Gönülden Çökmeyince

nedir çirkefliğinle cefalar çektirdiğin
boş dünyada boşuna bomboş sefa sürdüğün
kendine de  insana sen eziyet ettiğin
çöplük gönlünle nedir çöplükte hep gezdiğin
kendi çıkarın için neden insan ezersin

 

söylesene var mıdır senin ağzının tadı
bak insanlığın bitti neler geriye kaldı
seni böylesi rezil yollara kimler attı
nefisle şeytan dünya  herşeyini bak aldı
kendi çıkarın için neden insan ezersin

 

biter bir gün seninde sefayla bu devranın
hayatınla yaşantın değil hiç akla yatkın
bari yaşarken olsun bu dünyaya bir katkın
artık cehennemde sen dersin yeter amanın
kendi çıkarın için neden insan ezersin

 

kul mehmet'im kul idrak edince hep sezince
merhametle yaşayıp  insan gibi sevince
ne de güzel yakışır kadir kıymet bilince
gönülden çökmeden hak yolunda kul gülünce
ey rezil  niçin neden sen insanı ezersin

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ülkemin Hiç Mi Yok İnsanı İle Değeri

Ölüm değirmeni sanki niyetsiz niyetlerin niyeti

Bilmem ne uğruna nefret kin ile olur insanlar zihniyeti

Koltuk uğruna ne zormuş insanların memnuniyeti

Ülkemin hiç mi yok insanı ile değeri

Bilmem nerede alındı bu insanlığın ehliyeti

Kör ile niyetsiz ile yatanın budur zihniyeti

Söyleyin nefret kin midir insanlığın medeniyeti

Bu ülkemin askeri polisi katl etmek eziyet

Eziyet çektirmek değil gâvur eziyeti

Hani nerede aydın gezinen aydınlar heyeti

Bilmem nerede alındı bu insanlığın ehliyeti

Kör ile niyetsiz ile yatanın budur zihniyeti

Vatanımda işlenen resmen insanlığın cinayeti

Şerefsizler bakar şerefsizlik akar niyeti

Sanki insan canının kendisidir almış onundur mülkiyeti

Koltuk uğruna koltuk sevdasına ne zormuş

Koltuk sevdasında kör insanların memnuniyeti

Askerim polisim ölüyor

Hala düşmanla savaşan suçlu ona verirler maliyeti

Niyetsiz fikirsiz katl eder bilinmez masum denir

Edepsizce gezen o şerefsizlere

Bilmem nerede alındı bu insanlığın ehliyeti

Kör ile niyetsiz ile yatanın budur zihniyeti

Kör seçilmişler ülke birliğinde kaçar nefret ile olanı seçer

Kör nefreti ile olanla olan hesap sormaz niyetsize,

 Niyeti iyi olanı günah keçisi seçer

Parçalanır aileler yuvalar yürekler

Bu mudur bu insanlığın vatan sevgisinin değeri

Nefretle yatan onunla olan nefretinde boğulur bilinir faaliyeti

Bilmem nerede alındı bu insanlığın ehliyeti

Kör ile niyetsiz ile yatanın budur zihniyeti

Ölümlerden zevk alınır koltukta oturan fikirsiz zatlar,

Ölüm değil sanki edepsizle yaşanır şenlik festivali

Bin bir baskı ile verildi doğuda korku ile onlara ehliyeti

Onlar korku ile verdi, ya mecliste onlara destek verenin kör zihniyeti

Bu mudur masum insanların nedir günahları

Çözüm müdür bu batı zihniyeti

 Hani fikirlerin özgürlüklerin zihniyeti

Bilmem nerede alındı bu insanlığın ehliyeti

Kör ile niyetsiz ile yatanın budur zihniyeti

Nefret ile gezenin olanın nefret ile dolacaktır o mezar

Dünya ahreti elbet olacaktır nefreti ile dar

Bu âlem de ahiret hayatında olmaz hiç bir emeline mahzar

Hani nerede aydın geçinen okur aydın denilen yazar

Onlarda mı onlarla oldu ülkem insanına mezar kazar

Elimle barış uzatıyorum der edepsiz görmez elindeki keskin hızar

Bilmem nerede alındı bu insanlığın ehliyeti

Kör ile niyetsiz ile yatanın budur zihniyeti

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ez Nefsini

 Hiçbir kula yakışmaz zillet

Millet dediğin tek bir ümmet

Kula ver gönlünde demet demet

Haydi, durma ez nefsini

Kulun malı değil ganimet

Kula yapılmaz eziyet

Kula yakışır meziyet

Haydi, durma ez nefsini

Yüce Rahmanın her işinde vardır hikmet

Merhametle gönüllerde eyle ikamet

Sonun bulursun inşallah selamet

Haydi, durma ez nefsini

Gökte yağar kula bol bol Rahmet

Âlemlere Rahmettir nur Ahmet

Kuran iman ile yoluna devam et

Haydi, durma ez nefsini

Gönüldeki yara merhametle geçendir

Ömür sona doğru son sürat gidendir

Mümin merhamet ile gülendir

Haydi, durma ez nefsini

Nefis şeytan kulu aldatır

Yarı yola gelince yolda bırakır

Dünya malı gönlü boşa aldatır

Haydi, durma ez nefsini

Mümin değildir susan

Kulu değil yarı yolda bırakan

Her zaman dertlere arar derman

Haydi, durma ez nefsini

Ey kul sen ölümsüz değilsin

Secdede başın eğilsin

Sen dünyada yalnız değilsin

Haydi, durma ez nefsini

Mümindir en güzel insan

Müminde bulunur vicdan

İmanla bakalım âleme camdan

Haydi, durma ez nefsini

Ecel gelince beden olur ceset

Hiçbir kula yakışmaz nefret

Kuran ile imanı teninde hisset

Haydi, durma ez nefsini

Bırakma gönül vicdanını

İmanla süsle irfanını

Kuran’a yakın eyle dünyanı

Haydi, durma ez nefsini

Kul Mehmet’im sonun bir avuç toprak

Rahman izniyle ağaçta düşer yaprak

Tevhit’tir âlemde dalgalanan bayrak

Haydi, durma ez nefsini

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Gelmedin

Yıllar var ki yolların gözledim

Bin derdim üstüne bir dert daha ekledim

Gelirsin de gülerim diye yollarını bekledim

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Söyle yapılır mı sevene böyle eziyet

Sevende sevilende olur aşk ile meziyet

Söyle nedir sendeki bu asabiyet

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Seni çok sevdiğimi biliyorsun, yani

Bilirsin üç günlük dünya zaten fani

Uzaklaşma yanıma yaklaş az bari

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Sevdim seni dönmem kovsan bin kere

Belki kavuşmak nasip olur öteki sefere

Ömrümüz geçmesin sevgisiz boş yere

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Nazar mı değdi bu gözlere gönüllere

Dikkat et dilinden çıkan o sözlere

Mutluluk kapımız çalsa gülümsese bizlere

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Kul Mehmet’im adın düşmez bu dilde

Gel yürüyelim el ele sefa ile gönülde

Kulaklarımızı kapayalım kem sözlere

Gelmedin sızılar içine kendimi kilitledim

Mehmet Aluç

BİR SANİYE DURAMADIK

BİR SANİYE DURAMADIK
Allah diyerek nefsimizi şeytanı yenemedik
Avare ser sefil boş işlerle gezdik
Hiçbir derde çare olamadık
Dertlere baş başa kaldık
Dertlere çare olan Allah’ın ismini söyleyemedik
Ondan gayrısının peşinden koştuk
Gece gündüz dertlerle perişan olduk
Dertlere çare olan Allah’ı bilemedik
Hakkı ile şükür edemedik
Seherlerde Allah’ı anamadık
Tövbe edip hak yoluna giremedik
Her türlü yola girdik boşa ömür geçirdik
Allah’ın yoluna bir türlü giremedik
Boş yollarda cahillerle boşa vakit geçirdik
Onlardan çok eziyet gördük vaaz geçmedik
İnsan gibi yaşayarak Yüce Allah’a kulluk edemedik
Kadir kıymet bilmeyen cahilden derman dilendik
Dertlere derman olan yüce Allahtan dilemedik
Ondandır sürüm sürüm süründük
Pişmiş kelle gibi zalimin cahilin kapısında boş yere bekledik
Kâinatı yaratanın Merhametle saran, 
Yüce Allah’ın kapısında,bir saniye duramadık.
Mehmet Aluç