İyi Gün Dostuydum Yaslanmadın

Ey vefasız onca yıllık aşkımız

Bir selama değmedi mi?

Görünce yüzünü çevirdin

Canımdan cansın dedim sevdim

Gözünde yaş akmasın dedim

Senin yerine ben ağladım

Saçın teline zarar gelmesin dedim

Kendimden sakındım

Ey vefasız onca yıllık aşkımız

Bir selama değmedi mi?

Görünce yüzünü çevirdin

Bir selam vermeden çektin gittin

Seven merhametli olur

Gönlü hassas olur

Sen ne seven oldun nede hassas oldun

Taş kalpliydin çektin gittin

Yıllarca hasretinden geceleri sabah edemedim

Bari görünce bir gülümseseydin

Bir selem verseydin

Akan kanlı gözyaşlarım silinirdi

Yüreğime saplanan ahlarım

Tek tek saplandığı yerden çıkardı

Bir an huzura ererdim

Aşkımızın o güzel günlerin hatırına

Bir özür dileseydin

Hatanı idrak etseydin

Af ederdim seni bu sana hasret

Kor alev hala yanan gönlüme sarardım

Yüreğinde yoksu aşk inancı

Ondan yüreğimde bıraktın onulmaz sancı

Şimdi sende bende iki yabancı olduk

Açan çiçekler gibi açmadan solduk

Gülüşünle gönlümde çiçeklerin açmadı

Açan çiçek değil zehirli mantarlardı sanki

Bu çattığın kaşınla mutlu olamadın

Döndün geldin bari bir selam vereydin

Bir gülümseseydin

Dünya malı dedin koştun dünya malına

Dünya malın ayağına takıldı oldu karaçalı işte

İyi gün dostuydum yaslanmadın

Kötü gün dostundan can bulamadın kaçtın geldin

Ben seni anlamadım artık anlamakta istemiyorum

Gönlün bir volkan gibi sönmüş

Seni seven bu gözlerim bir körmüş gerçeği görmemiş

Şimdi ben fakirdim bir avuç sevgine muhtaç

Şimdi ayakkabım gönlüm pabucum delik

Onu dikecek bir iğne ile iplikte yok

Var git kendinle pişmanlığınla yaşa

Bir selam verseydin eski günlerin hatırına

Belki belki…

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Gönlümdeki Senle Ben Seninleyim

Son bir adımla kapına geldim

Kapını bana açarsın gülersin dedim

Ne kapını açtın ne yüzüme güldün

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir görmedin beni ne haldeyim

Gönlümdeki senle ben seninleyim

Gece gündüz düşünde ben gezenim

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Ne kolaydı gönülde keder bırakmak

Kapıyı kapatarak yüzüstü bırakmak

Seni seveni terk edip yalnız bırakmak

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir gülümsemek çok mu zordu

Hasretin gönlümü yakan kordu

Bu laf anlamaz gönlüm geldi kapında durdu

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Gidiyorum artık bu diyarda

Bulamazsın artık beni arasan da

Gülemedik ikimizde aynı anda

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bu derdim artık bana yeter

Yüreğime saldın onca keder

Belki olursun sen benden beter

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Kul Mehmet’im kendini harap etme

Yâre kızıp bu diyarlardan sen gitme

Bekle kapısından sen sakın küsme

Sen el âlemi bırak rezilliğe çekip gitme

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Soldular Terk Edişinle

Sana gönül bahçemde güller yetiştirdim ellerimle

Gelir kokunu verirsin dedim ben severek gülüşünle

Aylarca bekledim gelirsin diye neler çektim bir bilsen

Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle

Kapkara taşları sen diye ben gönlüme bağladım

Ayrılık hasretiyle bu yaralı gönlümü dağladım

Gelirsin diye gönlümde sana bu aşkımı sakladım

Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle

Aylarca rüzgârlarla haber saldım duymadın çağrımı

Hasretinle beni bıraktın hançerledin sen bu bağrımı

Seni severken aşk ile yıkmıştım gönlümdeki dağlarımı

Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle

Ben ömrümü hayatımı verdim sana o gülüşünün uğruna

Bir gün yaslamadın omzuma o zülfün saçlarınla ne gitti zoruna

Bir gün koşarak hiç sarılamadım o sen kokan boynuna

Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle

Sana günlerce yalvardım gitme diye bin kere

Sen beni yıktın geçtin bitirdin göz göre göre

Gözyaşlarımla doldurdum taştı gönlümdeki dere

Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle

Kul Mehmet’im boşa gitti tüm uğraşlarım boşuna

Giderken belki güldün çaresizliğim gitti sanki hoşuna

Ne diye terk ettin gittin beni bilmem ne uğruna

Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aradım Yolun Kaybettim

Aşkın yüzüne güldüm sende gülersin dedim

Gece gündüz döndüm ben seni güldüremedim

Zülfüne sarıldım ah yerden yere vurdun

Aşkın güzelliğini sana sevdiremedim

Aşk ile yandım ki ben sen yanmayasın dedim

Aşkın ile yandım ben sana gösteremedim

Tuttum elinde salma dağlara sen duymadın

Attın beni dağlara dönüşü göstermedin

Naçar kalırsam beni sen unutma hiç dedim

Naçar kalmak nasılmış sana öğretemedim

Saldın beni dönülmez dağlara unuttun sen

Yıllarca düşündüm ben seni hiç çözemedim

Sabır deryasında ben boğuldum yeter dedim

Yeniden sev sen diye koştum yolun görmedim

Sevmeyen yolu bulmaz ben seni candan sevdim

Kaldım hasret bağında gül yüzün sevemedim

Aşkla sevmez aşığın halini hiç bilmezmiş

Hasretinden yandım ben sana söyleyemedim

Kul Mehmet’im uzaktan göreyim ben razıyım

Karşısında durayım beni sev demeyeyim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Beni Kapından Kovduğun Gibi...

---

Sürüne sürüne kapına geldim
Halimden anlarsın sen belki dedim
Geldiğe beni sen bin pişman ettin
Sende benim gibi hep sürünesin
Gün var iken gün yüzü görmeyesin
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Akan gözyaşımı silersin dedim
Kanar yaram merhem olursun bildim
Yaşarken bir gün güldük mü görmedim
Beni başından sen def ettin gittin
Halim ne olacak hiç düşünmedin
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Garip bir kulum ben hakka sığındım
Sana geldim kaçtın benden on adım
Ben sana hep koştum koşar adım
Yalancı sözlerine nasıl kandım
Geç ayıktım eyvah bende yanıldım
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Kul Mehmet'im sevsen yolum olurdun
Sen bana dermanım elbet olurdun
Candan sevecek bir yârim olurdun
Boş olan gönlüme sen sultan olurdun
Gönlümde açan gül çiçek olurdun
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Gönlüm Razı Niçin Olmadı

elimle gülü tuttum, bilmem elim kanadı

yarimi seveyim dedim , nedense gönlüm ağladı

aşktan bilmez yarim, kolumla  dilim bağladı

bırakıp gideyim dedim ,gönlüm razı niçin olmadı

haset edip yare küseyim dedim, dilim razı olmadı

elimi kaldırdım, hafif vurayım dedim, elim azı bulmadı

gönlümden çıkarayım dedim, gönlüm dedi kırma sazı,

 kılma tek başına, cenaze namazı

bırakıp gideyim dedim, gönlüm razı niçin olmadı

misal, az ayrı yatayım dedim, yatak diken oldu battı

gönlüm dedi hani seviyordun, ne oldu, hal böyle iken, uykum kaçtı

gönlüm dedi, sevecektin bir ömür boyu, kim yolda geciken, haklı çıktı

bırakıp gideyim dedim, gönlüm razı niçin olmadı

hoş bir seda ile, şiirler okudum, hiç anlamadı

karşısında saatlerce durdum, dönüp hiç yüzüme bakmadı

karşıma aldım, durmadım sordum ,sorumu hiç duymadı

bırakıp gideyim dedim, gönlüm razı niçin olmadı

Kul Mehmet'im, bin bir zahmet, içinde gönlüm

lanet ettim şeytana, az Rahmet, okudum güldü ömrüm

sevmeye dedim devam, kıyamet mi ,kopacak gönlüm

bırakıp gideyim dedim, gönlüm razı niçin olmadı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gittin de...

Ayrılık yolunu kapattım ben

Ararsan beni bulursun sen

Ayrılık yoluna gitme dedim sana

Duymadın beni terk ettin gittin sen

Artık seni arasam da faydası yok

Vuslat kapısına dönecek yönün mü yok

Ne söylesem dersin karnım tok

Duymadın beni terk ettin gittin sen

Ayrılık yolun bilirim karanlık

İçinde dost bulamazsın içi dolu pişmanlık

Gel dön geri aramızda yok düşmanlık

Duymadın beni terk ettin gittin sen

Bahtına kadere kızma sen kendin istedin

Gönül tahtını kendin bozdun çektin gittin

Tek başına ayrılığa tahammül edilmez dedim

Duymadın beni terk ettin gittin sen

Aşk merhameti gönlünde soydun

Güzellik edebini yol ortasına koydun

Ne oldu da merhamete dostluğa doydun

Duymadın beni terk ettin gittin sen

Kul Mehmet’im zordur gideni getirmek

Gidenin acısı unutup gülümsemek

Vuslat kapısına koşarken kapalı görmek

Duymadın beni terk ettin gittin sen

Gittin de şimdi mutlu mu oldun sen

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aşk İle Gel Mesafeler Ülkeler Şehirler Fetih Edelim Dedim...

Gönlünde beni oku beni bana anlat istedim, seni sevdim, anlat dedim beni bana, sende beni sevdim anlatayım dedim seni sana, seni sevmemi istemedin, seni sana anlatmamı istemedin, sevda yükünü almadın, hezeyanları aldın gönlüne terk ettin gittin. Sana yarınları mutlulukla gülümsetecek aşk yerine, hezeyanlarınla seni yok sayacak yarınlara koştun, sen bana beni öğret anlat dedim, bende seni sana öğreteyim aşk vadisinde dedim, kaçtın gittin.

Şehirlerimi sokaklarım mahallemi seninle kurdum, senin gözlerinle ışıklansın istedim, sen sessizliği yüklenerek, hezeyan ve hüsranların sokağına, şehrine sokaklarına koştun, avuçlarımda duamda hep sen vardın, inanmadın ya da korktun, masum olmayı seçmedin arzularının esiri oldun... Sende haklısın dünyada Leylalar mecnunlar kalmadı, Yusuflar, Züleyha'lar kalmadı...

Aşk sevda ile atmayan yürekler kaldı bu dünyada olsun biz farklı olabilirdik dinlemedin beni, hüsranların sana anlatır, çekeceğin kahrın karanlığının içinde... Olsun varsın Leylalar şehirde, mecnunlar çölde kalsın... Sol yanım boş olsa da, sol yanım hala sızlasa da, aşk meydanı hala benim, karanlık meydanlarda hala senin, arzularınla kurduğun şehirler senin, aşk ile kurduğum şehirler ise hala benim, senin arzularınla yıkılan dünyan yıkılınca hüsran içinde kalacaksın, koş gel benim dünyama orada yaşa ama bensiz yaşa, anla hatanı bil o zaman hatanı bil kıymetimi.Aşk ait gözlerinde sözlerinde ışık olmalı,yoksa boş gönülde boş olanla bir ömür hayat sürmez...

Aşk ile gel mesafeler ülkeler şehirler fetih edelim dedim,sen yalnızlığı keşif etmeye gittin.Ben kalabalıkların içinde yüreğinde aşk merhamet olanların şehrindeyim, sen yüreğine prangalar vuran yarını olmayan şehirleri seçtin gittin, ne diyeyim herkesin kendi seçimi, zorla güzellik olmuyor gülüm, sol yanım boş olsa da, sızım sızım sızlasa da, ben arzularını seçen değil Mecnununa, Leyla olanı arıyorum, bulamazsam da, Leyla olmaya aday olanı belki bulurum, belki oda benim gibi mecnununu arıyordur. Ben azdan çok olanı istiyorum, sen çoktan çok olanı istiyorsun, haydi rast gele, herkesin hayatı rast gele...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gel İnat Etme Bırak Fikirsizliği, Fikir İle Kal Dedim

Çare diye yollara düştüm

Çare derken çaresizler içine düştüm

Çare olayım dedim çaresizlerle dillere düştüm

Çare olayım derken dermansızlar eline düştüm

Çare yerine çaresizlik verdim kendi derdime düştüm

Fikirsiz fikirliler içinde fikirsizlik rüzgârına kapıldım

Fikirsizliklerini anlatırken yanılgılarına kapılmamak için kaçtım koşar adım

Peşimi bırakmadı fikirsizlik fikrin izan etmenin kucağına kaçtım

Fikir saçarken etrafıma fikirsizlik içinde soğuk terler dökerken kaldım

Sordum fikirsizliği ne diye yanına aldın

Fikirsizliği aldın da neden kanına kattın

Fikirsizlik benim göbek adımdır dedi

 Dedi madem sende fikir vardı ne diye gece gündüz yattın

Yatmadım peşinde geldim sen hep kaçtın

Adam olursun diye gece gündüz yanında kaldım

Kaldım ama hala sen fikirsizliğini anlamadın şaştım

Hak var iken batılı yanına aldın

Yanıldın tekmeyi yedin yolda kaldın

Neden hakka yönelmedin yanılgı içinde kaldın

 Dedi yanılmak benim edepsizlikle dolu adım

 Dedi hakkı bilemedim ama yanıldım yine yalnız kaldım

Böyle yetiştirildin suç senin değil dedim

Bana senin gibi vazgeçmeyeni ilk defa gördüm dedi

Dedim senin gibi nice yıkılmış adamlar gördüm

Kapısı olmayan sözlerin sahibi insanlar gördüm

Edepsizliği ile mezarda feryat edenler duydum

Gel inat etme bırak fikirsizliği, fikir ile kal dedim

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Hakkı Bilir Candan Seversin Dedim Yanıldım

Herkes sığar bu cihana bir ben gönlüne yar sığamadım

Gelir gönül yaramı sararsın dedim boşa bekledim sana varamadım

Cevher ile dolu gönlün kapısın açıp içeri buyur etmedin yalnız kaldım

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Hem inci hem sedefle kaplı gönlü tarumar ettin yıktın değerin bilmedin

Belki gönlümdeki aşk ile gülersin dedim sen söz dinlemedin

Bak gönlüne içindeki inci ile sedefi sil gülecek kapıyı kapattın zamanın biteceğini hissetmedin

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Can ile cihan benim terk eyledim bulunduğun mekânı feryat eder gibi

Baktım yolda etrafıma herkes eder feryat aynı benim gibi

Yakan gönülleriniz olmuş leş kokar yar sanki dökülmüş yollara yer gönülleri leş kargaları gibi

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Lisan ile sığamadım aşk ile sığamadın gönlüne kelimeler sözlerim kaldı ben gibi kifayetsiz

Gözlerinizi dünya hırsı kaplamış bakar gözleriniz atar kalbiniz basiretsiz

Kul Mehmet’im suret ile gönlü gördün fazla söze gerek yol o zaten gönlünde ehemmiyetsiz

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

O An

Seviyorum seni dedim

Sen demedin bana tamam

O an halim oldu yaman

Musallada yattım o an

Başıma yıkıldı cihan

Sevmedin gönlümü eyvah

Gönlünü eyledim tavaf

Musallada yattım o an

Yatağım artık dikenden

Çabuk ayrıldık erkenden

Ağlıyordum ben giderken

Musallada yattım o an

O an dilim lal olmuştu

Bilmem sana kim yar oldu

Ayrı yolda ömrüm soldu

Musallada yattım o an

Bülbülüm de artık ötmez

Dünya zindan ömür geçmez

Hayat bir daha mı gülmez

Musallada yattım o an

Kul Mehmet sevdin olmadı

Gönlün aşk ile dolmadı

Sevdin o vefasız yar olmadı

Gelmesin gerek kalmadı

Mezar artık benim yârim

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Gülüşüne düğümlenmiş bir sevgiliyim-3-

Bir parça sevenim ol dedim

Fazla bir şey istemedim

Sadece gülümse dedim

Ben gülümsemeyi sevmem dedin

Yutkundum zamanla alışırsın dedim

Sabırla bekledim

Ben fazla sevmeyi sevmem dedin

Günü gelince seversin dedim

Suskunluğun edebi ile bekledim

Ama arada yıllar seneler geçti

Hala sende ne gülümseme var

Ne de beni sevdiğini gösteren bir işaret var

Gözlerinde

Ve

Sözlerinde

Ama ben hala seni seviyorum

Kollarımı açıyorum

Sen yüzünü çeviriyorsun

Sen pişman olacaksın

Ve gülümsemeyen o suratınla

Mutluluğu tatmadan ömrünü sona erdireceksin

Ben hala

Yine sana hasret

Yine sensiz

Keşif edilmeyi bekleyen

Sevgine hasret

Gülüşüne düğümlenmiş bir sevgilinim

Mehmet Aluç

Nasip Dedim Sana Gülümsedim

Ah yarim bir gün yol olmadın bana,sana gelen yolu bulamadım gelen yolumu kapattın dikenler ektin,hiç gülümsemedin yaklaşamadım yanına,yıktın kaşlarını karartın gönlünü ,bilmem ne geçti eline...

Özlemin hasretin yüreğimi kor alev yakarken sanki bakar iken zevk alıyordun ve gülümsemiyordun..

Seni ben seçseydim terk eder giderdim ama gönlüm seçti ona söz geçirmek ne mümkündür,ama gönlümde anlayacak vefasızlığlını ve o zaman sen tek başına beni seni senden fazla seveni bulamadan mutsuzluk içinde yaşayacaksın ve pişmanlığın kahrı ile solacaksın.

Sana bunları söylemek çok zoruma gidiyor ama sen hala gönül kapını bana açmıyorsun ve gülümseyrek bakmıyorsun,aldım gönlümü kapını çaldım al bu gönül aşkı ile senin olsun dedim yüzün çevirip bakmadın be ey zalim...

Nasip dedim sana gülümsedim,kısmetim olursun dedim gülümsedim ama sen ey zalim hiç gülümsemedin bana,ben seni canıma canan olursun diye sevdim ve yanıldım...

Gözlerimde yaşlar aşk sen diye ağlar görmezsin,gayrı senden bana fayda yok elem var,gidiyorum senden uzağa,sen kal vefasız gönlünle kal baş başa,belki anlarsın kadir kıymetimi...

Mehmet Aluç

Sensiz

Sabırla Aşk deryasında ben gezdim

Seni seviyorum dedim sen güldün

Beni kapı dışarı ettin zalim

Sensiz ne olacak bilmem ki halim

Çile ile ömrümü sen doldurdun

Acımadın ömrüm yar sen soldurdun

Sevmedin yüreğim çile doldurdun

Beni kapı dışarı ettin zalim

Sensiz ne olacak bilmem ki halim

Dediklerin yar birbirini tutmaz

Sevdim seni bu gönlüm unutmaz

Sensiz gönlüm yar yolunu hiç bulmaz

Beni kapı dışarı ettin zalim

Sensiz ne olacak bilmem ki halim

Kul Mehmet’i en sonunda unuttun

Bilmem nasıl unuttun nasıl küstün

Gönlüme olmadın sonunda hatun

Beni kapı dışarı ettin zalim

Sensiz ne olacak bilmem ki halim

Mehmet Aluç