Hasret Rüzgârında Yok Olduk Bittik

Sevmek mutluluk ise

Neden mutlu olamadık

Haydi, biraz gülümse dedimse

Hiç gülümseyen olamadık

Sen ayrı bir dünyadan

Ben ayrı bir yoldan

İkimiz ortadan buluşamadık

Hiç buluşamadık

Buluşmak kavuşmaktı

Bil buluştuk ve kavuşamadık

Acı içinde yaşamak özgürlük derdin

Hiç özgür olamadık duygularımızı yaşayamadık

Paylaşmak yan yana olmaktı

Hiç yan yana gelemedik ki

Geldikse de yüreğimizdeki sevgiyi göremedik

Ayrılığın hasret rüzgârında yok olduk bittik

Mehmet Aluç

Dil Denilen Gönül Kapısı

Aç sana sen gönül denilen kapını tüm kullara, mutluluk tek başına yaşanmaz bilmen gerekir. Paylaşmak mutluluk getirir. Marifet denen güzellikle aç kollarını sana doğru gelen kullara, açmazsan kollarını hep yalnızlık yangını içinde yanarsın, halini sual eden bir kul bulamazsın…

Bereket ile dolu gönlü, kıtlık çölüne çevirmeye çalışan kullar ne kadar aptal, bilgisiz… Gönlün kir ile dolu ise temiz gönüllü olanın peşinde yürü, yüreğini tertemiz eyle budur bu âlemde elinde kalan…

Dil denilen gönül kapısını şerden, yalan sözlerden uzak tut, o kapı bozulunca sende bozulursun, sevgiliye gönül güzelliği ile mutluluğu yaşatan değil midir? Dil denilen o et parçasını edep ile yıka, iman ile donat, kuran ile nur eyle, ondan sonra mutluluk neymiş gör gayri… Selam ve dua ile…

Mehmet Aluç