Karşılıklı Çıkarı Olmaz!

 

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Severken gönülden ayrı durulmaz

Sevileni sevmek bir yük olmaz

Çıkar için seven bu yolda kaybolur

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Haykır sevdiğini tüm dünya duysun

Gönül kapısında gülüşlerin sesi var olsun

Niyetin sevgi ile yaşamak olsun

Bu âlem sevgin ile dolsun

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Sevgi ile sevmenin para ile hesabı olmaz

Severken kazanmanın hesabı sorulmaz

Seversen sevilirsin başka yolu olmaz

Her şeyi alsan da parayla sevgi alınmaz

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Sevgidir bu pazarda hiç satılmaz

Sevgidir bu parayla karşılık bulunmaz

Seversin sevilirsin başka izahı olmaz

Sevginin gönülde ticareti olmaz

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Sevgidir bu bakar gönüle akar

Gönülde kir pas varsa o hemen kaçar

Gönül tertemizse ışığını saçar

Sevgi ile olan gönüllerde huzurla yatar

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Sevgi alır derya olur âlemi kaplar

Sevgi ile canlanır tüm canlar

Sevgi yoksa akar kanlar

Sevgiye koşalım haydi canlar

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Sevgi dediğin gönüllere akmaktır

Gönül içinde gönüllere kendine bakmaktır

Fani olan dünyada bir an mutlu kalmaktır

Sevgisiz gönüller baksana ağlamaktadır

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Severken gülüm canım desen ne olur

Arayan seni bu sözlerle anında bulur

Açar gönül sarayını yanında oturur

Arayan sevgiyle en güzelini bulur

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Sevgi aşkın akan pınarının gözüdür

Sevgi dilde çıkan sözlerin gönlüdür

Aşka sevgiye ceza veremezsin öldürür

Biraz değer verirsen seni âlemi güldürür

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Meçhulden gelmedin meçhule gitme

Sevgi ile sen sev kendini yitirme

Bu kısacık ömrü nefretle bitirme

Yolda bir pınardır bir parça iç ziyan etme

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Susamışlar sevgiyi kana kana sende içsin

Sende içenlerin gönlüne gir çilelerin bitsin

Gönülden sevmezsen bu gönül çaresiz mi gitsin

İç sende gönüllerdeki pınardan sevgiyi sevinsin

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Kaybederiz sevgisiz yarınları ümitleri

Yıkmayalım gönüldeki güzellikleri

Sevmenin zamanı her zamandır sev gönülleri

Kaybetmezsin kendini sefaletle göster sevgileri

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Değerini bilmezsen ararsın sevgi dolu günleri

Neden kaybettim dersin ben gülüşleri

Arayan soran seven olmaz yanında birileri

Kaybeden yıkılan sen olursun kaybetme gönülleri

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Kul Mehmet’im sevgisiz hayatın tadı olmaz

Sevgisiz yolların yolu karanlıktır çıkılmaz

Sevgisizlik dert pınarıdır zehir akıtır tadılmaz

Sevgi ile aşkın kapısından başka mutluluk bulunmaz

Sevmenin karşılıklı çıkarı olmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Rahmanda Vardır Derman

Gönüller sanki kabristan

Her birinde çıkar ayrı figan

Var Rahmanda vardır derman

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Her zaman vardır bir imkân

Gönülleri eyle seyran

Kâinatı seyret kal hayran

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Eremezsin yalnız devrana

Ne gezersin tek başına yana yana

Var sarılsana sen seven cana

Bir kendine birde ona baksana

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Bülbül gülde ötende

Aşk tene değende

Aşk gönülde gezende

Mutluluk geze hanende

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Aşk olsun bedende

Merhamet kalsın sende

Aşk bir gün gidende

Ağlar insan her göçende

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Bağrına dolsa da sitem

Aşkla yazsın kalem

Aşksız kalmaktır verem

Rahman her şeye Kerim

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Siteme aşktır merhem

Çölde aşkı aradı kerem

Gülde aşkı ara bul der veren

Aşkla ahirette kuldur gülen

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Aşksız ömür beden çürür

Aşksız ölü beden mi yürür

Aşksız canlı beden ölür

Aşk gidince kurur beden

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Kul Mehmet’im aşk canım kolum

O benim yürüdüğüm yolum

Aşksız yaşamak değil mi ölüm

Aşksız sineni delme bölüm bölüm

Ne bekliyorsun her an söyle

Hayat devam eder mi böyle

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Görenlerden Eyle Gözümüzü

Ya Rabbim Rahmetin bu canımıza candır

Sensiz olmak bu âlemde hep karanlıktır

Sende ayrı yaşamak bu ömre cezadır

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

Ne verirsen verirsin kuluna lütfundan

Kulda seni bilir ise bilir verdiğin canından

Sensiz kul bu hayatı yaşar yalandan

Seni bilenlerden eyle Rabbim candan

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

İmanla vefa olursa kulda sürer sefa

Yoksa bulunmaz Yüce Rahmanım sensiz şifa

İmanla merhametle ol kul dağıt al şifa

Yoksa Yüce Rahman ‘sız imansız çekersin cefa

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

Hakkın sözü olmalı dilde kelam

Her gördüğün kula ver selam

İmanla merhametle et yoluna devam

İmanla merhametle yok olsun cefam

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

İman varsa yıkılmaz gönülde dam

İmanla yakışır bedene endam

İman merhamet işte benim sevdam

İmanla devam eder cümle davam

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

Yüce Rahman sensin yüce Gaffar

Sensin gönüllere derman ile olursun yar

Sensiz yaz gününde başımıza yağar dolu kar

Rabbim sen cümlemizi merhametinle sar

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

Yüce Rabbim ver diyen kuluna sen verirsin

Sana gelmek isteyene yol gösterirsin

Seni bilmek isteyene kendini bildirirsin

Seni bilmek istemeyene de yönünü ters edersin

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

Kul Mehmet’im yaşadığımızdır kader

Bazen içinde olsa da az birazcık keder

İmtihan dünyasıdır bu dünya az sabırla biter

İmanla merhametle her şey gelip geçer gider

Rahmetini merhametini serdin kulun önüne

Serdiklerini görenlerden eyle gözümüzü

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Kimse Halim Bilmez

Yarden ayrı kaldım yar beni andı kulağım çınladı

Şehir şehir gezdim yari saklamış bana geri vermez

Anlattım derdimi dağa taşa kuşa kimse anlamadı

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Arayan aradığını bulup rahata ermez mi erer elbet

Aradığım bulunmaz bilinmez neden ne olur akıbet

Her yer bana oldu gurbet adımlarımda yok isabet

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Gülmeyen talihim gibi yollarda bana gülmez

Gelmek istemeyen gelmez şansım çağırırım gelmez

Hasret çileyi çile dertleri çağırır git derim gitmez

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Beklerim dua ile Yüce Rahmandan bir ihsan

Yanar yüreğim bedenim sinem bilmem bende ne noksan

Kurudum kaldım yok mu yudumla kanacağım bir pınar yüce Rahman

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Kururdu salkım salkım gönlümde üzüm bağım

Çökmüş  un ufak olmuş gönül dağım

Yaşadığımı hiç sanmıyorum sanmayın ki ben sağım

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Ey insanlar kalkın yari benimle beraber arayın

Alın beni talihimle kaynar kazanlarda kaynatın

Değişmez isem bulamazsam zemzemler ile yeniden yıkayın

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Gelin bakın benim asıl gönül vatanım

Bulamazsanız vatanım nerede nuruaynım

Nuruaynımsız ben param parça parçandım

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Söyleyin ey erenler seven sevdiğine kıyar mı

Sevdiğini ateşlerde yakar kor alevlerde yakar mı

Çaresiz kalıp öldüğünü bilip kör gözleri ile bakar mı

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Yolumu şaşırdım acep yolum hakka varır mı

Hak yolunda kaybettiğim yarim karşıma çıkar mı

Yar çıkmazsa yoluma kadir mevlam yaralarımı sarar

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Gelin göründe bu garip aşığa bakın ne olmuş

Yaz ayında açan tüm çiçekleri kurumuş solmuş

Bakın bakalım yollara gelen var mı vadem mi dolmuş

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Artık ben kendi kendime yetmem bir adım daha gidemem

Artık gelmezsin  çağırmasın nazlı yar çağırsa da gidemem

Artık tükendim hiç bir şeyi bilmiyorum ben bendeyim diyemem

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Artık anladım ben bu hasret ile bittim tükendim

Belki hata bendedir onuda şimdi farz edin ki bildim

Amam inanınki o nazlı yari ben kendimden fazla sevdim

Galiba çok fazla sevdim biraz hata ettim

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Artık terk ettim onunla beraber düşlerimi

Kimse barıştırmadı bu gönül ile küslerimi

Anladım ben garip bir sevendim kimse dinlemedi sözlerimi

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Aşık sevdiğine varmayınca mutlu olur mu

Hak yolunda aşk ile yürümeyen kul olur mu

Merhamet ile olmayan insan insan olur mu

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Kul Mehmet'im vardın mevlaya aramayı bırak ver bir karar

Aradın bulamadın artık aramakta bulma bir yarar

Mevla sardı  seni yaralarını merhametle gönlüne bakar

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kimse Halim Bilmez

Üstüme Örtün Geceyi

Üstüme örtün geceyi yârim den ayrı kalmışım

Karanlık gönlüme kılıf olur üşenmeyin örtün geceyi

Hasret sokaklarında hep gezdim bana siz acımayın

O yar bana acısın onsuz kaldım örtün üstüme haydi geceyi

Bırakın hiç uyanmayım hep uykuda kalayım

Ayrılık zehirli ok bırakın uykuda kalayım uyandırmayın beni

Yazdım tüm şiirlerimle bıraktım kalemimi neden diye sormayın

Gönderdim yâre şiirlerimi beğenmez ise sakın kızmayın ona

Şiirlerim benim gibi üşür rüzgâr eserse benim üstüme örttüğünüz gibi

Üstüne siz geceyi örtmeyin baharları örtün bahar koksun

Ah o vefasız yar kendisine yazdığımı anlasın hatasını bilir belki

Ya da bırakın benim gibi yabancı kalsın bir köşede okunmasın

Parçalayın yüreğim gibi nasılsa değeri yok benim gibi

Silinsin yârin zülfünde silinen ellerimin izi gibi üzülmeyin

Ben alıştım artık örtün üstüme geceyi daha fazla işime karışmayın

Mehmet Aluç

Yolundan Ayrı Kalmak

Rabbim senden ayrı olmazdım

Nefis şeytanla gezmezdim

Ayrılık nedir hiç bilmezdim

Meğer ayrılık acıdan acıymış

Varlık dünyasında yoklukla yok olmakmış

Yolundan ayrı kalmak kabir azabıymış Rabbim

Nefis şeytan ardan namustan edecek

Helal var iken haram ile yok edecek

Nefis şeytan beni hiç sevmeyecek

Beni tekrar ulaştır yoluna rabbim

Beni benimle nefsimle şeytanla bırakma

Yolundan ayrı kalmak kabir azabıymış Rabbim

Beşerim bilmedim sonumu

Gençliğime güvendim seçemedim yolumu

Bilirim derken bilemedim yönümü

Acizliğimi bilmeden kaybettim yolumu

Varlık dünyasında yoklukla yok olmakmış

Yolundan ayrı kalmak kabir azabıymış Rabbim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yakar Yıkar Şeytana Uyan.

İnsanlardan ayrı gezenin gör başına ne gelir

Hak yol var iken şeytan yolunu hak bilir

Uzun zaman geçse tek başına doğru zor bilinir

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Yürüdüğümüz bu asırda yollar dikenli çok zor

Herkesin yüreğinde yanar alev alev ateşten kor

İnsan mıyız değil miyiz bilinmez sen gel de sor

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Nasıl ne zaman kim düşürdü insanı bu hale

İnsan böyle zalim olmaz ki göz göre göre bile

Nasıl nefret ile insan düştü zalim peşine güle güle

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Bu gidişle uçurumdan başka menzile varılmaz

Nefret kin ile gönüller insanlık böyle parçalanmaz

İnsan der yanına yaklaşınca yıkarcasına davranılmaz

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Dünya değil mi bir günlük konaklamak için han

Herkesin bedeninde taşıdığı seninki gibi can

Bu nefrete son vermezsek daha çok  akacak kan

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

İnsan değil mi muhabbetle yaşayan yürüyen bir anda

Bu beden bu can değil mi emanet bize bu canda

Ölümden sonra sormaz mı bize dünya halimizi Rahmanda

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Kul Mehmet'im Rahman kâinatı yıkmamız için yaratmadı

Merhameti almadık kini aldık tam bir eşek inadı anlaşılmadı

Ecel gelir bu canı alınca çetin olacak hesap kaale alınmadı

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Baktım Ağladım Durdum Ağladım

Yaşarken binlerce can ile insan

Ayrı yollar gönüller anlaşılmaz lisan

Tek yürek olmaz iyiliğe, şer ile olur bazen

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Gönül bahçesinde yetişir güller vermez bir deste

Biter cümle dertler sıkıntılar inan bir gülüşte

İyiliğe varmaz ayaklar bazen yürür aheste aheste

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Tevhitle Kur’an ile yolda yürümeyen Müslüman

Ümmet düşmüş tefrikaya, zalim birlik beraberlikte

Müslüman tefrika da çeker feryat duyulmaz aman aman

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Sinelerde kor alev yanar söndürecek su mu yok

Sorular vuslat ile buluşmaz vuslata yol yok

Alev söndürür desem de yazıktır canlara duyan yok

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Okyanusları aştı Kuran İslam âlemi nur sardı değildi ortalık duman

Onu taşıyanlarda Müslümandı vardı sanki başka başka bir iman

Dilinde adımında nefesinde anında düşmezdi zikriydi Kur’an

 Düşündüm baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Kul Mehmet’im derim kalmadı yüzümüzde bir tebessümler

Gökyüzünde rahmet ile yeryüzüne elbette inmez melekler

Fakir kuru tahta döşek zengin kuş tüyünden döşek yataklarda yatar

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Eskitemedik

Eskittik ömrü hayatı

Baharı kışı

Kışı yazı

Ağlamayı gülmeyi

Bir secdede eskitemedik

Gözlerimde yaşlar dökülerek bir seccadeyi

Eskitemedik

Sevdalandık dedik dağlara koştuk

Sevgili dedik peşinde koştuk

Dünya malı dedik ömrümüzü harcadık

Rahmanın yanına varamadık

Gözlerimde yaşlar dökülerek bir seccadeyi

Eskitemedik

Mümin sussa nur dili yüreğini yakar

Sussa kalbi durur o anda

Rahmana hesap vermenin derdinde mümin

Gözlerimde yaşlar dökülerek bir seccadeyi

Eskitemedik

Mümin Rahman’dan ayrı kalamaz

Gecesi gündüzü rızasından ayrı olamaz

Secdeye varmazsa gönlü huzur bulamaz

Gözlerimde yaşlar dökülerek bir seccadeyi

Eskitemedik

Kul Mehmet’im var git içini secdeye Rahmana dök

Duan secde ile vardı Rahmana ağlıyor bak gök

Hemen kalkma secdede saatlerce kal çök

Gözlerimde yaşlar dökülerek bir seccadeyi

Eskitemedik

Mehmet Aluç