Geberir Gider Nefreti İle Habersizce.

laftan anlamaz yıkar gönülleri edepsizce
ülkemi işgale yeltenir söz söyler edepsizce
yıkmak ona hoş gelir yıkar kalleşçe yaklaşır habersizce
yüreğinde merhamet yoktur yıkar merhametsizce
şehitler ölmez vatan bölünmez bilmez terbiyesizce
dolaşır ayakaltında utanmadan adaletsizce
geberiri gider nefreti ile habersizce


dünya yüklenirken nefret ile üçü beşi
dünyada nefretin var mı bir benzeri eşi
batar gönlünde nefreti ile olanın karanlık güneşi
Mehmetçiğim polisim serer yere o leşi
bilmezki vatanımda insanlar din kardeşi
vatan bayrak millet olunca göğsünde yanar cehennem ateşi
şehitler ölmez vatan bölünmez bilmez terbiyesizce
dolaşır ayakaltında utanmadan adaletsizce
geberir gider nefreti ile habersizce


birlik beraberliğimizle vatan gönülden silinmez
namert olanın vahşeti kendini yakar bileğimiz bükülmez
vatan bayrak için milletimin asil duruşu var sanki görülmez
görmezlerse yıkılırlar birer birer Mehmetçiğin karşında eğilmez
gönlümüz vatan için siper,
imanımı biter sandın nurdan neferin yenilmez
şehitler ölmez vatan bölünmez bilmez terbiyesizce
dolaşır ayakaltında utanmadan adaletsizce
geberir gider nefreti ile habersizce


ölümler çoğalır toprak utanır gökyüzünde yağar mermiler
sanma ki ey edepsiz kırıktır eller sana kalkmaz bu mübarek eller
dünya yüklenirken senin nefretini,
destek ile zalimin üçü beşi onlarda beşer
iman dolu sinemizle,
sizlerin nefretine leşten kazarız mezar onlarda sizinle göçer
şehitler ölmez vatan bölünmez bilmez terbiyesizce
dolaşır ayakaltında utanmadan adaletsizce
geberir gider nefreti ile habersizce



kefeni giymişiz çıkmışız yola,
siz kimsiniz ki biçersiniz kirli ellerinizle nefret biçer
neslim gerçek ecdadım gerçek,
Çanakkale'yi unuttunuz galiba çiğnetilmez vatan ey köçek
şehitler ölmez vatan bölünmez bilmez terbiyesizce
dolaşır ayakaltında utanmadan adaletsizce,
geberir gider nefreti ile habersizce
Mehmet Aluç -Kul Mehmet-

Bu Düşmana Karşı çıkılan Son Sefer

Ey Çanakkale’m ufkunda eser düşmandan rüzgâr

Görenler der ki sanki yağıyor denizden keder

Göğsünde iman ile yola çıkmış karşı geliyor nefer

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Bombalardan Çanakkale de toz duman düşman vermiyor aman

Nefer elinde süngü göğsünde iman vatan bölünmez şimdi değil diyor zaman

Düşman vicdansız anlamaz yok dini imanı vurdukça vurur ortalık duman duman

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Çanakkale bembeyaz bürünmüş serilmiş toprağa hazır kefen

Şehadete koşuyor ecdadım on sekiz yaşında evlat Allahu Ekber derken

Vatan toprağı çiğnenmez vatan namusumdur diye ölüme koşuyor ötelerde yârine gülümserken

Bu düşmana karşı verilen son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Düşman sandı sönecek göğsümüzdeki o nurdan iman

Ah bilemedi ecdadım neferim imanı ile vermez sana aman

Vatanı için şahadeti beklerdi sofrasında işte dedi şimdi bu o zaman

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Ah düşman dedi Türk artık bulamaz artık dermanı

Rahman gönlüne verdi imanı şahadeti Resul yetiştirdi güçlü kuvvetli dermanı fermanı

Vatan için ölmek cennete gitmektir şehit olanlar ölmez namusu korumak farzdır al göğsüne dedi imanı

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Düşmanın yüzünde anlamsız derin korku anlaşılmaz bir ifade

Nasıl olur nasıl yeniliriz onlara yüz piyade bizde binlerce piyade

Bilmez iman milyarlarca piyadeye denk gönül onunla ziyade

Bu düşmana karşı çıkılan son sefer şehadete koşuyor işte nefer

Mehmet Aluç