Yol Verin Yollar

 

Yol verin dağlar yârim gelsin

Ya da izin verin ben gideyim

Aramızda uzun yol var nedeyim

Yol verin yollar yârim gelsin

Kaderde var ayrılık elden ne gelir

Yol verine ey kader yârim gelsin

Vuslat gelsin bize ulaşsın

Yol verin yollar yârim gelsin

Sevdanın yelleri başımızda essin

Nazlı yar gülüşü ile bana gülsün

Ayrı yollarımız bir yolda birleşsin

Yol verin yollar yârim gelsin

Selamımı götürün ey seher vakti

Bulsun bizi ey kader aile saadeti

Onun gülüşü bana hakkın nimeti

Yol verin yollar yârim gelsin

İçeyim yârin elinde aşkın şerbeti

Budur benim gönlümün niyeti

Ayrılıkta yârim beni kaybetti

Yol verin yollar yârim gelsin

Yollar yârim yolumu gözler bekler

Günün üstüne günleri ekler

Gözlerinde kanlı gözyaşları döker

Yol verin yollar yârim gelsin

Kul Mehmet’im bu dünya fani

Ya Mevla’m ayırma bu bedeni

Nazlı yârin sarsın kokusuyla beni

Yol verin yollar yârim gelsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gözlerim mi Görmez

Gördüm dağlar gibi yıkılışı

Gezerken sokakları her adım başı

Hayaller mi yanmış insanlar mı belli değil

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Gölgeler terk etmiş duvar diplerinde mahzun

Gönül ellerimi kırılmış kısa kalmış değil uzun

Kim dedi insanlara konuşmayın sizler susun

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Verilecek hesaplar dağlar gibi yığılmış

Nedir kim zorlar utanmaza çalınır alkış

Gönüllerde hiç kalmadı mı biraz arayış

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Yok mudur gönülden öte bir gönül köy anlayış

Söyleyin söyleyen var mı nedir bu hayâsızca akış

Kim gözlerde gönülde çıkardı merhameti nedir bu kör bakış

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Nereye kayboldu gönül yapan mimarlar

Etrafta bu kadar çok olur mu bu kadar sağırlar

Özgür gönüllere kim çizdi bu kadar sınırlar

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Apaçık bir yenilgidir edepsiz, bu bir zafer değil

Az gönül sev Rahman önünde sende eğil

Bu dünya bu âlem sana hiç kalacak değil

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Kul Mehmet'im gönül sürgüsünü kır gitsin

İnsan bu âlemde insan olduğunu bilsin

Merhametle gönüllere durmadan sevgi gülüş eksin

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Mehmet Aluç-Kul Mehmet (Nöbetçi Şair)

Gel Varalım Rahman’ın Yanına

Derman bulunmaz mı sandın

Kul Rahman ile olunca

Derman bulunmaz sandın işte yanıldın

Gel varalım Rahman’ın yanına

Sende yanma bende yanmayayım Allah aşkına

Kul Allah ile olunca

Dağlar mı girer araya

Gönül denilen saraya

Varalım gelelim bir araya

Gel varalım Rahman’ın yanına

Sende yanma bende yanmayayım Allah aşkına

Ben kulum sende kulum diyelim

Gönül bağını düğümlemeyelim

İman ile Rahman’a yürüyelim

Gönül bağlarında gül derelim

Kurumuş gönüllere gül ekelim

Gel varalım Rahman’ın yanına

Sende yanma bende yanmayayım Allah aşkına

İmansız gezenleri görün neleri kaldı

Nefis şeytan aldı insanlığını bitirdi çaldı

Ecel gelince hepsi çıplak kaldı

Oda yandı âlemde yandı

Olmaz olsun böyle insanlık

İmansız kaldı insan böyle çıplak kaldı

Gel varalım Rahman’ın yanına

Sende yanma bende yanmayayım Allah aşkına

Kul Mehmet’im kul durmazsa sözünde

Muradı hep kalır gözünde

İman güldürür yeryüzünde

İman ile kal tut sözünü sende

Var, inanma sen nefis şeytan sözüne

Gel varalım Rahman’ın yanına

Sende yanma bende yanmayayım Allah aşkına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Atışmalarım

Sazı aldım elime

Şimdi aklıma ne gele

Vurdum sazın teline

Başlayalım atışmaya

Karşıda geçit vermez yüksek dağlar

Çiçek açmış neden kokmaz o bağlar

Gece gündüz bizimle tüm sağlar

Ölen için yakınımı ağlar

Ölen için yakını ağlar

Gece gündüz karalar bağlar

Yas bitince kimin öldüğünü kim anlar

Yas gününde olan sonrasında nerde canlar

Yas gününde olan sonrasında unutulur canlar

Bir sonraki ölümü bekler ziyaret için onlar

Ölmeden önce neden bir araya gelmez canlar

Dünya meşgalesi elleri gönülleri bağlar

Dünya meşgalesi elleri gönülleri zorla kim bağlar

Vefasızlık değil mi yaşarken yüreğimizi dağlar

Ölümden sonra bir dakika pişmanlık duyar

Ondan sonrasında ayrılık yürekleri düğümleyerek kaçar

Yüreklerin düğümünü sevgi çözer

Biraz gülümseme ile cümle ayrılıklar biter

İnsan değil miyiz sıramız gelince elbet gider

Bunu unutan kullar elbet vefasız olur

Kul Mehmet’im dünya fani

Dünya benim diyenler hani

İnsanları sevmeyen olur cani

Aldanır bilmez bu dünya fani

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Son sözünü dinledim.

Son sözünü dinledim ben inanın utandım

Başımı öne eğdim kendimi bulamadım

Kaçmak için yer aradım hiç hiç bulamadım

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Devasız hallerimiz nasıl devam eder sürer

Harap yollar nasıl olur önümüze dizilir birer birer

Gönlümüze bu hasreti kim nerede nasıl dizer

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Ortalıkta gezer bir takım yüzsüz insanlar

Merhametsizce yıkılır viran olur cümle bağlar

Sen söyle sen kimsin kim senin canın hey dağlar

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Gönül kıblenin yönü işte bak şaşmış

Seni bela diye salan ortada bak kalmış

Yakmak için yola çıkanlar çıkmadan yanmış

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Karanlık odamda sallanıp dururken boş beşik

Dikenlerle döşenmiş gelip geçtiğim bastığım eşik

İçerde mahzun kalan ben yüreğim delik deşik

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

İşte karşı pencerede o pencereyi son defa kapatacağım

Karşıda bekleyen o musalla taşında bizlerde yatacağız

Kaçışı mümkün değil ölürken ölümün gözlerinde bakacağız

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Soğuk ayazda soğuk yüzüyle gülümseyen sen teneşir

Melekler yaptığım günahın defterini taşırken bekleşir

Taşırken tabutum ağır yükümden taşıyanların işi güçleşir

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Beni artık bekleme günahla doldurduğum sıcacık yatağım

Artık cehennemde senden daha sıcağında ben yatacağım

Belki feryat ederken neden soğuk olmadın diye sana kin kusacağım

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Son sözlerimin sancısında ecel alıp giderken son kez bakacağım

Artık kaçmak istesem de kendi günahlarımda yanarak paklanacağım

Artık bunu hak ettim cehennemde yanarken paklanmak için kaçmayacağım

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Son günah dolu yolumun dönemecinde yürürken

Ağaçların dallarına astığım nefretimi görürken

Beklediğim ecel kapkara gözleri ile beni cehennemime götürürken

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Tövbe İle

  Sabahın seherinde

Allah diye zikir eder dağlar taşlar kuşlar

Secdede iman ile kalkmaz başlar

Tövbe ile gözünde Aksın yaşlar

Kuran müminin gönül kafesinde

İyilik ameli gönül defterinde

Gülümser cennet mahşerinde

Tövbe ile gözünde Aksın yaşlar

Mümin Kuran ile yaşıyor

Kuran ile gülümsemeyi taşıyor

Mümindeki imanı görenler şaşıyor

Tövbe ile gözünde Aksın yaşlar

Kul Mehmet’im kalbe dokunan Kuran’dır

Kuran iman yolunda Rahman’a şükre varmaktır

 Secde ile Rahman'a hakiki kul olmaktır

Tövbe ile gözünde Aksın yaşlar

Mehmet Aluç

Aşamadım Yar

Aşkınla ben yüce dağlar aştım yar

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Yaz gününde başıma yağdırdın kar

Al senin olsun tatlı can dedim yar

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Seni candan sevdim sen bana küstün

Ölü toprağını üstüme serptin

 Sana az gül dedim sen hiç gülmedin

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Kul Mehmet yar sevmedi yasın olsun

Geçen günler hep göz yaşınla dolsun

Bu bedenin yaşamasın yok olsun

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Mehmet Aluç  (Kul Mehmet)

Güvendiği Dağlar Yıkılır

Elinde tokmak davula vurdum sanır

Belli oldu rengi astı astarı yanılır

İsyan sanır başkaldırı sanır kana el sürer kandırılır

Yankılanır sesi feryat ile güvendiği dağlar yıkılır

Aradığını bilmez aradığını bulmaz saldırır

El âlemin oğlu nede güzel kendisini kandırır

Bal diye ağzına bir lokma sürer zehir yandırır

Yankılanır sesi feryat ile güvendiği dağlar yıkılır

Yolların inişi çıkışı bakışı karıştı yolun bulamaz

Zehir şerbet hazırlar susanınca içer derman olamaz

Bunca nefreti kini taşıyan şeytandır insan olamaz

Yankılanır sesi feryat ile güvendiği dağlar yıkılır

Kul Mehmet’im bırak görsün kırdığı dalı kestiğini

Boş yere elin kana bulayarak sebepsiz gezdiğini

 Görsün edepsizce gülerek onlarca gönül ezdiğini

Yankılanır sesi feryat ile güvendiği dağlar yıkılır

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

İman İle Ol Ne Olur

Aç elini Allah’a sen yalvar

Ömrüne versin iman ile ayar

Bak nefis şeytana uyar

Daha sonra ayağın kayar

İman ile ol ne olur kalma naçar

Allah ile olmayan batar

Nefis şeytan yolda satar

Yalan üstüne yalan katar

Daha sonra ayağın kayar

İman ile ol ne olur kalma naçar

Nefis şeytan farzı atar

Nefret ile kini tutar

Bir anda seni satar

Daha sonra ayağın kayar

İman ile ol ne olur kalma naçar

İman ile açılsın bağlar

İmansızlık gönlü dağlar

Kul oturur ağlar

Daha sonra ayağın kayar

İman ile ol ne olur kalma naçar

İman ile güller açılır

Nefis şeytan kaçar

Mezarda kul iman ile yatar

İmanı olmayan bilmem ne yapar

İman ile ol ne olur kalma naçar

Kul imansız kalama naçar

İman gönle nur saçar

Ağam paşam diyenler kaçar

İman ile ol ne olur kalma naçar

Gül kokulu Resul merhamet saçar

Kuran ise onunla nurlar saçar

Mümin etrafında pervane olur imana akar

İman ile ol ne olur kalma naçar

Gül kokan Resul nur kuran gönüllere ahenk katar

Sanmayın mümin gece gündüz yatar

Tek kalınca Rahmanda yardım bekler duaya dua katar

Gönüller ağlayınca gece gündüz ağlar

İman ile ol ne olur kalma naçar

Kul mezarda yalnızdır

Kazandığı ailesi geri gidenlerdir

Sorgu suali tek başına verendir

Eyvah imanım yok derse hali nicedir

İman ile ol ne olur kalma naçar

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Bende Bilemedim

Sırtımı versem koca, o yıkılmaz dağlara

Dönülmez ki de gönlü, viran olmuş bağlara

Koşardın gençlik cahil, denilen o çağlara

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Ecel gelince bekler mi hiç döşektekini

Beni alma denir mi, al o eşiktekini

Gönlümdeki o dünya, sevgisi hep boş geldi

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Dünya değil ki bizim, yoktur onun tapusu

Merhametle kurulu, gönül cümle yapısı

Yıkma Rahmanım sığar, cümle açık kapısı

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Kul Mehmet gülümse sen, bahar gelsin bağlara

Nazlı yarla gülerek, çık onunla dağlara

Asık suratlı olma, sen at uçurumlara

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Mehmet Aluç

Yaralı Geldim Neşeli Dönmenin Peşindeyim

 Aramızda yükselerek hasreti sıralayan dağlar yol verin yâre gideyim, yârim beni bekler ağlar…

Öyle hasretim ki yârin gül yüzüne, sana anlatsam ey dağlar yıkılırsınız paramparça olursunuz, viran olur cümle bağlar…

Karanlık gece gibi üstüme çökmeyin ey yollar dağlar, mühürlenmiş kalpler gibi aramıza girmeyin ey ayrılık, yârim'in ayrılıktan çığlık feryadı kulağımı dünyamı parçalar yol verin gideyim ey dağlar ey yollar ey ayrılık…

Sanki doğumum hüsran ülkesinde olmuş gibi hala hüsran içindeyim, aramıza kim koydu bu dağları, yolları ben bilmiyorum soruyorum bilende yok! Muamma!

Bir lokma ekmek peşinde koşarken kendimi buldum gurbette, yârim yanımda götüremedim yolum izim yoktu önümde, hala aynı kısır döngü içindeyim, ama çok şükür bir lokma ekmek bularak gurbette ben ve geride kalan yârim ile bölüşüyoruz hepsi bu vuslat ne zaman nerede olur bilemiyorum…

Yaralı geldim neşeli dönmenin peşindeyim ey dağlar ey yollar ey ayrılık, çekilin yolumdan varayım yârime… Sakın kızmayın gücenmeyin bana dağlar ey yollar ayrılık, bilirim sizin suçunuz yok sizinle hasbihal ederim, ama bilirim ki ve beni diri tutanda budur biçare gelen Allah’ın izni ve yardımı ile neşeli sevinçli döner, sabırla beklerim.

Sabır değil mi dertleri hasreti ayrılığı eriten yok eden, uzun yolları kısaltan yürekte yanan kor alevleri söndüren vuslat visal ile buluşturan, sende bekle nur yüzlüm sabırla sığın Rahman’a gerisi çorap söküğü gibi çözülür biter yok olur ayrılık, hasret, üzüntüler bir bir yüce Allah’ın izni ve yardımı ile biter…

Mehmet Aluç