Hiç
düşündüğünüz oldu mu acaba, bin bir çile ile geçen dünün acısı için bugünümüzü
yani bir anda hayal olan ve ilerisi için bizi bağlamayan, gereksiz bir anlık
fikirsizlik ile bu günümüzü heba ederek yarının pişmanlıklarını yaşadığımızı
benim gibi düşündünüz mü acaba? Belki siz benden önce düşündünüz, benim ise
şimdi aklıma geldi! Ne akıl almaz boş olan dünler için bu günümüzü yıkıyoruz!
Dün, bugüne
bakmak varmak için kapı yol adım, e eğer kapıyı açamadık ise yola çıkamadık ise
açmak için gayret göstermeyelim mi yola çıkmak için adım atmayalım mı? Oh ne
ala dün baktım kapı kapalı yol ise sisli dumanlı, artık ben bittim tükendim
artık az daha gayret ememe ne gerek var ümitsizliği ile çırpınarak yarınları
yok etmenin lüksü yok bu fani ömrümüzde. Geçmiş dün öldü ise can çeke çeke,
bugün gülümseyerek ölmesine katkıda elimizde… Mademki bugün yarın ölü olacak
elimizde değil, dün öldüğü için feryat
ettirerek katkıda bulunduğumuz için, bugün onu gülümseterek yarın etmek için
çaba göstermek kul olarak görevimizdir ve bundan da kaçış yoktur…
Dün eli kolu
bağlı olarak karşımızda duran bugünümüz eli kolu çözülerek yarınımız olmadı ise,
bugün olabilir, dün hayal olan az bir gayret iman gücü ile yani Yüce Rahmanın
izni ve az çaban ile bugün gerçek olabilir. Burada ki ince çizgiyi nükteyi anlayabildik
değil mi, elbette ki sizler benden önce çözdünüz, ben ise yeni çözmeye başladım…
Hayat her gün bir yeni adımla başlar ve son bir adımla biter ve yarın yeniden
başlar veya sonsuzluğa varmak için, yeniden doğar ve sonsuzlukta bitmeden devam
eder.
Her gün yeniden bir adımla, hiç yolunu yönünü kaybetmeden kâinat yoluna
devam ediyorsa, iman etmeyenler az idrak etsin ki yarın sonsuz yürüyüş için
diriliş ve hesap günü var… Yak yık viran et keyfince hayat sür öldür, e ondan
sonra ölümden sonra hayat yok de kendini kandır sen ey salak oğlu salak… Zaten kâinat,
yaratılmış olan her kula istediği sorunun cevabını vermiş, yaz ve kış, yazın
canlı olan kâinat kışın beyaz kefenle ölüyor ve yazın yeniden dirilişle
canlanıyor, bak gör anla, bak görme kör yaşa fikirsiz ‘liginle…
Mehmet
Aluç-Kul Mehmet-
