Dinletemedim...

 

Uzaktan görsem razıyım halini

Zaten yaşıyorum ben hayalinle

Ufuklarda bekler dertlerin biri bini           

Ne olursun sen beni bir dinle

 

Sanki bana dersin sen inle

Kal böyle bu garip halinle

Nasıl kalırım sensiz son nefesimle

Ne olursun sen beni bir dinle

 

Ne olur ben az konuşayım sen dinle

Hayat geçmez sensiz böyle

Ne olursun az gönlümde serinle

Ne olursun sen beni bir dinle

 

Çıkıyorum her sabah yoluna

Ne olur taksan beni koluna

Çok mu sevmek geliyor zoruna

Ne olursun sen beni bir dinle

 

Bittim dedim sen dedin gittim

Bak gör işte bende halim arz ettim

Sen görmüyorum dedin gittin

Ne olursun sen beni bir dinle

 

Her gün rüyanda perişanlığımı göresin

Bensiz huzur nedir bilmeyesin

Yine koşup gülerek bana gelesin

Ne olursun sen beni bir dinle

 

Kul Mehmet’im destan gibi aşkımı söyledim

Seni candan sevdiğimi sen hiç görmedin

Bir gün olsun can kulağıyla beni dinlemedin

Artık beni dinlemene gerek yok sen gözümde öldün

Oysa gönlümde açan solmayan bir güldün

 

 

  Ben seni severken beraber güleriz dedim

Sen beni sevme git öl dedin ben bilemedim

Garibiz ya sana gönlümü gösteremedim

Hecelerle de senin işin olmaz göremedim

Dilimle de sırrımı sana söyledim de dinletemedim

 

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Devam Et Meçhule Giden Yolunda Seni Bekleyene

Meçhul diyarlara yürüyorum adım adım

Karanlık olsa da önüm ufukta bana doğru yansıyan bir ışık var

Belki benim için yakıldı o ışık bana özel

Varıp o ışığın kaynağını görmeli

Can evime belki bir dosttur ya da bir yarendir

Ya da mum ışığında yolcu bekleyen hancıdır

Bekleyeni bekletmemek gerekir bu üç günlük dünya hanında

Bir ses bir nefes olmak gerek gönül hanlarına

Dertli isen önce derdi olana ulaş sonra derine çare ara bul

Belki de sevdaya ait bir soluktur beni meçhul diyarlarda bekleyen

Bir el kırmadan kapısını varmalı görmeli

Ya da meçhul diyarlara çıkmadan bekleyen ışığa varmadan yaşamalı

Hey hat ışıksız nasıl yaşar insan kör karanlıkta

Karar kara gelen ümitsizlik gibi solmamalı insan

Bekleyen kapının önünde bekleyerek kapısını çalmalı

Yoksa adım atmaya dermanın karanlığın kör kuyusunda yaşamalı

Gökyüzüne bak güneş karanlıktan sonra neden çıkar

Kuşlar neden kanat çırpar ufuklara yorulmadan

Sancısı olan neden koşar hasta hanelere

Bak gör karanlığa ışık olan güneşteki azmi

Kuşlardaki bitip tükenmeyen sabrı

Şifa olan ellerdeki çabayı

Önünde geçilmedik bir duvar

Bahçesinde çiçek açan gülleri bülbül süz bırakmamalı

Hüzün dolsun yeter ki geceleri yüreğimize

Arkasında gülümsemesi bekler

Çek sevdanın esen rüzgarında bir nefes ciğerlerine

 Devam et meçhule giden yolunda seni bekleyene

Vazgeçmek neye çare

Yürümemek intihara çıkarmaz mı davetiye

Kurursa dallarında yapraklar

Meyve vermemek neye yarar

Ağaç olmak neye çare olur

Kırılmış dallarda bekleyiş kırılmış sallanırken

Gülümseyerek hayal kurmak bekleyişe olur mu çare

Yıkmalı umutsuzluğun tüm dallarını

Yeniden umudun tohumları ekilmeli ovalara yaylalara

Başında beklemeli sulamalı

Yoksa

Semaya haykırmak

Ekilmeyen ümit tohumlarına ne çare sunar

Devam et meçhule giden yolunda seni bekleyene

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gördüm De Uyandım

Gözlerinde gülümseyen sabahı gördüm de uyandım

Uyurken rüyasız tebessüm ‘süz uykularımın içinde

Gözlerinde gülümseyen sabahı gördüm de uyandım

İşte o an tebessüm ettin bana doğdu ufukta güneş

Karanlık düşlerim onlarda uyandı

Ah o suskunluk ki yakardı yüreğimi kor alev

O da bir anda tatlı sözler söyleyerek uyandı

Gözlerinde gülümseyen sabahı gördüm de uyandım

Rüzgâr her estiğinde ayrılık bırakırdı penceremin kenarına

Şimdi vuslatı bırakmış çekmiş gitmiş

Gözlerinde gülümseyen sabahı gördüm de uyandım

Yüreğimdeki kırgınlıkların avaz sesi ile uyuyamazdım

Sokaklarda gezinemezdim

Şimdi onlarda sustu

Ne güzel gözlerinde gülümseyen sabahı taşıman

Beni de yüreğimi de düşlerimi tertemiz etti

Gözlerinde gülümseyen sabahı gördüm de uyandım

Mehmet Aluç

Bilemezsin

Sensiz kalan ömrümün son demindeyim

Gecem gündüzü unuttu ağlarım görmezsin

Ufukta kararır gözlerin bana bakarken peşindeyim

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Beni bıraktın gittin bilmem ne uğruna

Yıktın gönül bağlarımı arzularınla kaldın koyun koyuna

Vebali ağlayan gözlerimin vebali senin boynuna

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Kul Mehmet’im der ki çaresizler meyhanelerde,

 Ben  seni aradım gönül hanelerde

Şükretmedin halimize çektin gittin göz göre göre bahanelerle

Ağlar gezerim şimdi sensiz viranelerde doldururum çilemi çilehanelerde

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Mehmet Aluç

Seni Yazarken

Seni yazarken kalemim benimle ağlıyor

Mısralarımda gözyaşı

Hecelerimde hüzün

Seni kan sıçrayan ufuklarda beklerken

Seni yazarken kalemim benimle ağlıyor

Varlığını unuttum sanma

Duyduğun sözlere kanma

Hasretinle kalan ben be kalemim

Seni kan sıçrayan ufuklarda beklerken

Seni yazarken kalemim benimle ağlıyor

Dergâh ah yalnızlığımın dergâhı sen kokuyor

Seni bekliyorum hüzünlü gölgelerde siperde

Attığım adımda arkamda sen gelirsin sandığım günlerde

Seni kan sıçrayan ufuklarda beklerken

Seni yazarken kalemim benimle ağlıyor

Sanma ki umudumu kör hasret ile bıçaklarım

Gece hülyalarımda seni bana koşarken sıçrarım

Umutsuzluk bana koşarken ben kaçarım

Seni kan sıçrayan ufuklarda beklerken

Seni yazarken kalemim benimle ağlıyor

Gururum isyan bayrağı çekerken kulağını çekerim

Hasretin duman duman tüterken mutluluğun şehrine yürürüm

Bekle beni gülüm sana koşarak geliyorum

Deste deste gülümseyen yarınları avuçlarımda sana getiriyorum

Seni yazan kalemim ve ben sana gülümseyerek geliyoruz

Mehmet Aluç

DÜŞÜNCELERE AYDINLIK

DÜŞÜNCELERE AYDINLIK
Düşüncelere aydınlık Kuran Resul ile iman ile gelir 
Problemlere çözüm ve açmazlara açıklık getiren Kuran’dır Resuldür imandır
Varlığın gayesi yolu anlamı çekirdeği ve meyvesi olduğu halde
Günümüzde çıkmaza düşen
Nefis şeytan çıkmazında titreyen
Yolunu şaşırana yol olan yön veren
İnsanı ıstırap içinde çıkmazda çıkaran
İçinde bulunduğu girdaptan alıp, yol açan
Kutlu bir miraç çizgisinde öteler ötesine çıkarıyor Kuran Resul iman
İnsanı karanlıklardan aydınlığa
Yerlerin basıklığından acımasızlığından göklerin enginliğine
Kölelikten hürriyete çağırıyor Kuran Resul
Aydınlık geniş ve masmavi bir ufka doğru götürüyor
Taşlaşan kalpleri yumuşatan
Merhamet ile dolduran
Yoldaki yolcuyu anlatan
Kutlu nurlu Kuran Resul yoluna yolcu olunması gerektiğini hatırlatan
Kendini anlamasını başkalarını da anlamasını sağlayan
Farklılığın Kuran Resul ile olduğunu söyleyen
Gözleri, kulakları, aklı, teni, ruhu, kalbi alabildiğine açık eyleyen
İçini dışını açık eyleyen nur ile dolduran
Hasret gönüllere vuslatı ulaştıran
Hayatın yaşamın anlamı gayesi Kuran ve Resul ile yaşamak yaşatmaktır
Mehmet Aluç