Yıkıldığını Bir An Gözüyle Görsün

Yorgun yıllarım için oturmuş ben ağlarım

Kanar bu yaram bilmem ben ne ile bağlarım

Bırak kanasın yaran böylede iyileşir

Bağlamaktan uzakta kırılmış bu ellerim

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak kanasın yaran elbette iyileşir

Bırak ayrılan gitsin bir gün buda değişir

Bir gün pişman olurda döner gönül birleşir

Seven ayrılmaz belki sevdayı paklar hasret

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak gidişi ayı yılları bir bir bulsun

Mutluluk dolu günler istasyonda bir dursun

Gidişindeki ahı pişmanlığı bir bulsun

Gerçek olan hakikat ona tokadı vursun

Silkelensin çarpılsın ahın onu bir sarsın

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Hicran kapında bırak içeriye o girsin

Sen bu hicranınla kal ancak bilirsen hürsün

Bırak yıkıldığını bir an gözüyle görsün

Giderken hicran vuslat sana bir gülümsesin

Yıkılan için gelir vuslat başka nedir ki

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak yılların kalsın yorgun yıkılmış halde

Yeter ki sen hiç kalma acınacak bir halde

Hayat bunu yaşarsın ya öyle ya sen böyle

Yıkılıp ta kalanlar için değil bu hayat

Kalkanlar için hasta içindir ameliyat

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Yol Verin Yollar

 

Yol verin dağlar yârim gelsin

Ya da izin verin ben gideyim

Aramızda uzun yol var nedeyim

Yol verin yollar yârim gelsin

Kaderde var ayrılık elden ne gelir

Yol verine ey kader yârim gelsin

Vuslat gelsin bize ulaşsın

Yol verin yollar yârim gelsin

Sevdanın yelleri başımızda essin

Nazlı yar gülüşü ile bana gülsün

Ayrı yollarımız bir yolda birleşsin

Yol verin yollar yârim gelsin

Selamımı götürün ey seher vakti

Bulsun bizi ey kader aile saadeti

Onun gülüşü bana hakkın nimeti

Yol verin yollar yârim gelsin

İçeyim yârin elinde aşkın şerbeti

Budur benim gönlümün niyeti

Ayrılıkta yârim beni kaybetti

Yol verin yollar yârim gelsin

Yollar yârim yolumu gözler bekler

Günün üstüne günleri ekler

Gözlerinde kanlı gözyaşları döker

Yol verin yollar yârim gelsin

Kul Mehmet’im bu dünya fani

Ya Mevla’m ayırma bu bedeni

Nazlı yârin sarsın kokusuyla beni

Yol verin yollar yârim gelsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Mübarek Ramazana kaldı günlerden iki

      
 

Mübarek Ramazana kaldı günlerden iki
iman edene için ölüm vuslat değil midir ki
iki gün sonra Mübarek ile olacağız yoldaş
Mübarek bizi doğru yola götürecek arkadaş

konuşur bizimle nurdan o lisan
imanla dolu ver der ey insan
sana emanettir bunca insanla bu can
Mübarek bizi doğru yola götürecek arkadaş

heyecanla başlar mübarek için hazırlık
çıkarı için zam yapan kendine hazırlar kazık
mübarek ayda buda yapılmaz ki ey insan yazık
Mübarek bizi doğru yola götürecek arkadaş

sarar bizi mübarek bir can gibi
işte hakkın yolu der kocaman meydan umman gibi
merhametle o yoksa yarın yatacağın yer taş gibi
Mübarek bizi doğru yola götürecek arkadaş

işte mübarekte var çareli imkan
yanlış olmasın mizan yakar bulunmaz derman
merhametin yoksa dönmez o an lisan
Mübarek bizi doğru yola götürecek arkadaş

kul mehmet'im boşa geçirme Ramazanı 
okunurken cennetten sesi gelir akşam ezanı
hoş karşıla hoş gönder sen Mübarek Ramazanı
Mübarek bizi doğru yola götürecek arkadaş

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Avuçlarımda ki Duama Âmin Demeden

   Oysa hasretin izlerini gönlümün derinliklerine gömmüştüm, cama anlımı dayayınca izleri bellimi oluyor camda, yansıyor mu gönlümdeki hasret, bana aitti bu hasretim seninle başlayan ve devam eden… Sen gelmeyince bitmeyecek olan yakan… Gözlerim hep hasretin uçurumlarına dalıyor çok mu belli oluyor? Demet demet hasret diye seni gönlümde biriktiriyorum, gönlümün tarlasına seni ekiyorum uzaklarda hissedebiliyor musun bilmem, gerçi hissetmek olsaydı sende, gönlümdeki sarayımda seni ne kadar sevdiğimi görür ve gitmezdin!

   

Yoruyor bitap düşürüyor bu hasret beni, sen yoksun yanımda, sakın şikâyet sanma sizlerde sanmayın sakın sadece yaptığın yanlışın gerçeğini görmen için, bir dilleniş bir yol haritası olarak gör bu sözlerimi… Giderken terk edip gittin mi sandın kopardın gönlümü beraber aldın da gittin, şimdi yeri bom boş, belki kal deseydim ama sen kalmaya layık değildin ki, gitmek senin için bir arzu istekti, yanmaktı yanmanı istemedim ama yanmadan da ayıkamazsın bilemezsin diye kal diyemedim...

  

Vuslat bu âlemde olmaz bilmen gerekir, ben dönmeni bekliyorum senden, gidenler dönmez, terk edenler pişmanlığı ile geri döner anla artık bunları… Hasretin sokaklarından yürürken pişmanlığını yazıyorum sokaklara, belki gelir görür okur ve anlarsın diye… Bir damla gözyaşı döker etrafına değil de gönlüne bakarsın ve içinde hala benim olduğum gerçeğini görür, avuçlarımdaki duama âmin demeden önce bana doğru koşarsın gelirsin koşa koşa… Bir şafak vaktinin serinliğinde sana bakan gözlerimin içinde hep kendini bulacaksın, işte bu nedenledir ki sen gönlümde hiç kaybolmayacaksın sen kaybolsan bile yanımda… Sevmeler böyledir, emanete sahip çıkmak böyledir. Her sabahın seherinde secdeye vardıktan sonra, sana gönderdiğim gönülden davetime icabet et ve gel, kapım sana her zaman açık, senin kapın bana kapalı olsa da gel… Yetimleri nasıl yetimlik sarsmıyorsa ve Yüce Rabbim onları da bizleri de koruyorsa her an her saniye, hasretinde beni sarsmıyor, yüreğimdeki sana sadece bir parça daha uzak kalınca, sevmelerin vuslatın kavuşmaların dönmelerin ne kadar güzel olduğunu hatırlatıyor…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-   

Beyaz Gelinliğinle

Bir anda nasıl kaldık dilimiz bağlı

Gözlerimiz oldu ağlamaklı

Hasreti vuslat ile nasıl bağlamalı

Severek gönüllerde çağlamalı

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Sana yakınken ben sen çok uzaktın

Nasıl olur şimdi uzaklarda kaldın

Seni sarmak isterken uzaklara kaçtın

Ayrılık hançeri gönlümüze saplandı

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Ayrılığımıza neden ne onu çözemedik

İkimizde ayrı ayrı hiç gülemedik

Birleşelim dedikçe biz birleşemedik

İmkânsızı yaşadık kuramadık bir ocak

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Söndü gönül ocağımız yanmaz mı acep

Yeniden sevmemiz için yok mu sebep

Aşkımıza neden değil ki hiçbir mezhep

Yıkılmasın ne olur o kaşlarındaki hilal

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Yeter artık artık ağlamayalım

Gel kaçalım yalnız yaşamayalım

İki lokma ekmekle doyarız gel ayrılmayalım

Ayrılık değil vuslat olsun bize helal

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Korkma seninle enginleri dağları aşarız

Sığınacak bir liman bulur neşeyle yaşarız

Birbirimizi aşkla seviyoruz iyice bağlanırız

Bu gönlüm senindir sevdiğim gel sen al

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Seni bırakıp ta nereye gideyim

Sen yoksan ben nasıl güleyim

Bırakın beni o zaman öleyim

Mezarlara sığamam ki söyle nasıl öleyim

Koş gel kollarıma seni seveyim

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Kul Mehmet’im yıkılsın aramızdaki duvar

Zaten ikimizin de gönlünde aşk var

Aç kollarını beni aşkınla beraber sar

Yoksa bu dünya ikimize olur dar

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ağlama Gözlerim.

Eser bağrıma hasret rüzgârı bak her seher

Bir gün gelir elbet bu hasretlikte yar biter

Mutlu günler yârin nur koynunda yat hep geçer

Mutluluk için sabır et yanınızda gezer

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Yalnız başına kaldın sanma kaldın zindanda

Kavuşunca dertlerin yok olur bak bir anda

Nazlı yar sana o an gülerek koştuğunda

Sarılıp koklaşınca hasret yok olduğunda

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Gurbet sanma hayatın yolunda sana engel

Nazlı yârin sanki der yeter artık dön de gel

Vuslat ensenden tutar anında atar çengel

Nazlı yârin vuslatla gelir biter tüm engel

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Hasrete bakınca sen vuslat çıkmaz kınında

İyi bak görürsün sen mutluluk yar yanında

Uzak olsan da yârin kokusu o canında

Ufukta yâr el sallar oraya baktığında

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Vuslat için sen her gün duyarsın bir heyecan

İstersin vaktin geçsin yar ile her gün zaman

İçtiğin kahvede tat var yârden fincan fincan

Akşam olur bir süre ayrı ayrı yatacan

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Kul Mehmet'im hasretin yüreğine yapıştı

Gurbet elde hasretin seni dertle kapıştı

Nazlı yâr hasretinde sen gibi hep ağlaştı

Sabır et vuslat size biraz daha yaklaştı

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yalnızlığımızın İzini Sil Gözlerinde.

Hasretine uzaktan mahpus kalalı nefesini hala gönlümde saklıyorum, bir lokma ekmek yanında kazanamadım, gurbet elde nasipmiş bir lokma ekmek, elden ne gelir güzelim... Ölümü düşün hani yeniden diriliş hesap verme, işte gurbeti de böyle düşün, kısa süreliğine ayrı olsak bu hasret bitince yeniden birbirimize kavuşunca daha çok birbirimizi sevecek bir lokma ekmeği birlikte hasret olmadan yiyeceğiz güzelim...

Hani bir eşikte atlayarak aradaki çukuru atlayarak geçeriz hani, bu gurbetlikte öyle güzelim, aramızdaki çukurları aşmam için uzun bir atlama san güzelim.  Gönlümüzdeki sevgi ziyneti hala pırıl pırıl duruyor, içine saplanan bu hasret yüreğini acıtmasın güzelim sen dediğim gibi bil bu hasreti, gülsün her zaman gözlerin, ben penceremde sana bakarken hep o gülen gözlerini göreyim. Bakarsın bir sabah sessizce evimize gelirken ahşap merdivenlerimiz hani o gıcırdayan o basamağa basarken, sen geldiğimi duyarsın koşarsın boynuma sarılırsın yanaklarıma buselerini kondurursun güzelim, sanki gözlerinde akan gözyaşların izi kaldı haydi sil onları az gülümse bakayım. 

Zifiri karanlık düşünceleri haydi gülümseyen sevgimizin hatırına unut gitsin, aydınlık gülümseyen sözlerin hecelerin sahilinde gez ben karşıda sana el sallarken beni göreceksin, haydi çık dışarıya kendini eve hapis etme, yokluğumu komşulara gösterme.

Arkandaki gölgen gibi peşindeyim, dinlediğin şarkılarda okuduğun şiirlerde, romanlarda düşlerde hep yanındayım, yalnızlığımızın izini sil gözlerinde kimse görmesin, yokluğumun titrek soğukluğunu sevginle ısıt ki bende gurbette üşümeyeyim. Tutsak değiliz bu hasrete bitecek bir süre sonra, geleceğim yanına saracaksın beni kollarına bakacağım gözlerine, hasreti sırtına saplanmış bir hançer gibi görme, sırtın bükülmesin, doğrul dimdik yürü yoksa ben burada üzülürüm. Dilinin ucunda hep vuslat ile visal olsun, sözlerinde hasret hecelerini saklama vuslat ile visal sözcüklerini kullan haydi az gülümse bak ben penceremde sana bakıyorum, gülümse artık göreyim de yüreğim rahat eysin senden önce gülümsesin güzelim.

Özledim seni güzelim

Gözlerim ağlarcasına özledim

Kokundan yüreğime ağrı dağı gibi kar yağmış gibi özledim

Kahkahalara sarılmış gözlerindeki ışıltının parıltısının zenginliği kadar seni özledim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Aşkın var mıdır dünyada eşi ?

aşkın var mıdır bu dünyada eşi

varsa sağdan soldan çakması gelir

onun yerini tutmaz üçü beşi

var mıdır onun gibi ahiretlik

muhabbetle vuslatına söyleşi

sağdan sonra gelse taciz ateşi

ayrılık dersen cehennem ateşi

gönül varmasın o billur karaya

gönül hiç sığmaz oraya buraya

şuraya ordan karaya semaya

parçalanır gönül ömür kafesi

çok hoş çıkar dilde sözle nefesi

durabilir mi önünde söyleyin

beşer beni beşer gönülde pişer

ayrılıkla yaşanır bu dünyada

 bitmez sonsuz kıyametle o mahşer

gelir o  hasret soldan üçer beşer

şaşırır mı aşık yolunu bulmak

için yollara durmaz da düşer

ah yollar buldu mu gönülden aşık

aşk  ile kendinden geçerde kokar

aşık gibi kendinden geçer geçer

arı kovanına o düşmüş gibi

bedeni tatlı tatlı sızlar yanar

açar gönülde rengarenk gül çiçek

sevdiğine vermek için gönülde

hasreti içine çekerde çeker

sanılmasın aşık hasretle çöker

sanmayın bu aşk biter aşık biter

asıl aşk daha yeni yeni başlar

sırtına tır bağlasan onu çeker

o gönlü engelleyemez ki beşer

gönlü olur spiker

hep canlı yayındadır

paket yayını olmaz

izlenilir her zaman her saniye

pırıl pırıl gönülde

aşk  kokan türküleri

gören der deli sefil

bilmezler ki aşık aşık o asil

hasrete karşı deli gönül siper

yollar aşılır aşkla  birer birer

yine aşığı gören öldü diye

söyler dilde olmaz duaya amin

bilmez aşkla o gönül ölümsüzdür

gönülde aşktan önce cenazeydi

şimdi canlandı can oldu tap taze

aşk nelere kadirsin

Rahmandan misafirsin

gönülde güller alem açtırırsın

cihana kokusunu koklatırsın

anlatmaya yetmez sözler kelime

yeter kul Mehmet'im artık söyleme

çekil yoldan aşk geliyor bekleme

aşkın var mıdır bu dünyada eşi

varsa sağdan soldan çakması gelir

onun yerini tutmaz üçü beşi

var mıdır onun gibi ahiretlik

muhabbetle vuslatına söyleşi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İman İle Artık Bitsin...

Kalbimiz de haşre kadar sönmesin iman

Baksana kâinata iman ile döner zaman

Dünya sanma yaşanılan garip bir hane o an

İman ile hasat yeri kazanılan bu zaman

İman ile artık bitsin gönülde feryat ile iniltiler

Bu tende iman olmalı budur yaşamanın gayesi

Hasreti yok et gönülde vuslat ile olsun hecesi

İman ile olur gönül Müslüman'ın gündüzü gecesi

Her ezanda bil ki okunacak selan budur hayatın bilmecesi

İman ile artık bitsin gönülde feryat ile iniltiler

Dile gönle set mi olur iman setti var iken

Ölüm değ ilmidir koşarak gelen ufukta gözüken

İman varsa gönülde ölüm var mıdır Ahiret var iken

İman varsa öter gönül bahçende mezarında bülbül giderken

İman ile artık bitsin gönülde feryat ile iniltiler

İman en büyük hakikattir imansız olan perişandır

Sanma Kul Mehmet'im imansız mutluluk peşindedir

Sorma ey kullar yaş maş herkes ölecek yaştadır

Akıl sanmayın ola yaştadır akıl esas baştadır

İman ile artık bitsin gönülde feryat ile iniltiler

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Dün Sana Sarılar iken Düşlerimin Pembe Okyanusunda…

    Zamanı mutlulukla doldurmak yerine, hala zamansızlığın boşluğunda kalan ikimiz, zamanın değerini bilmeden çivilenmiş orada kalmış bekliyoruz! Boşlukta kelimesizliğin arasında aciz sözlerin şemsiyesi altında hala neden beklediğimizde muamma! Dün sana sarılar iken düşlerimin pembe okyanusunda özgürce seninle gülümseyerek yüzerken, bugün ise yalnızlığına sarılarak ağlıyorum… Dün sana sarılırken neşeyle gülüyordum oysa bugün ayrılığına sarılarak derinden gözyaşı döküyorum… Hafızamda gülüşünle koskocaman yarınları düşlüyordum şimdi hiçliğin derin uçurumunda uçuyorum, ne oldu bilmiyorum birden ayrılık rüzgârına kapıldık Sen başka bir limandasın tek başına, ben ayrı bir limanda ayrılığın derinden zehirli oku yüreğimize saplamış bekliyoruz…

    Kim sapladı bu ayrılığın zehirli okunu yüreğimize acaba suç bizde miydi düşünürken bulamıyorum! Dün varlığımızla koskocaman dünyada mutluluğun vadisinde var iken el ele bugün yokluğumuz  ile birbirimize ıstırap çektiriyoruz… Oysa her gün mutluluğun sahilinde uyanırken aynı yastıkta, Birbirimize gülümserken nasılsın canım derken şimdi ayrı yastık ve yataklarda düşlerde ayrı kalmanın sahilinde gözlerim mutluluğu ararken hasretin sahilinde kumlara batmış, yürüyememenin zorluğunda kalan iki yabancı olduk…

   Suç ikimizdeydi galiba bir anda ayrılığın kapısını ellerimizle öfkemiz ve nefretimizle açtık sanki gülümseyen yarınların gülümseyen kalbine ayrılığın hançerini kendi ellerimizle sapladık oysa bir özür dilemek hata bende demek çok kolayken ikimizde yarınlarımıza sırtımızı dönerken hataların merkezinde ben kral sen kraliçe oldun, şimdi ikimizde gezdiğimiz o gülümseyen sokaklarda kaybolduk, bilemediğimiz o yabancı yarınların, yabancı bakışlarında kaybolurken, hayatımızdaki bu boşluğu doldurmak yerine boşluğun merkezine uçarak, boşlukların feryadında sağır kaldık. İkimizde geri dönmek için bir adım atmanın acizliğinde, umutsuzluğunda çamura saplanmış bekliyoruz hala! Gönlümüzdeki bu kara lekeyi silmek için sana koşsam seni bulur muyum bilmiyorum! Ya da yine sen bana gülümseyerek koşar mısın onu da bilmiyorum! Saplanmışım kararsızlığın ortasına hiçbir yana dönemiyorum, nereye baksam karamsarlık vıcık vıcık gözümün önünde bir adım atmamı engelliyor…

    Gidişinin veya ayrılışımızın bilmem bu kaçıncı Eylül’ü ne sen geldin, ne de ben sana gelebildim, yoksa bu hasret dolmayan çilemiz mi dolmasını mı bekliyoruz vuslata erişsin diye? Eğer öyle ise ben hala dönmeni bekliyorum ve sen bana doğru yürümesen de, ben sana doğru bir adım atarak yola çıkıyorum, sen beni beklemesen de, ben bu ayrılığı yüreğimde çözmek ve rahata ermek için çıkıyorum yola. Hiç olmazsa ayrılığın kapısın vuslata hatta visale ilk açan ben olmak için çıkıyorum, ilk sana yine yürüyen ben olmak istiyorum…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hasreti vuslat ile buluşturan yollar…

   Yollar sizler ne güzelsiniz! Hayalleri olanlar için, hayallerine kavuşmak için onlara yol olan sizler ne kutlusunuz, sevinçle türkü olursunuz insanlara, nota nota gönlünde sevgi olanları kucaklayan yollar…

   Yarınlara umutla bakanları yarınlara kavuşturan, içinde renkli renkli düşleri yüreğinde saklayarak görmek isteyene gösteren, gülümseyen yollar… Dağlar sıralanmış sağına soluna gönüllerdeki sevinç gibi, telli telli turnaların üzerinde uçtuğu, nazlı yâre selam götüren yollar. Seven yürekleri kavuşturan, bazen kavuşturmadan gönülden birliği ,gülüşü ile gurbette seher yelinde esen rüzgârla buluşturan yollar.

   Hayallerine güvenen yüreğinde sımsıcak saklayan dost, sevgisine güvenerek yola çıkana bir anlık mesafe olan, yarını bekleyenlere koşması için yürek olan, ağlayanların gözlerindeki yaşları vuslat ile silen yollar. Sahte gülüşleri yüreğinde üstümde barındırmayan, üzerinden dışarı atarak yok eden, üzerinde yürüyenlerin yüreğini okuyan, sevgiyi yok edenleri görünce, sevgiyi yok etmek için sevgisizlerle mücadele etmesi için sevgi dolu insanları üzerinde taşıyan sensin yollar.

   Seni anlatmak yüreklere sığdırtmak istesem de sığdıramam, anlatamam, seni sözlere hecelere sığdıramam ki, seni ancak yüreğinde sevgi taşıyanlar anlar ve sana gülümseyerek bakar ve üzerinde yürür, bir ömür boyu değil kıyamete kadar dimdik duran, yolların eğri virajlıda olsa dimdik duransın yollar. Yönün her zaman sevgiye açık, nefret kine kapalı, sessizliğinle huzuru duymak isteyenleri dinlendiren, hasretle ayrı kalanları vuslat ile güldürensin ey yollar. Gülüşünle yolunda yürüyenleri istediği güzelliklere ulaştıran, kalbinde güzellikleri saklayanları saklayan, sevdiğine söylemek isteyenleri gönül dağında buluşturan, birbirlerine sardıransın gülüşünle ey yollar. O nefreti ile kaşların çatık nefreti ile burnundan soluyanı bilen, öyle İstemeye istemeye üstünde gezinen oturanı hiç sevmeyen, göz göze gelmemek için, yüreğinde sevgi taşıyanları taşıyarak o nefreti yok edenlerle beraber olansın yollar…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İman İle Nurlara Boyandık

Mecnun olup Leyla’nın kapısını boşuna mı bekleriz

Leyla’nın gönlüne merhameti veren Rahmanın izi var

Aşk kapısında durduk Leyla’nın gönlündeki aşkı okuduk

Hak yolun yolcusu olduk iman ile nurlara boyandık

Gayemiz mecnun olup meşhur olmak değildir bilinsin

Aşk dili ile konuşup heceler yalnız kalmasın istedik

Aşkın içine merhameti katan Rahmana yolumuz dönsün istedik

Hak yolun yolcusu olduk iman ile nurlara boyandık

Aşkın içinde kara baht yoktur uzun yolun temizliği var

Yollar aşk ile aşılmasa yolları yolcusuz kan ağlar olur har

Yola çıkınca sabah olmadan akşam olur Leyla yol bekler

Hak yolun yolcusu olduk iman ile nurlara boyandık

Leyla’m üzülme yol sana çıkar zülfün yanmasın

Etrafında dönen yalancılar yüreğini yakmasın

Yola çıktık sakın karşımıza aşk karşı olan çıkmasın

Hak yolun yolcusu olduk iman ile nurlara boyandık

Aşk merhametli olan gönüllere Rahmanın ihsanıdır

Aşk ile olmayanın inan hali bu dünyada ahrette perişandır

Kim bilir Mecnundan başka Leyla’nın halini Rabbim beni uyandır

Hak yolun yolcusu olduk iman ile nurlara boyandık

Aşk yolunda merhamete boydan boya boyandım ben

Leyla’m aşk yolunda merhametinle karşıma ne güzel çıktın sen

Vuslat kaldı ahirete beklerim orada gülümseyerek seni ben

Hak yolun yolcusu olduk iman ile nurlara boyandık

Kul Mehmet’im Mecnun olmak kolay değildir bilesin

Mecnun olamazsan da aşkın merhameti ile gülesin

Leyla’n yok ise haydi aramak için yola aşk ile çıkıp gidesin

Hak yolun yolcusu olduk iman ile nurlara boyandık

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-