Dikkat Et Elinde Kalmasın Sapı

İşte sana dünya bir han iki kapı

Dikkat et elinde kalmasın sapı

Senden istenilen güzel bir yapı

Yıkarsan hanı elinde kalır sapı

Ecelle gidersen derler hani yapı

İyilik yapmak zor muydu yani

İyi olmak iyilik tabi miydi vergiye

Elinde görürlerse dünyanın sapı

Gösterirler sana çok güzel çapı

Dönersin süt dökmüş kediye

Hayattı sana verilen bir hediye

İçini boşalttın döndürmedin sergiye

Söyle ne için değer miydi ne diye

İyi olmak iyilik tabi miydi vergiye

İyilik yapmak zor muydu yani

İyi olmak iyilik tabi miydi vergiye

Elinde görürlerse dünyanın sapı

Gösterirler sana çok güzel çapı

Eline sapı almanı isteyen hani

Yalakalık için değer miydi yani

Hakka inanan olmadın sen kani

Açmadın gönülde sen dükkânı

Yıktın açık olanı güzel imkânı

Neydi sana engel olan mani

İyilik yapmak zor muydu yani

İyi olmak iyilik tabi miydi vergiye

Elinde görürlerse dünyanın sapı

Gösterirler sana çok güzel çapı

Karalama amel denilen defterin

Düşün bakalım nedir senin ederin

Bak bu âlemde var mı bir sevenin

Var mı âlemde ahirette yerin

Otur düşün az biraz derin derin

Alsan haktan ne olur bir aferin

Hayatta almadın mı hiç doktrin

Dünyaya nefsine şeytana oldun şirin

Hani gönül harap nerede vitrin

Âlemi gönlünü kaplamış kirin

İyilik yapmak zor muydu yani

İyi olmak iyilik tabi miydi vergiye

Elinde görürlerse dünyanın sapı

Gösterirler sana çok güzel çapı

Kul Mehmet’im gönlünde olsun bir sergi

İyilik yapmak için Mevla istemiyor vergi

Nedir bu sen değilsin ki oynayan bir çengi

Neden kendini edersin basılan bir üzengi

Yıksana hakkın gücüyle önünde ki bendi

Olmasana sen uşak olsana bir beyefendi

İyilik yapmanı söylesene kim engelledi

Nefreti kini kim gönlüne habersiz ekledi

İyilik yapmak zor muydu yani

İyi olmak iyilik tabi miydi vergiye

Elinde görürlerse dünyanın sapı

Gösterirler sana çok güzel çapı

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Bir Ömür Boyu

Yıllardır hasretini gece gündüz çekerim

Gönlümle saçlarım bir gecede ah ağardı

Bilemedim nereye kimlere ben giderim

Gözlerim ömür boyu sensiz boşa ağladı

Hasretin akar damla damla şakaklarımda

Ararım yoksun sen ah bu gönlümde yanımda

Seninle mutlu mesut olmadı bu canımda

Gözlerim ömür boyu sensiz boşa ağladı

Sanki bu gece benle bu ömrümün son demi

Kalktı bizim için bak limanda ki son gemi

Yaşarız hasreti biz aşkın hiç yok önemi

Gözlerim ömür boyu sensiz boşa ağladı

Çırpınır gönlüm bilmez artık hiç çaresi yok

Sen gibi vefasızdan bana derman deva yok

Hasret zehirden acı soframda gülüşün yok

Gözlerim ömür boyu sensiz boşa ağladı

Bir kuş olsaydım uçar seni belki bulurdum

Bensiz atan göğsüne sessizce ben konardım

İnce gönül dalına konar sessiz dururdum

Gözlerim ömür boyu sensiz boşa ağladı

Yaşlandı hatıralar ömrüm sensiz benimle

Gülümsemek isterdim bu odamda seninle

Vermediğin gülüşü verirsin kime söyle

Gözlerim ömür boyu sensiz boşa ağladı

Oturdum ömür boyu senin için ağladım

Kul Mehmet’im boşuna elim kolum bağladım

Gönlümdeydin boşuna uzaklarda aradım

Gözlerim ömür boyu sensiz boşa ağladı

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Uzaklaşma benden

Geç karşıma yeniden şiirler yazdır bana

Hecelerim kalemim suskunluğa ermeden

Hasret gelip kapımda bana gülümsemeden

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Cümlelerim hecelerimle bana her gün küskün

Yazdığım şiirler ne yapsam yazılmıyor düzgün

Suç bende sanki o yar değildi bana düşkün

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Hasret sürgün etmeden biz onu edelim sürgün  

Hasret ilinde hasretle yaşanılmaz ki düzgün

Yakışmaz bize bu hayatta yaşamak bize küskün

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Onca hesabım seninleydi topladım çarptım olmadı

Bilmem suçum neydi gözlerin bana hiç bakmadı

İçini boşalttığın o gönlün aşkımızla neden dolmadı

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Kul Mehmet’im hasretini ömrüne konduramadığım

Terk etti gitti beni bir an ismin anmadan duramadığım

Hasret alnıma yazılmış onu bir türlü silemediğim

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Mehmet Aluç / Kul Mehmet

Hayat ile Muhabbet

Ey hayat elinde saplı bir kürek

İçinde var mangal gibi bir yürek

Kimisi dedi neye yarar bu yürek

Kimisi dedi zalimin defterini dürek

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Kimisine verdin kolay geçimle sefayı

Kimisine verdin zor geçimle sen cefayı

Kimisine verdin bulanık kafayı

Kimisine gösterdin aynayı Konya’yı

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Kimisine verdin az biraz anlamayı

Kimisine verdin hiç anlamamayı

Kimisine verdin sen ayık kafayı

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Kimisine verdin öbek öbek balı

Kimisine verdin bol ahu zarı

Kimisine verdin sen bir avuç darı

Kimisine verdin kucak kucak varı

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Kimisine verdin sen bol bol efkârı

Kimisine yaslattın arabeskten duvarı

Kimisine verdin sen en güzel anları

Kimisine kimisinden aldırttın canları

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Kimisinin yolunu uğrattın güldüren feleğe

Kimisine üstüne giydirdin çile dolu yeleği

Kimi ekti aldı ekin taşıdı onca yüreği

Kimisinin eline verdin taşıyamadı küreği

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Kimisini ulaştırdın hayat denilen gerçeğe

Kimisinin yolunu kapattın ulaşmadı feleğe

Kimisini kavuşturdun gönlündeki gonca çiçeğe

Kimisi durdu boş boş baktı elindeki keleğe

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Ey hayat sen ne güzelsin önümüze serdin eser

Kimisi alır sever kimisi alır kökünden keser

Kimisi sevgi ile olmaz olur bin beter

Kimisi sabır etmez sana der artık yeter

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Ey hayat sen Rahmandan bir yolsun

Seni bilen hakkın yolunda dursun

Kullar arasın sabırla seni bulsun

Sen imtihan için gönderilen nursun

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Seni anlayan anladı sana hayatım dedi

Kimisi nefis şeytana uydu kafayı yedi

Üç günlük dünyada bu kavga niyeydi

Bu dünya bir imtihan dünyası bileydi

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Yaratana çok şükür bizimle varsın

Bazen ağlarsak sen Rabbim emriyle saransın

Derdin içine Rabbim emriyle şifaya varansın

Rabbim git kuluma sarıl deyince saransın

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Sen değil Rabbim ver dedi sen verdin

Kimimizin önüne altınları bolca serdin

Kimimizin önüne sen gümüş pul verdin

Altın verdiğinin ağırdı imtihanı şaşırdı kaybetti

Gümüş pul verdiğin sabır etti şükürle rahat etti

Rabbimdir her şeyin iyisini bilen kulu analiz etti

Kimisine verdin altın aldı şükrü yol bilmedi

Kimisine de dedin sana layık değil pul şükür etti

Kul Mehmet’im anlasın seninle varları

Anlarım yaz gününde yağdırırsan karları

Anlarım yolun sonu gelmiştir yakını

Hazırlarım inşallah sonsuz hayata çıkını

Kimisine verdin altın aldı yedi kul

Kimisine de dedin sana layık değil pul

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Gökyüzünde Düşler Düşüyor

 

Gökyüzünde düşler düşüyor

Kargalar üstüne üşüşürken

Uzakta bir çocuk elinde bir sapan

Mütemadiyen taşları üzerlerine atıyor

Uzaklarda piyona sesi ürkütüyor kargaları

Kargaların gözlerinde eski ölümlerin cansız bakışları

Koşuyor iki çocuk düşlere doğru

Piyanonun başındaki çocuk kalkıyor usulca

Dökülürken piyanonun tuşları yerlere tuz buz olurken

Koşuyor iki çocuğun koştuğu yöne

Yerde serili bir sofra bezi

Üzerine serilmiş düşler

Şaşkınlık düşlerin çevresinde

Saygıyla eğildi üç çocuk düşlerin önünde

Sessizce oturdular sofraya

Bir bir aldılar saklamak için sinelerine koydular

Şimdi sımsıcaktı düşler

Avuçlardaki kurşunlar güllerle yer değiştirdi

Acılar sevinçlerle umutlarla yan yana oturdu

Yok, oldu acılar

Artık ak beyaz kâğıda kan damlamıyordu

Şairin yüreği kanamıyordu yazarken

Üç çocuk şairin yanındaydı gökyüzünde düşen düşlerle birlikte

Umut olmuşlardı yarınlara

Kızıl şafaktaki şafağın yanında bekleyenlere

Bir deniz misali deniz olmuşlardı

Dalga dalga kayalıkları yalayan vuran, doğmayan şafaksız ana şafak

Vurdukça kayalıkları saran

Bekleyen insanlara varan kucaklayan türküler gibi saran

Bitmişti binlerce şafaktır dinmeyen sancılar

Bakışlardaki karanlık bakışlar silinmiş

Parlak gülümseyen bakışlar gelmişti yerine

Sancılarla düşlere giden sancılı yolculuk sona ermiş

Mutlulukla bitmişti

Umut için yola çıkanlar umutla olmuş

Umut onlara koşmuş karanlıklar güneşle kaybolmuştu

Aynı hayat kavgasında aynı yolda yola çıkanlar var oldukça

Gökyüzünde düşler yeryüzüne düşmeye devam edecekti

Gökten düşen üç elma misali

Birisi isteyene birisi düş ’süz kalan ülkelere biriside size

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Sonsuzluğa Şiirler Yazarım

Gözlerine bakarım o mavi deniz mavisi gözlerine

Bir deryadır gezerim gece gündüz hayalimde

Cennete açılan bir kapı sanırım baktığımda

Sonsuzluğa kapılar açarım gözlerine her baktığımda

Gözlerine bakarım o mavi deniz mavisi gözlerine

Masmavi bir denizdir içinde yüzdüğüm

Bakmazken öldüğüm bakarken dirildiğim

Sonsuzluğa yollar açarım gözlerine her baktığımda

Gözlerine bakarım o mavi deniz mavisi gözlerine

Düşlerime girsin diye her gece

Kayaların burcunda bakarım gözlerine

Sonsuzluğa kollarımı açarım gözlerine her baktığımda

Gözlerine bakarım o mavi deniz mavisi gözlerine

Masum ama haylaz bir çocuk olurum

Kaybolurum gözlerinde düşler ülkesine giderim

Sonsuzluğa düşlerimi açarım gözlerine her baktığımda

Gözlerine bakarım o mavi deniz mavisi gözlerine

Türküler söylerim gönlümde neşelerle dolaşan

Mısralarda hecelerimde her an gözlerinle gezerim

Sonsuzluğa şiirler yazarım gözlerine her baktığımda

 Gözlerine bakarım o mavi deniz mavisi gözlerine

Gözlerinin denizinde yüzerim kokunu duyarım

Sen uzakta olsan da ben seninleyim sana koşarım ben

Sonsuzluğa bizi yazarım gözlerine her baktığımda

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yaşar Er Gibi Göçer Gider Yel Gibi

 

Gördün mü bak kimdir gelenler

Gelip te gidenler kimdir geri gidip dönmeyenler

Gelen gelir er gibi

Yaşar er gibi göçer gider yel gibi

Kimi aşk gülünün başında öter

Kimi karga olur çöplükte öter

Doğru yol bu âlem de sırat hak yoludur

Hak yolda yürüyenin yolu sırat yoludur

Kimi gelir ömrüne boş kefen biçerler

Kimi gelir ömrü dolu kefeni biçer dolu alıp giderler

Kimisi yaşarken gönül cennet kapısını açar girer

Kimisi yaşarken gönül cennet kapısını kapatır boşa cenneti arar gezer

Aç gönül kapısını cenneti gör

Kapat gönül kapısını cehennemi gör kal kör

Gönül cevherdir aç kapısın sal ummana

Gönül nedir bilmeyen boş gezer ummanda kaybolur boş zamanda

Gönülde kaybetme sen insafı

Kaybedersen insafı yersin bedavadan kafayı

Sev seni seven cananını

Aç gönülde güller açan bağlarını

Haktan gayrısını tanımazsan da olur

Hak derdine her daim derman bulur

Kul olup secdeye varmak gerek

Hak yolunda bu âlemde yürümek gerek

Gönülleri severek varmak gerek

Cana can olanlara varmak gerek

Sevelim sevilelim canlara canan gelsin

Hakkı hak bilelim canlara nur gelsin

Tövbe ile kalbimizi pak eyleyelim

Canları severek canımıza can eyleyelim

Gönül imanla canlandırır varı

Gönül imansız çağırır narı

Bırak sen şeytan denilen inkârcıyı

İmanla Hakla kov sen o alaycıyı

Dalma yalan dünyanın yalanına

Meyletme dünyanın geride kalanına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Çıkar Gelir Misin Günün Birinde

Çıkar Gelir Misin Günün Birinde

 

Yârim gitti gelmez nerede nerede

Ben kaldım iki arada bir derede

Ararım onu ben gurbet illerde

Haberin beklerim esen yellerde

Çakıldım kaldım viran illerde yalnız

Acep bir gün çıkar gelir misin günün birinde

 

Terk edip gideceğine bir kurşun sıksaydın

Seni sevmiyorum deseydin kör kuyulara atsaydın

Gece gündüz yanında değil taşlar üzerinde yatırsaydın

Çakıldım kaldım viran illerde yalnız

Acep bir gün çıkar gelir misin günün birinde

 

Mecnun olamadım olmak kolay değilmiş

Sende Leyla olamadın aşk bize göre değilmiş

Demek ki aşk değil ayrılık kapımızın önünde bizi beklermiş

Çakıldım kaldım viran illerde yalnız

Acep bir gün çıkar gelir misin günün birinde

 

Kul Mehmet’im gönlünde esemedim kurudum

Aradım ben seni gurbet illerde bulamadım

Ayrılık nasipmiş dedim gönülleri ağlatmadım

Çakıldım kaldım viran illerde yalnız

Acep bir gün çıkar gelir misin günün birinde

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet