

Yürüdük hak yolunda dilimizde duayla

İkimize yazılmış yol alın yazısıyla

Değer vermedik hiç bu dünyaya fazlasıyla

Dua edip içine beni katmış aşkıyla

Ben âmin dedim yârin hayran o bakışıyla

Aşk gönülden sevmeyle olur mayalanmayla

Aşk imansız olmazki birde konuşmamayla

Aşk imanla nurlanır konuşmayla harlanır

Gül yanaktan öpmeyle bu gönülde canlanır

Dua edip içine beni katmış aşkıyla

Ben âmin dedim yârin hayran o bakışıyla

Hak yolunda dualar dileklerle bağlanır

Rabbim böyle kulları meleklerde kıskanır

Başında gece gündüz melekeler dolanır

Gül yanaktan öpmeyle bu gönülde canlanır

Dua edip içine beni katmış aşkıyla

Ben âmin dedim yârin hayran o bakışıyla

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hasrete Doğru Koşuyordun

 

Severken seni ben sen saçlarına benden habersiz

Söylesene sevgilim sen ayrılığımı örüyordun

Beni bir sevgili değil sen yabancı gibimi görüyordun

Ben sana yaklaştıkça sen benden geri kaçıyordun

Gözlerim gözlerine ellerim ellerine değmeden

Ben sana daha bir defa sevgilim canım demeden

Ben sana yaklaştıkça sen benden kaçarak

Hasrete doğru koşuyordun

Saçlarının kokusunu nede çok severdim

Gözlerindeki bakışla ben sanki denizlerde yüzerdim

Bana güldüğünde ben deliler gibi gülerdim

İsmimle bana hitap edince ben kendimden geçerdim

Gözlerim gözlerine ellerim ellerine değmeden

Ben sana daha bir defa sevgilim canım demeden

Ben sana yaklaştıkça sen benden kaçarak

Hasrete doğru koşuyordun

Geri dönersen eğer bir daha bakmam yüzüne

Artık hiçbir değer vermem artık senin sözüne

Gidişin gitti gücüme sözlerim gitse de gücüne

Ne sen ne de ben artık dönemeyiz o eski güne

Ben sana daha bir defa sevgilim canım demeden

Ben sana yaklaştıkça sen benden kaçarak

Hasrete doğru koşuyordun

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Varalım Gel Seninle

 

Sevdiğini söylesen bana sen bir kerede

 Seni görmek isterim bu garip yüreğimde

Ne sen benden nede ben senden ayrı kalalım

Varalım gel seninle aşkın doğduğu yere

Dur kaçma sen benden bir defada dinle beni

Bak gönlüme gözüme çok severim ben seni

Bilirsin sende beni aşkımız değil yeni

Varalım gel seninle aşkın doğduğu yere

İş işten geçince çok beklersin yar beni sen

Ararsın bir sevgi bir mutluluk bulamazsın

Gecen de gündüzünde huzurla olamazsın

Varalım gel seninle aşkın doğduğu yere

Neden seni severken beni görmezsin neden

Seni sevmek suç mu yar sevmezsin beni birden

Ben yerimde aşkımız gönlümde sen içinde

Varalım gel seninle aşkın doğduğu yere

Şimdi ağlasam eyvah diye bana da yazık

Seni terk edip gitsem olur sana da yazık

Seni sevmezsem gitsem ah bu cana da yazık

Varalım gel seninle aşkın doğduğu yere

Gelmiyorsan da eğer aşk gitsin başka yere

Sen ayrı bir yere var ben ayrı bir yer nere

Nere alsın beni bu götürsün akan dere

Varalım gel seninle aşkın doğduğu yere

Kul Mehmet’im sen sevsen olmuyor acep neden

Sevme desem bu gönül söz dinlemiyor dünden

Sevip sevmemek elde değil ne gelir elden

Varalım gel seninle aşkın doğduğu yere

Mehmet Aluç-Kul Mehmet