Rahat Dur Rusya Sen Sakın Kaşınma.

Rusya boş yere sen zırvalama

Derya değilsin ki anla sen amma

Çökersin uğraşma bak sen zamanla

Rahat dur boşuna sen kaşınma

Arkandakiler kaçar bak bir anda

Tüm enerjin biter kalmaz o canda

Dumanı tütmez sanayi bacanda

Rahat dur Rusya sen sakın kaşınma

Mehmet Aluç

Hak Yolunda Giden

Aşksız gönül yanar mı?

Yarsiz aşk ateşi söner mi?

Yar olmayınca aşık güler mi?

Hak yoluna giden Müslüman

Hak yolundan döner mi?

Vuslatla hasretin savaşı biter

Aşık sevdiğine kavuşunca güler

Yeter ayrılık vuslat ile ol ayrılık biter

İki gönül bir olunca hayat devam eder

Hak yolunda giden Müslüman

Beş vakit namaz ile gülümser

Gördün mü hiç çile çekmeyeni

İmtihan olup ta imtihanı geçmeyeni

Nefis şeytan ile gördün mü güleni

Gör sabırla çile çekip güleni

Hak yolunda giden Müslüman

Merhameti ile cümle gönüllerde yaşar

Dünya malı peşinde koşma sana kar etmez

Dünya arzusuna koşanın çilesi bitmez

Merhametle gönülleri seven yok olup gitmez

Beş vakit namazda mutluluk hiç bitmez

Hak yolunda giden Müslüman

İmanı ile mezara doğru gülümser

Unutma insan ölüm gelir bir gün amma

Yaptığın zulümler yanına kalır sen sanma

İman yolunda merhametle yürü sakın yanma

Nefis şeytana fikirsizlerin fikrine de kanma

Nur Kur’an nur Sünneti gönlüne almadan yol çıkma

Hak yolunda giden Müslüman

Çelikten iman ile seni kimse yolundan döndüremez

Sen dönmek istersen de yönün ateşe

Dünyanın suyu gelse cehennem ateşini söndüremez

Kul Mehmet’im imanlı olan yolda şaşmaz

Nur Kur’an Nur Sünnet ile olan yolda kalmaz

Tövbe kapısına koşanın günahı boyunu aşmaz

iman Salih amel ile olan cehennemde yanmaz

Hak yolunda giden Müslüman

Cennet sana yetmez

Ahrette gül Resule komşu olmanın

Zevki neşesi nuru bitmez

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

Nefesimi seninle bitirirken sen bensiz nefes tüketmenin peşindesin, yüreğimi ayrılığın tozları ile kaplayarak gittin, yazıklar olsun sana söylediğim aşk dolu hecelere şiirler sen bir şey anlamadan edepsizliğinle çektin gittin… Duymadın gönlümdeki aşkın sesini Yüce Rahman o gönlü ne diye oraya yerleştirdi haberin yok, çöle dönmüş kurmuş dalları kırılmış gönlünle zaten beni anlamazdın. Yüce Allah’ın aşk mabedine uğramadan, şeytanın nefret kin karanlık viran evine koştun yerleştin. O nedenle aşk’ı göremezsin, bilmem gerekirdi!

Kırık gönlüm gibi kırık kalemimde gözyaşına boğuldu, gidişinle, kanadı kırılmış bir kuş gibi olsan yüreğimde ihanetin bu aşk’ı söküp alamaz, aşk’tan nefret etmemi sağlayamaz çünkü aşk sevmektir, yüce Rahman’dan emanettir bana…

Sevmelerin olmasa da, karanlıklar da kaldığımı sansan da yanılıyorsun, karanlıklarda kalan sensin gidişinle… Bir an sevmelere hasret kalsam da, gönlüm sevmeler açık her zaman gülümsüyor Yüceler Yücesi Alla(c.c.) ‘ın yardımı ile bu gönüldeki aşk öylesine bir aşk’tır ki yüce Allah(c.c.)ile irtibatını kaybetmediğin sürece solmaz seni yalnız bırakmaz, umut sokağında gezdirir, umutsuzluk sokaklarını bir bir sevme ile kapatıyor yok ediyor, Yüce Allah(c.c.)’ın hikmeti keremi lütfü… İhsanı.

Sanma gidişinle ölürüm, ölmem ben gönüldeki aşkı veren Yüce Rahmana secde ile günde beş vakit varıyorum, o güzellik cennet mabedini senin gibi çöle çevirmekten hayâ ederim…

Çektin gittin iki yıl sonra pişman olmuş döndün gözlerinde morluklar bedeninde kırıklarınla… Bakma yüzüme pişmanlıkla dayanamam, ama sana da dönemem, sana da gel diyemem, belki zalimlik olacak amma hatanı anlaman gerekir, pişmanlığınla gözyaşı dökerek yanman gerekir…Gidişinle hasret türküleri bestelemedim ama sen bestelemiş ve geri dönmüşsün,unutulmuşluğun ezikliği ve kahrı ile dolaşıyorsun,anlaman gerekti aşk’ı anlamadın,şimdi pişmanlık içinde anladın ve geri döndün.

Sana gönül kapımı açarsam hakikate adalete ihanet etmiş olurum, yüreğinde yeniden aşk filizleri yetişmez ama ona hazır bir zemin hazırlayana kadar pişmanlığınla kal,

Anla…

Bil…

Gör…

Hisset…

Can çekişin nasıl bir duygu olduğunu gör, bana şimdi pişmanlık dolu gözlerle bakma, dayanamam yanman gerekir var git evine yan piş ondan sonra gel, tabi gönül kapım sana açık olursa, ya da açabilirsen…Sen hislerimi karanlık gecede darağacına astın gittin, sende şimdi pişmanlığını gecenin karanlığında duygularınla darağacına as ve sadece kendini unut, yüreğinle gel…Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

Yakınları uzak ettin mutlumu oldun

Şimdi uzakları yakın etmenin peşindesin pişman mı oldun

Hasret cehenneminde yanmış gibisin

Seni şimdi çaresizliğin elleri öpsün alnında

Susmalarımı anla feryadın feryadıma karışırken yaşadığında

Varsın kırılsın gönlüm ihanetinle sen kırılacaksın ihanetinle ben değil ağladığında

Aşk gönlün dualarla sevmelerle uçurtma gibi gökyüzünde uçmasıdır

Yüce Rahman’ın en güzel hediyesi, cennetin kapısını açan kapısı

Kul Mehmet’im hissetmezsen görmezsen kurulmaz mutluluktan yapısı

Mutluluk gözlerinde huzur içinde saklı aşk’ın içinde onunla kaplıdır çatısı

Aşk gönlün dualarla sevmelerle uçurtma gibi gökyüzünde uçmasıdır

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

     

   

Nefesimi seninle bitirirken sen bensiz nefes tüketmenin peşindesin, yüreğimi ayrılığın tozları ile kaplayarak gittin, yazıklar olsun sana söylediğim aşk dolu hecelere şiirler sen bir şey anlamadan edepsizliğinle çektin gittin...

Çektin gittin iki yıl sonra pişman olmuş döndün gözlerinde morluklar bedeninde kırıklarınla... Bakma yüzüme pişmanlıkla dayanamam, ama sana da dönemem, sana da gel diyemem, belki zalimlik olacak amma hatanı anlaman gerekir, pişmanlığınla gözyaşı dökerek yanman gerekir...

Sana gönül kapımı açarsam hakikate adalete ihanet etmiş olurum, yüreğinde yeniden aşk filizleri yetişmez ama ona hazır bir zemin hazırlayana kadar pişmanlığınla kal,

Anla...

 Bil...

 Gör...

Hisset...

Can çekişin nasıl bir duygu olduğunu gör, bana şimdi pişmanlık dolu gözlerle bakma, dayanamam yanman gerekir var git evine yan piş ondan sonra gel, tabi gönül kapım sana açık olursa, ya da açabilirsen...

Sen hislerimi karanlık gecede darağacına astın gittin, sende şimdi pişmanlığını gecenin karanlığında duygularınla darağacına as ve sadece kendini unut, yüreğinle gel...

Mehmet Aluç