Ey yalan olacak insan...

          

Hayat değil midir ruhumuzu gönlümüzü okşayan güzelliklerin okşayan sarayı ? Denizdeki yakamozlar gibi ışıltısı ile önümüze ışık olan, gönlümüze hayatımıza ışık olan güzelliklerin deryası? Hey hat gel gör kü kendi çıkarı için bu saray sadece benim olmalı,başka insanlar,bu sarayda yaşamamlı saçmalığı edepsizliği ile gönüllerdeki bu sarayı yıkmanın serseriliği ile kendi gönül sarayını yıktığının  farkına varmaz! Gönül bahçesinde açan çiçekleri ezerek öten gönül bülbüllerini öldürerek,kulakları tırmalayan melodisiz anlaşılmaz sesler çıkararak, sanki bülbül ötüyormuş gibi utanmadan öldürür ama yine farkına varmaz ki kendi gönül bahçesini ezmiş , gönlünde öten aşk bülbülünü öldürmüştür!

Ah insan ah ne kadar nankör! Bencil! Benlik dürtüsü ile sadece be ben ben diyen aciz zavallı haddini bilmez insan! Ihlamurlar gibi kokan gönüldeki güzellikleri, hayatın içinde kullanmamız gereken, merhameti vicdanı izanı idraki...Utanmadan uçurumlara atarak ya da silerek , mutlu olması gereken hayatımızı silmenin peşindeyiz ! Anlaşılmaz bir muamma! Hezeyan! Tezat ! Dünyamızı birlikte inşa etmek, gülümseyerek yaşamamız tek gayemiz varlığımızın sebebi iken bunu biliyorken, hayır ben tek başıma güzelliği tüm paraların benim olması ile yalnız, ben yaşayacağım saçmalığı ile yıktıkça yıkarız,yıkılır kalırız...Üç günlük dünyanın içine, bu kadar ayrılığı sığdırmanın saçmalığı yerine bir adım atarak birbirimizi sevmenin adımını atmaz  gönüllerin sarılması ile dünyamızı cennete çevirmek var iken,hala inatla nefretle kinle ben ben  eben deriz!

Ey yalan olacak insan, yalan işlerin peşinde yalan olmadan, gönülde yaşamanın güzelliği ile gerçek ölümsüz olmanın erdemliliği ile gerçek olanı yaşamak için, neden şeytanın yanında zalimin peşinde olmak için kaçarız tam bir muamma! Dönüşü mümkün olmayanın peşinde, yalanı yaşayan insan yalanınla yanacaksın feryat edeceksin,bizi birbirimizle kavga etmek için bizi birbirimize düşürenler saraylarda mutluluk içinde keyif sürüyor bunuda bilmekte fayda var...
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ölümle Ölmez İnsan...

Ömür kervanı çıkar yola hayat bu yürür sona

Yolda karşılaşır bir an Azrail denen o cana

Biten son yeniden sonsuza koşar ölüm sunar yaşam

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Ölüme bulunmaz çare öyleyse bu kibir nedir

Halini bilmeze dersen senin sonun acep nedir

Aç derdini Rahman'a ölüm gelse de o güldürendir

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Konuşurken doğru söyle sakatlama o gül dilini

Veren el eyle alan eyleme o uzanan nur elini

Yara açıp yakma insan gönlünü bükme belini

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Soluksuz dertlere peşinde koşma dermanın kalmaz

Yüce Rahman kulunu dertsiz yola girince yüzüne bakmaz

Dertsiz yola girenin eli kolu kırılır yukarı kalkmaz

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Birlik yolunda giderken nankörlükle sapma yanlış yola

Beden gönül yara alır yara açma tende girilmez kola

Yalnız kalırsın nankörlükle ondan sonra halin ne ola

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Gönül gönül dağından gel diye seslenir bahar gelsin

Gönül halinden anlamayan bahar yazı ne bilsin

Halden anlamayan durmasın karanlık mağaralara girsin

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Ömür heybesine iyilik toplayan iyilik götürür

Ömür heybesine kötülük toplayan ateş götürür

Neşe ile gülen dağıtan cennete neşe götürür

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Merhametle ol salma başını sen derde

Gönül penceresine nefretle çekme sen perde

Lazım olur gönülde merhamet günün birinde

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Bu can emanettir merhametle donat teslim et

Helal kazan helal ye olsun sana can kardeşim afiyet

Görünmeyen yolda bilinmez ne olur son akıbet

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Kul Mehmet'im Rahman derdimize tek dermandır

Kulu mutlu olsun diye huzur dolu yolu gönül'e açandır

Kul bilmez nankördür gönülde huzuru bırakıp kaçandır

Ölümle ölmez insan yeniden sonsuzluğa doğru koşar

Koşar insan sonsuzluğa iman var ise coşar

Koşar insan sonsuzluğa iman yok ise şaşar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İyi düşün

Gönlün sanki cüzdanın
Saklarsın değersiz duyguları edepsizlik dolu anın
Söyle neden yok senin vicdanın
Yıkmak ile geçer zamanın
Toprağa değecek bir gün yanın
Boşa akıttığın insan kanı vicdansız hani insanlığın
Bir gün senide ezerler bir kefene düzerler
Hatta kefen seni kabul etmez
Toprak seni kabul etmez ama…. Çukuruna gömerler
Senden yaka silkeleyerek bezerler
Üstüne taş toprak atarak gömerler
Ne sen kalırsın ne yaptığın sana kalır ateş
Artık dünyada gülmedi yüzün
Ahirette hiç gülmez yüzün iyi düşün
Ey yaptığını görmeyen kör
Söylediğini duymayan sağır
Yaptığının farkında olmayan cahil insan
Fıtratının zirvesine talip olmayan nankör
Ateşi harmanlayan içine düşmeye çalışan bakar kör
Artık dünyada gülmedi yüzün
Ahirette hiç gülmez yüzün iyi düşün
Mehmet Aluç