Bu Blogda Ara

İnsanların etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
İnsanların etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Aralık 2015 Pazar

İnsanların Gönlüne Doğru Bir Yolculuğa Çıkmak...


İnsanın kendi yalnızlık kuyusuna girmesi, etrafı ile tüm ilişkileri keserek suskunluğa mahkûm olması çok dehşet verici bir durum, etrafımıza bakarsak sanki hepimiz kendi kuyusunda kendi yalnızlığında, kendi kurduğu o küçücük dünyasında diğer insanlarla iletişim yolunu kapatarak yaşıyoruz. Kelimeler sözler sadece kendimiz için, diğer insanların hayatını kapsamayan alanların içinde, bir kısır döngü içinde hayatımızı idame etmeye çalışıyoruz. Kendi sessizliğimizde boğulmak yerine, çok seslilikle dirilmek var iken, kısa mutluluklar yerine uzun soluklu toplumu kucaklayan mutluluk için, birlikteliği yaşamak insan yakışan değil midir?

Hayaller, tek başına kendi kısır döngüsünde kurulmaz ve yaşanmaz! Boşa kürek çekmek, çölleşmiş sahillerde tek başına yaşamanın acısına tek başına katlanmak çok zor, anlaşılması mümkün olmayan bir fikir ve yaşam şekli olsa gerek! Pişmanlığa koşarken, pişman olduğunu bilerek, aynı pişmanlığa koşmak yerine, pişmanlığı bilmek ve düzeltmek en güzel bir erdemdir. Boşuna değil mi bu çırpınışlar? Yardıma muhtaç olan komşunun yardımına koşmak, ilişkileri kesmemek akrabalarla iletişimi sürdürmek var iken, bunun aksini yaşamak çok elem verici bir durum! Allah bizleri birlikte haklarımıza sahip çıkarak yardımlaşarak gönüllerimiz sararak yaşamak için göndermedi mi?

İnsanların gönlüne doğru bir yolculuğa çıkmak bizi ne kadar korkutuyor ki, adım atmaktan çekiniyoruz! Oysa hayat paylaşınca güzelleşir, yalnızlık paylaşılmayınca ıstırap dolu acıları yaşamaya götürür, insanı kayıp ettirerek yok eder. Işıklardan kaçarak karanlığın içinde, yok olmak konusunda elimize su dökeni arasak ta bulamayız! Emek vermekten, zorluklara sırtını dayamaktan kaçan, kaçtıkça yıkımlara destek olan kendini yabancılaştıran, yarınlara tek başına koşarken yolda tökezleyen ve yarı yolda kalmaya mahkûm insan olmak yerine, el ele birlikte gönülden bir birimize gülümseyerek, severek birlikte dertlerimize çare bulmak için bir araya gelerek yaşamak en güzeli değil midir?

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

27 Ağustos 2015 Perşembe

Kırılan Kalp İnsanların Değerini Öğretir



Ağla ey gönlüm ağlayınca gönülsün
Kanatların kırılınca kanat çırp kırılsın
Kırıldıkça uçmaya layık olursun
Kırılırsa kalbin üzülme sen sakın
Kırılan kalp insanların değerini öğretir

Ne kadar yaşarsan yaşa sen dert içinde
Çektiğin dertler ile insansın gönüller içinde
Ağlarsa bırak ağlasın gözlerin insan içinde
Yüreğindeki zehirleri akıtsın bitsin sözlerin

Yüreğinde karanlık doğarsa bırak doğsun
Biraz sonra umut güneşi doğacaktır
Hasret yakarken yüreğini bırak yaksın
Vuslat kapıyı çalmak için hasret ile beraber gelir

İsyan kapına gelirse alma içeriye
Gönül kapısı vefasızlığa koşarsa 
Sen sakın koşturtma sakın
Mutluluk bak sana bir adım yakın
Yüreğin kor alev yandıkça yürek olur
İnsan yüreği ile yanınca da insan olur

Yalnızlık kapını çalar ise korkma aç al içeriye
Neşe ile şenlik arkasında geliyor
Yalnızlığı misafir et kendisi gider
Ölmeden önce ölüm gelirse hayallerine at kollarını
Hayallerin öldükçe yeni hayallerin dirilir sarılır sana


Akşam yüreğine bir damla korku ekerse korkma bırak eksin
Senin yüreğindeki merhametle göz yaşınla yetiştir bırak yeşersin
Korkuların sevince dönüşür merhamet oldukça yüreğinde
Sessizliğine ses olur şairim bu mısralar sessiz kaldığında
Sen sessiz kalma haykır şiir diliyle yalnızlığı vefasızlığı

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yayınlarım

Bugünü Elinden Alına Adam Geleceği İçin Ne Yapabilir?

  Bugünü Elinden Alına Adam, Geleceği İçin Ne Yapabilir? Cevaplarınızı bekliyorum. Mehmet Aluç