Sordun Mu Kendine

Hiç düşündün mü kaç kalp kırdın

Hayat denilen yolda nasıl yalnız kaldın

Halim ne olacak diye sordun mu kendine

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Gam yükünü boşa topladın elinde tuttun

Aradın da sanki dengini mi buldun

Sararan yapraklar gibi soldun

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Bilmedin irfan yolunun kuluyuz

İrfan yolunda ağaç olmuş dalıyız

Yüce Allah’a şükür eden kuluyuz

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Yürürken kendinden yükseğe bakma

Hayat denilen yolda gönül yakma

Nefis ile şeytanı koluna takma

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Dert değmesin gönül denilen kuşuna

Kederler değmesin kara kalem kaşına

Nefretin taşı değmesin başına

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Gönlünde iman ile seyreyle alemi

Merhametle çıkar gönülde kalemi

Merhameti al yanına kul gönlüne katma elemi

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Çöl olan gönül tarlasında açılsın güller

Gönül yıkan derdi ne bilsin gülenler

Kul Mehmet’im haydi yaraya dermanı sarsın bilenler

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ben Ve Nefsim

Ey nefsim neden şeytanla oldun başkaldırdın

İman yolunda yürümedin bak yalnız kaldın

Kendi arzun için yolumu çevirdin beni sattın

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Beni dörderdin ezen yok eden çarkında

Nasıl ben olamadın farkında

İman geçiyor çağırıyor iken yakınımda

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Beni kandırdın vardı ağzın sanki kulaklarında

Günah deryasına daldırdın beni dalgınlığımda

Seninle olamamak gerekir demişti Rahman Kur’an’da

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Beni egomla kandırdın dedin sensin fikrinle seçmece

Namaz niyazdan uzak durdurdun yaklaştırmadın kendince

Kendi fikrimden uzaklaştım seninle oldum kaldım böylece

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Derece derce düşürdün çirkefli çamura öylece

Seninle gezerdim sahteliğinle ben gündüz gece

Seninle yalanlarınla bildim sanırdım sözlerim bilgece

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Kul Mehmet’im ayıktım işin gücün düzmece

Ben birden Rahmanın yardımıyla ayıktım dün gece

Rahmanın yardımıyla imanı yazdım gönlüme hece hece

Olan sana oldu ezildin benden fazla neticede

Ayıktım Rahman ile kalacağım bundan böyle istemesen de

Alnımda secde izi ile dolaşacağım artık sana hoş gelmese de

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Şimdi yalnız kaldın

Ey yarınları olmayan bakışlarım

Bir sevgiliye yürümeyen adımlarım

İrem bağlarına uzanmayan elim

Bütün güzellikleri yıktın

Şimdi yalnız kaldın

Ey kelebekler gibi hassas yüreğim

Ey sessizliğe ses olmayan hislerim

Ey yüreğimdeki güzellikleri sömüren benliğim

Pare pare yok olan düşlerimi yıktın

Şimdi yalnız kaldın

Ey kelebekler gibi hassas yüreğim

Uçurumdaki yağmurlarla uçurumlara yağan yenilgim

Attın kendini ey nefsimle beraber uçurumlara

Söz geçiremedim bu gönlüme

Tutamadım bu arsız dilimi

Şimdi yalnız kaldın

Ey kelebekler gibi hassas yüreğim

Mehmet Aluç

Ömür Denen Hayat Bir Gün Biter

Ecel gelir kul sıra ile gider

Doğan gelir ömür denilen yolda yürür

Biri gelir biri gider

Ömür denen hayat bir gün biter

 Kul yaşadığı ömrün hesabını verir

İman bağırır ey kul nerede kaldın

Gelmedin de bak işte şimdi yandın

Söyle bakalım sen kime kandın

Ömür denen hayat bir gün biter

 Kul yaşadığı ömrün hesabını verir

Gönül müşfik bir eğilme ile imanı karşıla

Gözyaşın ile günahlarını hemen söndür

Hayat yolunda yürüsen de yanıla yanıla

Ömür denen hayat bir gün biter

 Kul yaşadığı ömrün hesabını verir

İman ile zikir eden o gül dudağınla

Dudaklarınla ömrün yanağına bir bûse kondur

Dört mevsim gönlünde sabır çiçekleri açsın nur nur

Ömür denen hayat bir gün biter

 Kul yaşadığı ömrün hesabını verir

Kul Mehmet toprak gibi ol

Yüreğinde baharları sakla yol ol

Önüne çıksa da çukur çakıllı yol

Damarlarında aksın iman nur nur

Dört mevsim gönlünde sabır çiçekleri açsın nur nur

Ömür denen hayat bir gün biter

 Kul yaşadığı ömrün hesabını verir

Mehmet Aluç