Çok Şükür Mevla'ya...

Manadan anlamayan maneviyattan dem vurur

Meydanı yıkan gönül şehir inşa etmeye durur

Aşkı bilmeyen yaşamayan aşk ile sevmeyi arar

Çok şükür Mevla'ya aşk ile gönlü bedeni korur

Âşık aşığım demekten utanır hayâ eder gezer

Sevmeyi bilmeyen aşığım diye gönlü ezer

Cahil olan sıkıntısında canından bezer

Çok şükür Mevla'ya aşk ile gönlü bedeni korur

Şuurlu imanlı olan tüm kötülüğü sezer

Aşk yolunda çile ile sanmayın aşk biter

Kara gündür elbet bir gün gelir geçer biter

Çok şükür Mevla'ya aşk ile gönlü bedeni korur

Aşk dersen gönülde açan bir güldü

Nice âşıklar onunla gece gündüz güldü

Aşkı bilmeyenin gönlünde aşk öldü

Çok şükür Mevla'ya aşk ile gönlü bedeni korur

Aşk dersen gönül'e ömre olur yoldaş

Aşk gönlü ömrü güldürür odur gönüldaş

Aşk ile yenilir bir lokma helalinden aş

Çok şükür Mevla'ya aşk ile gönlü bedeni korur

 Kul Mehmet'im şimdilerde aşk ile güleni görmedik

Aşkı bir günlük sevmek bildik kıymet vermedik

Karşımızdaki sevmezse de bizde onu sevmesini bilmedik

Çok şükür Mevla'ya aşk ile gönlü bedeni korur

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bir Dem Unutursam...

Yüreğimde bayat tüm sözleri atıyorum

Al benim gönlümü yar sanma unutuyorum

Gönülsüz çıktım sanma yola hep seviyorum

Bir dem unutursam yar bil ki ben ölüyorum

Al bu gönlümü yârim cihanı sen gül doldur

Sensiz bu gönlüm yârim inan aşksız hep boştur

Gönlümde aşkla uçan gönlündeki o kuştur

Bir dem unutursam yar bil ki ben ölüyorum

Canı dip diri tutan aşktır yar biliyorum

Aşkla dost olmazsam ben yârim gülmüyorum

Ne çare yârim sensiz ben yürüyemiyorum

Bir dem unutursam yar bil ki ben ölüyorum

Ölüm gelir alırsa senden kalsam toprakta

Gözyaşlarım inan ki dökülür yapraklarda

Arama başka yerde gönlünden uzaklarda

Bir dem unutursam yar bil ki ben ölüyorum

Kul Mehmet’im kefenim sen giydir de unutma

Üç günden fazla sen ne olur yârim yas tutma

Göz yaşınla mezarım sula yârim kurutma

Bir dem unutursam yar bil ki ben ölüyorum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bilemezsin

Sensiz kalan ömrümün son demindeyim

Gecem gündüzü unuttu ağlarım görmezsin

Ufukta kararır gözlerin bana bakarken peşindeyim

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Beni bıraktın gittin bilmem ne uğruna

Yıktın gönül bağlarımı arzularınla kaldın koyun koyuna

Vebali ağlayan gözlerimin vebali senin boynuna

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Kul Mehmet’im der ki çaresizler meyhanelerde,

 Ben  seni aradım gönül hanelerde

Şükretmedin halimize çektin gittin göz göre göre bahanelerle

Ağlar gezerim şimdi sensiz viranelerde doldururum çilemi çilehanelerde

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Mehmet Aluç

Sensizliğinle Demleniyorum

   

Yârim bana geldiğinde seslen, ben şu anda sensizliğinle demleniyorum, baştan aşağıya senim seslenmezsen beni bulmazsın.

İster bana sen deli de ister sana tutku ile bağlı bir serseri, ama her an seninle olan bir aşığım…

Parçalı bulutlar gibi gönlümde gezinirsin bazen yağmur yüklü bulutlarla gelirsin işte o zaman seni gönlümde gözyaşlarımla sularım sen gülümsersin bana, işte ben böylesine âşık bir serseriyim ya da ne bileyim dediğin gibi deli yok yok deli değilim ama delicesine seni seven bir aşığım işte.

Bazen sen efkârlı gönlüme öpücüklerini yanaklarıma küçücük sımsıcak buselerinle kondurursun, bazen ben neşesiz gönlüne mutluluğu eklerim, dudaklarımla, dudaklarına yüreğimde senin için açan lalelerin kokusu ile.

Aç aşkın kitabını hatta gönül kitabını ilk sayfasında gülümseyerek sana bakan beni bulacaksın, aşkınla beni şair, yazar yaptın sevgilim… Her satırını, her hecesini seni düşünerek hatta sen diye yazdım oku kendini bulacaksın. Lakin öyle efkârlı değil, üzüntülü hiç değil hep gülümseyen mutluluğu her an yaşayan seni bulacaksın.

Sildim gönlünde gönlüne zarar veren üzüntüleri, efkârı, neşesizliği, bunu da peşin peşin söyleyim sonra şaşırma sen, çünkü sen benim gönlümde öylesin bunu da böyle bil sevgilim…

Kıvranan edepsiz yüzüyle sevgisizliği

Hasret kokan nefesiyle sensizliği

Hayalsiz gözlerle bakan ümitsizliği

Beraber gülümsettik ümitle bakan aşkın gözleriyle

Mehmet Aluç