Âlemlere Rahmet İçin Geldin

Sensiz varamadık hayatın farkına

Yakalanmıştık küfrün çarkına

Âlemlere Rahmet için geldin vardık farkına

Zalimin soktun taşı çarkına

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Gelmeden önce geceyi nurun sardı

Seni bekleyenlerin yüreğini sevinç aldı

Kokunu duyanlar cennetin kokusunu aldı

Gelişinle zalimleri yıkan bir korku sardı

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Gelişin bir şerefti bize Rahman olan yüceden

Merhametin rüzgârı sardı âlemi o ilk geceden

Anlatamadı seni gönüller yüz bin heceden

Cenneti gördük senin o nur gülüşünden

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Nur saçtın âleme yanaştık yanına

Nurdan can kattın âlemlerin canına

Kâfir nefretinden yaklaşamadı yanına

Nefret ile vardı cehennem ateşinin başına

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Seninle hayat buldu garipler

Sana koştu mazlum öksüzler

Merhametini kıskandı o zalimler

Çıkardın divanında binlerce âlimler

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Âlemlere Rahmetsin Nurdan Muhammed

Nurdan isminle şefaatçimizsin nurdan Ahmed

Bu âlemde hiç vermedin kimseye zahmet

Hep dilindeydi bizim için dua ile Rahmet

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Gelişinle getirdiğin nurdan haktır

Ölüm dedin sanmayın uzaktır

Nefis şeytanın size yaptığı dedin tuzaktır

Âlemlerin Rabbi dedin size çok yakındır

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Gelişinle nurunla güller kokunu aldı

Kokunu alan güllerin kokusu cenneti sardı

Seninle olan müminleri semada melekler kıskandı

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Olduk sevinle yıldızlara âleme komşu

Sardı Âlemi gelişinin nurdan kokusu

Yıkıldı dünyayı yıkarım diyen zalimin ordusu

Bir asır çıkmaz artık onun bu korkusu

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Kul Mehmet’im Nur Resulü kelimeler yazarak bitirmez

Gül kokan Resulü anlatmaya heceler kalemler yetmez

Gül kokan Nur Resul ’süz olan bu âlemde ahirette gülmez

Bu âlemde onunla olan bu âlemde ölse de ölmez

Bu dünyada düşelim senin izine varalım gülüşüne

Ahirette varalım huzurla inşallah şefaatine

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Az Gül İnsanları Gülümset

Ey kul değimli geliş maksadın ibadet

Sende ne gezer yakıp yıkan nefret

Gece gündüz çalışmazsın edersin şikâyet

Sende neden bulunmaz davan için az gayret

Az gül insanları gülümset

Seni gülüşünle bekler Nur Peygamber ile ahiret

Sonra beklersin boş gönülle hidayet

Gönül kapın kapalı kapıya gelmez davet

Oturur halin görmez insanlara edersin hayret

Gönüllere etmezsin hiç hicret

Az gül insanları gülümset

Seni gülüşünle bekler Nur Peygamber ile ahiret

Şeytan ile yaparsın ticaret

Şeytan ile olan kazanır nefret

O halde var git cehennemde halini seyret

Dert sıkıntı sabırla biter elbet

Az gül insanları gülümset

Seni gülüşünle bekler Nur Peygamber ile ahiret

Dünyayı âlemi iman ile gülümset

Dünya âlem imanına etsin hayret

Haydi, kardeşim ay gayret ile sabret

İman yolu ile sabır yolunda bekler cennet

Az gül insanları gülümset

Seni gülüşünle bekler Nur Peygamber ile ahiret

Cümlemiz kardeşiz kimedir bu kin nefret

Bak haline her şeyin tastamam az şükret

Nimetlerin bol ise birkaç fakir sofrana et davet

Al yanında dursun harca merhamet

Koparsa merhamet lazım olur koparsa kıyamet

Az gül insanları gülümset

Seni gülüşünle bekler Nur Peygamber ile ahiret

Kul Mehmet’im iman olacak ki gökten ine Rahmet

Âlemlere Rahmet Nurdan Muhammed Ahmed

Nur Kur’an ile Nur Resulü et takip etme sakın Rekabet

Akşama olunca sabah olacaktır elbet

Az gül insanları gülümset

Seni gülüşünle bekler Nur Peygamber ile ahiret

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Âlemlere Gönüllere Rahmetsin (Naat)

Nasıl yazsın Seni ey Nebi

Yazarken biter bu kalem

Tükenir mürekkep

Sen geldin âlem oldu âlem

Âdem değildi o âdem

Zülüm altındaydı madem

Rahman gönderdi seni o dem

Gülenleri güldürmeyenler

Gülerken pis pis

Gülmeyenler gülmeyecek sandı

Nefis şeytanla nasıl buna kandı

Kandı kandı ya işte yandı

Kâinatın kucağında nurla sen

Nura boğuldu âlem

Kamaştı gözler

Bitti o an söylenen sözler

Açıldı kapanan o mazlum gözler

Dokundu ağlayan gözlere nurdan elin

Dokundun kırılmış beli

Çölde kumda yatan Bilallin beline elin

O dokunuş ki günde beş vakit ezanla

Sesi hala kıyamete kadar kulaklarımızda

Rengi teni simsiyah yaşaması gereksiz dediler

Çöllerde karnına tonlarca taş yatırdılar

İmanını sınadılar

Bilemediler iman sınanmaz yaşanır

Bilemezlerdi onlar merhameti

İmanı

İman etmeyi

Güldürmeyi

Yaşatmayı

Sen dokundun işte

Binlerce yıldır

Hala Bilallin ezan sesi kulaklarımızda

O zalimler sadece kendileri güldü

Kendileri yedi

Kendileri yaşadı

Yürekleri merhametle hiç titremedi

Zulümle gönülleri

Evleri yıktılar

Sen geldin ve yıkıldılar

Görmediler

Göremediler

Bilmediler bilemediler

Ya Muhammed canımız sana olsun feda

Seni bilmediler

Yıkılmayı hazım edemediler

Nefreti yıkamadılar

Oysa nefreti yıkmak diriltmek

Dağlar gibi gönüllerde yeşertmekti

Güller gibi açmaktı

Unutmaktı eski bilinen yanlışlardan kurtulmak

Yeniden iman ile dirilmekti

Bilemediler

Göremediler

Hissedemediler

Yaktılar

Yandılar

Söndürdüler

Söndüler

Senin cennet gül kokunu alanlar

Koştular

Sarıldılar merhametine

Gözlerinde sevinçten pınarlar

Çatlarken sevinçten gönüller

Ah seni o nurunla görenler koştu sana

Yeniden imanla

Merhametle dirildi

Sığmadı Mekke'ye Medine'ye

Âleme

Yaydı merhametini

Cennet kokunu

Belde belde

Şehir şehir

Sığmadı âleme

Sığdı ufacık bir gönül'e

Gül cennet kokunla

Kuşlar şaşkın

Aşkınla kuşlar geçemedi sana koşanları

Kanat çırpan kuşlar kanatları yorulurken

Sana koşanların kanatlarında yok iken

Kırıldı kuşların kanatları sana koşanlara kanat çırparken

Yolda kaldı tüm kuşlar

Senin kokunla açarken güller

Sevilmez mi güller

Nurdan Muhammed

Candan Ahmed

Senin kokunla kokarken

Senin nur güzelliğinle açarken

Sensin Âlemlere Rahmet

Sen nereye baksan nur

Sen nereye adım atsan

Cennetten bir bahçe

Evler gelişinle nurlandı

Sofralar bereketi ile coştu

Aç kalanlar bereketinle doydu

Nimetler eksilmeden çoğaldı

Bilinmezdi-Emin- ne demek  

Unutulmuştu

Yok olmuştu

Mekke emin oldu

Emin olmayı gördü anladı

Anlamayan öküz gibi baktı

Eminsin dedi

Allahın nur Nebi si'sin peygamberisin demedi

Demedi mutluluk yüzü hiç görmedi

İman etmedi iman ile ölmedi

Gözlerin cennetten bir âlem

Gönlün tüm cenneti kaplayacak

Şefkat merhametten buyur eden saraylar

Görenler gördü

Susamıştı

Şefkate

Merhamete

İnsan olduğunu söyleyen

Söyleyerek saran gönlün

Sıcaklığına hasret kalmıştı

Gördü gören

Koştu

Sarıldı

Bırakmadın sana sarılanları

Onlar için geceleri

Seccadeyi gözyaşı ile yıkadın

Cehennem narında yanmasınlar dedin ağladın

Sen ağladın

Cehennem söndü sönecek

Şefaat için şefaat verdi sana Yüce Rahman

Sana koşarken şefaatine

Nur yüzüne gönlüne koşacağız

Merhamet ile yoğrulmak için

Âlemlere Gönüllere Rahmetsin

Nurdan Ahmet

Nur Muhammed(S.A.V.)

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

(Nöbetçi Şair)

Nur Muhammed Can Ahmed...

Gelişin canlara can

Nurunla doldu cihan

Sen damarda dolaşan

Nur Muhammed Can Ahmed

Şaşırmıştı o beşer

Neler yapardı neler

Etrafta vardı hep şer

Nur Muhammed Can Ahmed

Zalime dünya dar

Yüreğinde var har

Sensiz mezar çok dar

Nur Muhammed Can Ahmed

Doğdun bir güneş gibi

Gülüşün cennet gibi

Gelişin vuslat gibi

Nur Muhammed Can Ahmed

Gelişin müjde bize

Zalimler geldi dize

Putlar yıkıldı işte

Nur Muhammed Can Ahmed

Seni gönderdi celil

İnanmaz ister delil

Sonunda oldu rezil

Nur Muhammed Can Ahmed

Cümle ikrar eyledi

Seni Peygamber bildi

Tevhit kabul edildi

Nur Muhammed Can Ahmed

Nurla doldu bu cihan

Secdeye vardı insan

Gelişin kula ihsan

Nur Muhammed Can Ahmed

Merhamete var talep

Buna oldun sen sebep

Sensin nurdan bir edep

Nur Muhammed Can Ahmed

Gelişin ihsan kula

Seni kaybetmiş bula

Seni cümle dil ana

Nur Muhammed Can Ahmed

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Nur Muhammed Nurdan Ahmed (S.A.V.)

Kibrin nefis kokan nefesi

Gönülleri esir eden kafesi

İnsanlığı bitiren zulmün sesi

Gelişinle yıkıldı

Gül kokan Nebi

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Sarsıldı ilk önce

Zulmün sesi

Ta kisra da duyuldu sesi

Zemin kaydı ayaklarında

Kesildi cümle neşesi

Ebu cehil ile tayfası

Ah doğurmayaydı anası

Sana ne kadar çile çektirdi

Ah o kahrolası

İlk gülüşün gelişinle

Nur gibi doğdu âleme

Yetim doğan

Muhammedül emin

Âlemlerin güneşi

Kan kokan cahilliye devrini yıkan

Gönüllerin iman güneşi

Sensin ya Nebi

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Allahın adıyla ismini andık

Nura gark olduk sana inandık

Sana ümmet olmak

Nasip olmaz her kula

Aşk ile lisan ile

Allah dedik

Muhammed dedik

Döküldü cümle günahlar

 Bir bir güldük sevindik

Kerim olan Rabbimiz

Acıdı cümle kula

Gönderdi seni

Rahmet diye âleme

Seninle güldü hayat

Seninle kırıldı

Kölelik zinciri

Yok, oldu zulüm

Yıkıldı putlar

İnanmayanlar etti hayret

Nasıl olur bir yetim

Olur Peygamber

Yüce Rahman

Âdem peygamberin alnına

Koydu nurunu

Ona bu habibimin nuru dedi

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Gelişine nuruna merhaba

Gelişinle nur doldu sabaha

Nurlar doldu karanlık akşama

Seninle nura gark oldu beşer

Zalimler kalesi yıkıldı birer birer

Daha görecek onlar neler neler

Yaşayacaklar kahır dolu geceler

Zulüm bitti güldü cümle âlem

Dünyaya gülüşüne verdin selam

Sustu diller sendin söyleyen kelam

Nur Kur'an tamlandı

Nurla sundu bize bin bir âlem

Bakışınla gülümsedi nurdan âlem

Cümle kâinat sana verdi selam

Sana iman etmeyen

İman sırrına eremez

Helal kazanmaz

Helal yemez

Sen gelmeseydin

Ne olurdu halimiz

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Aman isteyen verdin aman

Cümle gönüllere oldun can

Kelamına cümle kâinat verdi selam

Kelamına doydu insanlık aldı derman

Yüce Rabbim Rahim

Her şeye Kerim

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Seni yolunda nurlar bulam

arayam yolunda tozun olam

Yolun bulamazsam ben solam

Allah'a kul Sana ümmet olam

Nurunla dolam

Kur'an izinde sana varam

Gülüşünle nurunla gönlümü saram

Sensiz bu hayatı yaşamak haram

Arayıp da gül nur yoluna varam

Yolunda yürümekle yaşanır bayram

Sen gelmeseydin

Ne olurdu halimiz

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Gelişin gönüllere deva

Nurun âleme reva

İmanla bulduk sefa

Cümle âlem beklerdi

Nurdan öz zatını

Dillerde adın gül gibi koktu

Cümle âlem söyledi nura boyandı

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Sen geldi bitti zulüm zahmet

Oluk oluk yağdı Rahmet

Sendin âlemler Rahmet

Nurdan Ahmed

Zalim yaşadı hezimet

Gelişinde vardı zaten hikmet

Kur'ana doğru oldu istikamet

Gönlün okyanustu 

Tükenmezdi merhamet

Sendin âlemler Rahmet

Nurdan Ahmed

Nurdan Muhammed

Bitti gelişinle husumet

Herkes oldu kardeş

İmanla doğdu güneş

Allaha ait dedin ahkâm

Ashabın oldu amil

Köleler eyledin azat oldular kâmil

Muhtaçlar yaptın atiyye

Senden kaçanlara gülümsedin

Verdin hediye

Dedin kaçma geriye

İmanla koş ileriye

Yaşandı asrısaadet

İnsanlık oldu bahtiyar

Gönüllere geldi basiret

Sözlere geldi belagat

Seninle kuruldu cemaat

Sendin edep

Ümmi olsan da

Sendin edip

Seninle okundu ezan

İslam'ın çağrısı oldu o an

Fehm'le doldu âlem

Nurdan Ahmed

Rabbim şefaatine

Ulaşanlardan eylesin

Cümle müminleri

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Atiyye: İhsan, lütuf, muhtaç olanlara yapılan bağış

Kim dilencilik kapısını açarsa, Allahu Teâlâ dünyada ve ahrette ona fakirlik kapısını açar. Kim Allahu teâlânın rızâsını kastederek atiyye kapısını açarsa, Cenabı-ı Hak ona hem dünya, hem ahret seâdeti ihsan eder. (Hadis-i şerif-Sünen-i Ebu Dâvûd) 

Peygamberler, ümmetleri için Allahu teâlânın atiyyesidir. Fakat Resul-i Ekrem efendimiz hediyedir. Hediyye ile atiyye arasında fark vardır. Atiyye muhtaçlara, hediyye ise sevilenlere verilir.  (Ebü'l-Abbâs-ı Mürsî)

Belagat:  Sözün düzgün, kusursuz ve yerinde söylenmesi. 

Fehm: Anlayış; iyiyi kötüden ayıran anlama kuvveti.

Amil: İş yapan