Ben Hayranım

Soldurmam nazlı yârle beraber ben hayallerimi

Ben onunla kurdum yarına giden güzel düşlerimi

Yollar uzanıp gitse de uzun uzun gurbet illere

Hayatımıza el uzatanının kırarım ben o ellerini

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Bu gönlümü bağladım nazlı yârin gönül kapısına

Ben hayranım onun bana bakan o tatlı bakışına

Koluma girince mest olurum bana candan yakışınca

Ah yine hayranım onun candan tatlı anlayışına

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Sanki düşmüş yere tencere kapağını o an bulmuş

O edamı ile gülüşüyle bir gül gibi karşımda durmuş

O gönlüm yıllardır aradığı güzelini işte o an bulmuş

Bu fani olan dünya ikimize birden aynı yol olmuş

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Bu kollarım nazlı yârden başkasını hiç sarmaz

O yanımda olmayınca bu beden onsuz hiç uyumaz

Kul Mehmet’im nazlı yârim yoksa yolum bulunmaz

Nazlı yârim yoksa bu âlemde onsuz bir an durulmaz

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Deli Divane

Nedeliyim ne divane
Çok seviyorum aksine

Ayrılık çalınca kapımı

Yıktı gönül yapımı

Kırdı o an gönül sazımı       

Oldum böyle deli divane

Üzülsem de alabildiğince

Ayrılığa bulunmayınca bir bahane

Ayrılık oluyor o an şahane

Olsan da dönen pervane hazır bahane

Oldum böyle deli divane

Alsam gitsem başımı

Boşa akıtmasam gözyaşımı

Vermesem boşa savaşımı

Olmuyor sızlatma başını

Gonca güllerimi derdim

Oldum böyle deli divane

Sevmem artık nazlı gülleri

Kınasa da beni birileri

Esse gönlümde hazan yelleri

Kapandı artık gönül defteri

Tutmalı ayrılığın elinde

Gitmeli girmeli yerin dibine

Oldum böyle deli divane

Söyleseydi suçumu

Bölmeseydi uykumu

Parçaladı gönül kuzumu

Anlatamam bu durumu

Viran illerde ağlarım

Kime halim anlatırım

Kapalıdır bunun yorumu

Aradım sağımı solumu

Oldum böyle deli divane

Kul Mehmet’im çek sancını

Unutma sakın bu acını

Dönse de açma sakın kapını

Kaybet artık anlayışını

Dön yürü kendi yolunda

Tut seni sevecek birinin kolunda

Yürü koçum kendi yolunda

Oldum böyle deli divane

Şimdi oldum aşka pervane

Şimdi sevdiğimde bir tane

Gülüşleri de şahane

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Dokunmuştu Gönlümüze

 

Ağır yaralı mısralarım

Hecelerim mi bana küsmüş

Yoksa yazmaya mı isteğim yok

Anlayınca bu acı gerçeği

Koştum mısralarla hecelerin başına

Yalnız bırakmaz yakışmazdı

Gönül etrafında gezintisine devam etmeliydi

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Durur muyum beklemeyle

Sevdanın gülümsemesiyle yaklaştım mısralara hecelere

Bir kahve tadında yudum yudum içtim

İçimdeki sevgiyle mısralarımda hecelerim de büyüsün

Vurulmasın vurulan düşler gibi dedim

Mısralar heceler beni buyur etti

Beraber gülümsedik gönülleri yazdık

Gülenlerin güzelliğini yazdık

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Ağır kanamalı geçmesin dedim düşünceler

Hasta bakışları silelim dedik

Ayrı kalırsak birbirimizden gönüllerden

Hangi tabip yaralarımızı sarardı

Bir an bu korku içinde ürperdik

İhanete yer yoktu aramızda

İhanetleri yazarken ihanet etmeyecektik

Kendimize birbirimize gönüllere

Hep bir arada olmalıydık

Birbirini ısıtan sarılan gönüller gibi

Kanatır ihanetler gönülleri

Çaresi zor bulunur

Maskelerle dolaşmaya zaten karşıydık

Maskeye karşıydık zaten

Gülümsedik sarıldık yazdık

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Sahipsiz gönüller gibi sahipsiz kalmak beyhudeydi

Yalnızlıkla ölmek acıydı

Yaklaşmanın huzurunda huzursuzluğa kaçmak zordu

Kara kış kara boran dı karanlıktı

Akarsa gözyaşlarımız

Gözyaşları bunun hesabı verilmezdi

Gülmeliydik birbirimize gönüllere

Buydu amacımız yazmamızın gayesi

Dünyaya gelişimizin amacı

Coşkun ırmaklar nehirler gibi

Gönüllere akarak coşmalıydık

Tek başına mısra ’sız hece ’siz gönülsüz

Aşılmıyordu engeller coşulmuyordu

Mutluluk yaklaşmıyordu

Güldük yazdık

Yazdık güldük

Gönüllerle buluştuk huzura erdik

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hatırlayan Hatıraları Ağlıyor

 

Sanki her şey hatırlar gibi eskimiş

Gülmek isterken donmuş kalmış gülememiş

Böylesi bir resmi kim gönüle yerleştirmiş

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Acıyı göğsümüzde saklarız ninniler gibi

Acıyı yaşarız en koyusundan bulamayız tabibi

Birde oluruz en koyusundan asabi

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Geride kalan hatıralar olmalı ecnebi

Ayrılık hasret hatıraya ediyor eziyeti

Yıllarca demleniyor hasretle hatırlayınca dert sahibi

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Ağıtını içine yakarız dertli bir türkü misali

Ayrılıkta hatıraların ne işi var yok mu gülüşe emsali

İçine nasıl yığılır binlerce acıdan cevapsız soruları ezer garibi

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Gözlerin arkasında kalan bir karanlık ölesiye

Hatıralar yaşar mı karanlıkta nefessiz böylesi ’ye

Yaşamaz ama yaşatırız biz cansız olanı ölmüş nefesiyle

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Cansızı canlı diye sararız ne diye sımsıkı

Baksana konuşmuyor çıkmıyor sesi gıkı

Üzerimize nereden yapıştı sanki Arap zamkı      

Bir insan ayrılıkla hatıraları anmasın bu değil hakkı

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Geride kalan kalışsa bırak karanlığında kalsın

Hasreti yaşayan hatıraya bakmasın yanmasın

Ayrılık ilinde yaşayan bu hatıraları yanına almasın

Yeni hayatın kapısını açacağına karanlığa dalmasın

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Ayrılık son tren değil karamsarlığa lüzum yok

Yüreğe saplansa çıkar elbet bu ok

Başka sevilecek girilecek gönül mü yok

Hatıraların hançeriyle bağrımız deleriz vay vay vay

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Hatıralar yanlışı silen silgi olmalı

İçine acıları kahırları doldurmamalı

İçine bakınca yanlış olanı görmeli dersi alınmalı

İçine girince kendini karanlığına kapatmamalı

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Kul Mehmet’im hasretlikte hatıralar bir sancı

Hatıralar bu anlarda olmasın bize hancı

Acılar üste üstümüze gelen sanki bir akıncı

Yazarız onunla acıları oluruz neden destancı

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Sen Ne Zaman ki Astın Duvara Yıkıldın

 

Nedir bu insanlığın ilacı

Çeker yaşar böyle acı acı

Ara bul sun onlara ilacı

Yıkılıyor baksana gönül mihrabı

İnsanlığın İlacı Nur Kur’an

Sanki yok bunu duyan

İçinde neler var okunmaz inan

Duvarda asılı bir resim gibi duran

Eline alınca sanki yakan

Yaklaşınca sanki çarpan

Bir anlamsız anlamsızlıkla duvarda kalan

Nedir bu vurdum duymaz’sızlık inan

Kim asın dedi duvara

Hala asılı kaldı

Çekerken narayla yaşarken biz acıyı

Uzat bana elini ver derken

Aç içimde sen varsın

Senin için çareyim ilacım derken

Yoksa vaktimi gelmedi erken

Ölüm anında okunmaya mı indi

Bizler okuyup yaşamadan giderken

Başucu kitabı şifa kitabı

Nur gönüllere hitap kitabı

Duyan var mı bu hitabı

Bekleriz duvarda asılıyken sevabı

Duvarda asılı kaldı bir duvak gibi

Bir hatıra eşya gibi

Bir süs gibi

Yaşarız cehennem azabı

Zalim zalim değil insan kasabı

Budur insanın işte yasası

Duvarda asılı çare ilaç

Dünya ahiretin hesabı

İnsanın insanlığın kurtuluşu adabı

İnsanlık nura

İnsanlık insanlığa

İnsanlık merhamete

İnsanlık gülüşe

İnsanlık ve gönüller huzura aç

Nimetle doymaz insanlık gönüller

Nurdan Kur’an’ı aç

İçindeki huzuru

Merhameti

İnsanlığı

Gülüşü

Şifayı

Dermanı kâinata saç

Nefis şeytandan diyor kaç

İnsan yasa yapamaz

Yapanların hali meydanda çoğu mezarda diyor uzaklaş

Rahman diyor bana Resule Kitabınıza koş

Al uygula saç bunlarla coş

Bunlarla yanıma gel cennetim senin ol hoş

Hala anlayan yok

Anlayan uygulamaz olmaz gönüller hoş

İstenilmez insan ulaşsın

Ama dokunma duvarda kalsın

Çarpar

Ölülere okunur böyle yarar

Bu ne biçim bir karar

Böyle insanlık neyi anlar

Zulümle yaşamayı anlar

Ondan sonra döner ağlar

Uzat elini duvara

Al gönlüne as kapansın tüm yara

Bak insanlığın bağrı kara

Atar çığlıkla acıdan nara

Dünyada zalimle yasası etmez beş para

Uyan Müslüman

Silkelen beni de silkele

Yetsin bitsin zalimdeki saltanat

Kur’an ile tak bir kanat

Hatta binlerce kanat

Bekliyor binlerce gönül kim dedi uyu da yat

Al Kur’an’ı imanı âleme gönüller kat

Kim dedi insan insanlığını sat

Al kat yat

Bu nasıl paralel bir hat

Bu kime dine imana neden bu inat

Zalimde olur mu hayat

Nur Kur’an’da Resulde var rahat hayat

Bu yaşadığımız değil hayat inanın afat

Kim gönülleri etti böylesine ameliyat

Kim izin verdi neden ne için bu feryat

Herkeste yok surat maske asık surat

Herkes olmuş hoca avukat

Duyulmaz mı ey hoca olan olmayan hoca

Avukat olmayan avukat baksana açsana dava

İnsan uçuruma düşüyor yaya yaya

Kim izin verdi bu burjuvaya

Her gün yenilmez ki helva

Ah bu nasıl bir hava

Hani nerede asıl iman davası

Bu neyin kıvrak havası

Ölen için çekilmez halay havası

Kim çeker sırıtarak yüzümüze bakarak

Yıkılsın duvarlar

İnsin duvarda asılı Kur’an

Al Nuru gönlüne al o an

Yıkılsın durmuş zaman

Bitsin zalim ondan istenilmez aman

Zalim değil doyuran

Rahmandır doyuran

Aman bu inanç yanlıştır

Kalk ayağa ey

Yatan

Oturan

Uyuşuk bakan

Kaçarken kaçamayan

Uçuruma koşan

Al gönlüne as Nur’dur bu Kur’an

İnsana indi

Duvara

Ölüye inmedi

Yaşayan İnsana indi bu Kur’an

Nur Resul ashabı yaşadı yaşattı

Ecdat yaşadı yaşattı

Sen ne zaman ki astın duvara

Yıkıldın

Mehmet Aluç-Kul Mehmet   

Sözlerim-2-

Her acıya alışacağına, acıyı merhamete alıştır acı ortalıkta yok olsun.

Fark edilmek için çabalayacağına fark etmek için uğraş, hem fark edilirsin hem takdir edilirsin hem de sevap kazanırsın. Bir taşla üç kuş vurmak demeyelim de yakalamak budur.

Hayatta üzüleceğine, seni üzenleri sevinç kapısında bırak, üzmeye son verirler, çünkü onlar sevincin ne olduğundan habersizlerdir.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gideceğim

Sen yüreğimdeki acıyı hissetmeden

Kaprislerinle sen saklambaç oynarken

Özlemlerini tek tek uçuruma atarken

Sana yaranmanın sancısını yaşamadan

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Seni terk ettiğimi sen bile bilmeyeceksin

Yüreğimdeki bıçak yarasının izini görmeyeceksin

Sokaklar sensiz olduktan sonra

Sahildeki martılar uçmadıktan sonra

Beklenilen gelmedikten sonra

Burada kalmanın ne anlamı var

Afetler kol gezerken bedenimde

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bu Dünya Bana Olur Dar

Önüme nefret ile çıkanı döverim

İnsan insan gibi ise insan gibi severim

İnsanlara küsüp sanmayın başım alır giderim

Nar ateşinde yansam da sabır ile beklerim

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Ah edeni görünce yüreğim sıkılır ahına çare ararım

Acı dertlerin içine bal reçel azda neşe katarım

Kattığım neşeyi pazarda bedavaya satarım

Sanmayın her gece herkes gibi döşeğimde yatarım

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Dilleri har sözler yakar görür üzülürüm

O sözlerin karşısında sanmayın yeni gelin gibi süzülürüm

Dilime güzel sözleri alır yakan sözleri uçurumlara süpürürüm

Bu gidişat iyi olsun diye formül arar gece gündüz düşünürüm

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Kul Mehmet’im şükür et sen bu gününe

Güzelliği al ser sen bu milletin önüne

Güzelliği bilmeyenin sok sen o kör gözüne

Hakkı bilen millet ile sen dön yönün hakkın yönüne

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hasretin Sızıntıların Acı Gölgesi Peşimi Hiç Bırakmaz İken...

Yıllar var ki kendi nefesimi duygularımı hislerimi hiçe saydım, senin nefesinle duygularınla yoluma bakıyorum nur tanem... Tüm hayatımı senin hayat gemine binerek devam ettiriyorum, coşkuları sevinçleri gülümsemeleri seninle yaşıyorum ve sana yaşatmak için kendimi hiçe sayarak senin gönlüne hayatımı adadım, gül yüzlüm... Sanma bunu yaptım da heveslerim kursağımda kaldı sanma, seninle gülümseyen yarınları kırlarda topladım gönlüne ektim hala o yarınların mis kokan çiçeklerini sinende kokluyorum nur tanem.

Senden önce hep yitikti yaşamım yarınlarım duygularım hislerim, seni ne zamanki tanıdım, her yitik olan her şeyimi gülüşünde gözlerinde buldum, sana ben her sarıldığımda hem sana hem yarınlarıma sarılıyorum bir tanem, biliyorum gönlünün saksısında beni hayallerimi yetiştiriyorsun benim için, gönlün kapısı penceresi hep bana açık benim gönlüm gibi. Gönlündeki sevgi ne kadar güçlü, bana yön veriyor yüreğim o güzel bakışlarınla çelikten bir duvar örüyor, beni her türlü tehlikelerden sıkıntılardan koruyor...

Rabbime hep şükür ediyorum gönlüne bu aşkı ve sevgiyi merhameti yerleştirdiği ve karşıma kaderime alnıma seni yazdığı için... Yoksa acılarım yalnızlıklarım kangren olmuş iken, ben dermanı merhemi senden başka hangi gönülde bulabilirdim... Rabbim dağına göre kar ve sonunda dağına göre güneş veriyor, binlerce kez şükürler olsun Rabbime. Her gün damlayan sızlarla damla damla yok olan gönlüm, şimdi gülüşünle damla damla gülümseyerek coşkun gönül denizinden yüzüyor, her gün alnında öperken o tertemiz gönlünü öpüyorum nur tanem.

Ah o gölgeler hasretin sızıntıların gölgesi peşimi hiç bırakmaz iken, seni o ilk gördüğüm anada hepsi kaçtı bir anda yok oldu, ondandır sana bakarken ben sende kayboluyorum, ondan dolayı şaşkın bana bakma gül tanem, bundandır sana olan gönül tutkum, sevgim aşkım... Ondandır sinen yaslanarak yarınlarımın türkülerini ninnilerini gülümseyen gönlünün eşliğinde dinliyorum, kınını kaybetmiş gönlümün kılıfı sensin, ondan dolayı sana saatlerce bakıyorum sarılıyorum gül tanem... Rabbim ömrümden alsın sana versin nur tanem...

Kul Mehmet gül bakışlın uğradı gönlüne

Sana hayattan verdi haber

Onsuz ömür sanki bana derdi var git geber

Gelişi bana oldu hayat yendim kederi işte bu zafer

Ömrüm yolun gözledi yıllarca geldin işte çok şükür

Gülüşünle oldum ben dünyada en mutlu milyarder

Mehmet Aluç-Kul Mehmet