Atışalım Güzellikler Çıksın Ortaya

atışalım güzellikler de çıksın ortaya

gönlümüzü kiramayalım dünya malına

dostları yerleştirelim imanla oraya

hak yolda dostla olmak güzel yakışır bize

hak yoluna gidelim dedinde gelmedik mi

dost meclisine gidelim gülelim demeyi bilmedikmi

dost dostumuz olduda biz görmedik mi

hak yolda dostla yürümek bahardır bize

bu dünyada dostla fakir kapısını çalmak gerekir

dost kapısına varmazsak gönlümüzde nefret birikir

zor günlerde dost olmazsa söyleyin başka ne gerekir

hak yolda hakka dostla yürümek yarasır bize

imanla muhabbet hak yolunda birleşir

kulun varacağı en son yer musalla ile teneşir

dost ile hak yolunda tüm insanlar güzelleşir

hak yolda hakka yürümek candır bize

dost dediğin imanla gönlümüzde yatar

dost ile olmayanları nefis şeytan kapar

dostun değerini bilmeyen bu dünyada neye yaşar

hak yolda hakka yürümek yarındır bize

dost dediğin edeple imanla aleme güzellik katar

hak yolda kulun hakkını korur ondan sonra yatar

dostsuz imansız olan insanları dünya malına satar

hak yolda hakka yürümek hayattır bize

bu dünya nice insan gelip geçti gitti

ölümden sonra sanmayın ömür bitti

dost meclisinde imanla dostlar hak yolu seçti

hak yolda yürümek kolaydır bize

Kul Mehmetim imanla dostla yaşamak bize yeter

bu dünyaya gelen kulun hayatı bir gün elbet biter

bu alemde yaşarken fazla olmayalım otoriter

hak yolda yürümek haktan emirdir bize

hak yolda hak meclisinde sözler ne güzel yakışır bize

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

Nefesimi seninle bitirirken sen bensiz nefes tüketmenin peşindesin, yüreğimi ayrılığın tozları ile kaplayarak gittin, yazıklar olsun sana söylediğim aşk dolu hecelere şiirler sen bir şey anlamadan edepsizliğinle çektin gittin… Duymadın gönlümdeki aşkın sesini Yüce Rahman o gönlü ne diye oraya yerleştirdi haberin yok, çöle dönmüş kurmuş dalları kırılmış gönlünle zaten beni anlamazdın. Yüce Allah’ın aşk mabedine uğramadan, şeytanın nefret kin karanlık viran evine koştun yerleştin. O nedenle aşk’ı göremezsin, bilmem gerekirdi!

Kırık gönlüm gibi kırık kalemimde gözyaşına boğuldu, gidişinle, kanadı kırılmış bir kuş gibi olsan yüreğimde ihanetin bu aşk’ı söküp alamaz, aşk’tan nefret etmemi sağlayamaz çünkü aşk sevmektir, yüce Rahman’dan emanettir bana…

Sevmelerin olmasa da, karanlıklar da kaldığımı sansan da yanılıyorsun, karanlıklarda kalan sensin gidişinle… Bir an sevmelere hasret kalsam da, gönlüm sevmeler açık her zaman gülümsüyor Yüceler Yücesi Alla(c.c.) ‘ın yardımı ile bu gönüldeki aşk öylesine bir aşk’tır ki yüce Allah(c.c.)ile irtibatını kaybetmediğin sürece solmaz seni yalnız bırakmaz, umut sokağında gezdirir, umutsuzluk sokaklarını bir bir sevme ile kapatıyor yok ediyor, Yüce Allah(c.c.)’ın hikmeti keremi lütfü… İhsanı.

Sanma gidişinle ölürüm, ölmem ben gönüldeki aşkı veren Yüce Rahmana secde ile günde beş vakit varıyorum, o güzellik cennet mabedini senin gibi çöle çevirmekten hayâ ederim…

Çektin gittin iki yıl sonra pişman olmuş döndün gözlerinde morluklar bedeninde kırıklarınla… Bakma yüzüme pişmanlıkla dayanamam, ama sana da dönemem, sana da gel diyemem, belki zalimlik olacak amma hatanı anlaman gerekir, pişmanlığınla gözyaşı dökerek yanman gerekir…Gidişinle hasret türküleri bestelemedim ama sen bestelemiş ve geri dönmüşsün,unutulmuşluğun ezikliği ve kahrı ile dolaşıyorsun,anlaman gerekti aşk’ı anlamadın,şimdi pişmanlık içinde anladın ve geri döndün.

Sana gönül kapımı açarsam hakikate adalete ihanet etmiş olurum, yüreğinde yeniden aşk filizleri yetişmez ama ona hazır bir zemin hazırlayana kadar pişmanlığınla kal,

Anla…

Bil…

Gör…

Hisset…

Can çekişin nasıl bir duygu olduğunu gör, bana şimdi pişmanlık dolu gözlerle bakma, dayanamam yanman gerekir var git evine yan piş ondan sonra gel, tabi gönül kapım sana açık olursa, ya da açabilirsen…Sen hislerimi karanlık gecede darağacına astın gittin, sende şimdi pişmanlığını gecenin karanlığında duygularınla darağacına as ve sadece kendini unut, yüreğinle gel…Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

Yakınları uzak ettin mutlumu oldun

Şimdi uzakları yakın etmenin peşindesin pişman mı oldun

Hasret cehenneminde yanmış gibisin

Seni şimdi çaresizliğin elleri öpsün alnında

Susmalarımı anla feryadın feryadıma karışırken yaşadığında

Varsın kırılsın gönlüm ihanetinle sen kırılacaksın ihanetinle ben değil ağladığında

Aşk gönlün dualarla sevmelerle uçurtma gibi gökyüzünde uçmasıdır

Yüce Rahman’ın en güzel hediyesi, cennetin kapısını açan kapısı

Kul Mehmet’im hissetmezsen görmezsen kurulmaz mutluluktan yapısı

Mutluluk gözlerinde huzur içinde saklı aşk’ın içinde onunla kaplıdır çatısı

Aşk gönlün dualarla sevmelerle uçurtma gibi gökyüzünde uçmasıdır

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

     

   

Nefesimi seninle bitirirken sen bensiz nefes tüketmenin peşindesin, yüreğimi ayrılığın tozları ile kaplayarak gittin, yazıklar olsun sana söylediğim aşk dolu hecelere şiirler sen bir şey anlamadan edepsizliğinle çektin gittin...

Çektin gittin iki yıl sonra pişman olmuş döndün gözlerinde morluklar bedeninde kırıklarınla... Bakma yüzüme pişmanlıkla dayanamam, ama sana da dönemem, sana da gel diyemem, belki zalimlik olacak amma hatanı anlaman gerekir, pişmanlığınla gözyaşı dökerek yanman gerekir...

Sana gönül kapımı açarsam hakikate adalete ihanet etmiş olurum, yüreğinde yeniden aşk filizleri yetişmez ama ona hazır bir zemin hazırlayana kadar pişmanlığınla kal,

Anla...

 Bil...

 Gör...

Hisset...

Can çekişin nasıl bir duygu olduğunu gör, bana şimdi pişmanlık dolu gözlerle bakma, dayanamam yanman gerekir var git evine yan piş ondan sonra gel, tabi gönül kapım sana açık olursa, ya da açabilirsen...

Sen hislerimi karanlık gecede darağacına astın gittin, sende şimdi pişmanlığını gecenin karanlığında duygularınla darağacına as ve sadece kendini unut, yüreğinle gel...

Mehmet Aluç

Yürümeyi Bilmek Gerekir

Yalnızlık(Rahman her an bizim iledir, ona varmak lazım yalnızlığını doldurmak için ) bazen açılır önüne sayfa sayfa, içini sabırla şükürle tevekkülle doldurmanı bekler, boş gözlerle bakarsan içini, nefret kin isyan ile doldurursan kazanmazsın, kaybeder yine yalnız kalırsın. Yalnız kalırsan gönlünü nefis, şeytan talan eder viran eder çeker gider…

Yalnızlık deryasında yürümeyi bilmek gerekir bilmiyorsan öğrenmen gerekir, teslimiyet kapısını çal içeriye gir, iman kapısını çal kucaklasın seni, şükür ile rıza kapısından gir gülümsemeler seni sarsın. Kalbin tevekkül deryasında coşsun kaynasın secde ile buluşsun, artık yalnızlık ölmüştür, huzur ve mutluluk seninledir, gönlünü yakan yıkan tüm sözler acılar yok olur çeker gider başını öne eğerek…

 Umutsuzluğun, umudun yeşeren dalları ile açar bir anda, kurumuş çöle dönmüş olan bu çorak gönül toprağında bir anda nasıl açtığına şaşırsın kalırsın ve şükürle Rahman’a ulaşılan yolda yürümeye devam edersin.

Belirsiz cismin, eşkâlsizliğin belirir nur nur… Sabırdır her şeyin başı, bakarken olursun birden şaşırırsın…

Kıvrım kıvrım olan yolların düzlüğe çıkar, şaşırır kalırsın o anda Rahmanın Keremini, Lütfü’nü, ihsanını… Yüceliğini anlarsın şükür edersin. Bilmek lazım, kabul etmek lazım, rıza göstermek lazım, en önemlisi Allah’ın izni ile… Gönül kapısını imana açmak lazım, benliği, nefsi, şeytanı ezmek lazım iman ile… 

Mehmet Aluç