Nur Muhammed Can Ahmed...

Gelişin canlara can

Nurunla doldu cihan

Sen damarda dolaşan

Nur Muhammed Can Ahmed

Şaşırmıştı o beşer

Neler yapardı neler

Etrafta vardı hep şer

Nur Muhammed Can Ahmed

Zalime dünya dar

Yüreğinde var har

Sensiz mezar çok dar

Nur Muhammed Can Ahmed

Doğdun bir güneş gibi

Gülüşün cennet gibi

Gelişin vuslat gibi

Nur Muhammed Can Ahmed

Gelişin müjde bize

Zalimler geldi dize

Putlar yıkıldı işte

Nur Muhammed Can Ahmed

Seni gönderdi celil

İnanmaz ister delil

Sonunda oldu rezil

Nur Muhammed Can Ahmed

Cümle ikrar eyledi

Seni Peygamber bildi

Tevhit kabul edildi

Nur Muhammed Can Ahmed

Nurla doldu bu cihan

Secdeye vardı insan

Gelişin kula ihsan

Nur Muhammed Can Ahmed

Merhamete var talep

Buna oldun sen sebep

Sensin nurdan bir edep

Nur Muhammed Can Ahmed

Gelişin ihsan kula

Seni kaybetmiş bula

Seni cümle dil ana

Nur Muhammed Can Ahmed

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bıraktım Susmayı

Güneş gibi doğdun gülüşünle gönlüme

Kırılsa da gönlüm ile doğdun ömrüme

Hüner saydım seni candan sevmeyi

Yeter dedim bıraktım susmayı dilime

İstedim sen benimle son nefesime kadar yaşa

Gülümsemen olsun bizimle baş başa

Kuldur yaşar neler gelir bilinmez başa

Yeter dedim bıraktım susmayı dilime

Umutsuzluk yakışmaz kul Mehmet der gülüm

Reva değil sana bana yaşamak zulüm

Ayrılıktır kula bu dünyada yaşarken ölüm

Yeter dedim bıraktım susmayı dilime

Mehmet Aluç

Sen

              

Sen gönlümü leyla gibi sevdin de

Ben mecnun olup seni sevmedim mi?

Sen aslı gibi gönlüme doğdun da

Gönül kapımı sana açmadım mı?

Dilinde aşk sözleriyle konuşup

Kalbimin kin nefretini sildin de

Aşkın deryasında elimde tuttun da

Ben karşında dil lal olup durdum mu?

Aşk beklemektir gece gündüz yolum gözleyip

Gökte yıldızları avuçlarıma toplayıp

Gülümseyen yüzünü gönlüme döşedin de

Söyle ben seni terk edip gurbete gittim mi?

Gözlerimde hasretle yaşlarım dökülürken

Gönül çiçeklerimi ellerinle sökerken

Gözümdeki yaşları sildin ben mi görmedim

Solan çiçeklerimi sevginle yeşertinde

Ben mi hissetmedim ben mi görmedim

Gözlerin şiir gibi ben mi okuyamadım

Aşkın hece hece gönlüme aşkla yazdın da

Söylesen ey zalim yar ben mi anlayamadım

Gülüşün aşk pınarından damlayan damla da

Bana sen gülümseyerek sundun da

Ben mi yar damla damla gülüşünden içmedim

Yeşeren sevgisizlik perdemi sen yırttın da

 Yaralarım senli her gün kanarken sardın da

 Gündüz yollarını beklerken ağladığımda

Gözyaşlarımı sildin de kıymetin bilmedim

Yaralarımı sardın da yar ben mi görmedim

 Sardınsa yaralarımın yar neden sızılar

Kul Mehmet’im yaralarım kanayarak büyür

Seveyim dedim sevdiğim hep gönülsüz yürür

Bana yürüyeceğine geri geri yürür

Ağlarım sızlarım halimden anlamaz o yar

Hatayı bende bulur kendin hata bulmazsın

Bir gün sarmadı beni hiç kolların

Sardım diye gece gündüz yüzüme söylersin

Mehmet Aluç