Gel İmana Yanaş Limana

Gör yaşa imandaki manayla

Yaşamazsan deme âmâyla mamayla

Şeytan nefis gönlü yağmalar kalırsın kalayla

Sona gelmeden gel imana yanaş limana

İmansız gönülde olur tasa

Yaşa kul neler gelir bu başa

Rahmana asi olma sen haşa

Sona gelmeden gel imana yanaş limana

İman ile olan olur her zaman heybetli

İmandır bu Elmas’tan kıymetli

Şeytan ile zalim zaten lanetli

Sona gelmeden gel imana yanaş limana

İmanla gönül olur hoş sohbetli

İman ile her şey olur lezzetli

İmanla gönüller olur izzetli

Sona gelmeden gel imana yanaş limana

Rahman sanma sana karışmaz

Hesap sorunca zinhar kaçılmaz

O nefsinle ne gördünse çalınmaz

Nefis şeytan ile yarışılmaz

Sona gelmeden gel imana yanaş limana

Mehmet Aluç

Bıraktım

Dolaştım âlemi kendimi boş işler peşinde gördüm

Anladım üç günlük dünyada en güzeli sevmekmiş

Gerçeği gördüm kırk yerimden yaralandım bir anda çöktüm

Bıraktım somurtmayı küsmeyi gönül yıkmayı gülmek en güzeliymiş

Gördüm ve anladım nefsim şeytan ediyormuş benimle alay

Kendi isteği beni ateşe atmak için çekiyormuş yıldızlı kalay

Bir gün gizlice gördüm beni kandırdıkları için çekerken halay

Bıraktım somurtmayı küsmeyi gönül yıkmayı gülmek en güzeliymiş

Yağmur misali gönlümde gam kederi taşıdım boşuna

Günaha girerken nefis şeytan getirdi hoşuma

Bir anda anladım hep yaptığımın hepsi boşuna

Bıraktım somurtmayı küsmeyi gönül yıkmayı gülmek en güzeliymiş

Kul Mehmet’im hatalarım bağrımı yaktı elimde duruyor közü

Ah nefis şeytana bazen geçirilmiyor doğruluğun sözü

Tövbe kapısı olmasa Rahman yanına nasıl varır bu özüm

Bıraktım somurtmayı küsmeyi gönül yıkmayı gülmek en güzeliymiş

Mehmet Aluç