Gönülden Edelim Gönüle Birkaç Kelam

 

Gönülden edelim gönüle birkaç kelam

Önce gönüllere verelim gönülden muhabbetle selam

Gönül’ü ara bulursun kendinde dünya içinde gülüşünde

Kendinde dünyada bulamazsan ara bulursun dört kitabın içinde

Arayan arayıp elbet bulacak mutlu olacak

Aramayan bulmayan acep neyi bulmuş ki onunla dolacak

Neyi kazanırsan güzel olanı kazan seninle gidecek

Mezara girince ne götürdüysen hoş geldin seni bekliyordum diyecek

Ara dertler için bir çare, derman için derde ol sen rakip

Dertlere çare bulursan elbet olursun gönüllere sen tabip

Ol bugünde derman için gönüllere sen ilaç

Yarın dermansız kalırsan senin için hazır olur dermanın gelir ilacın kulaç kulaç

Bugünden yarın için hazırlarsan sen bir musibet

Yarın sende içinde yok olursun ararsın bulamazsın gönülde edilecek bir muhabbet

Ölüm bazen deriz erken bazen deriz çok geç ecel gelirken

Sen ölüme hazırlıklı ol ölüm desin çok geç kaldım beni bekliyormuş gülümserken

Maden bu dünyaya dâhiliz cümlemizle biz

Bizden ayrı kalmayın gülümsemek için sizde bize dâhil olun koşun gelin siz

Yüce Allah yoktan var vardan yok eder elbet

Yüce Rabbim musibetleri rahmete çevirir/çevirsin/ gülümsemektir kullar içinde Rahmet

Gönülden gülümsersen insanlara kazandığın olur hep Rahmet

Gönülden gülümsemezsen eğer çektiğin olur hep zahmet

Gönüller için şifa olan ey cihan her bir nefes için Allah’ı anınca şifasın

Allah’ı anmayınca fani yüzüme aldanana aldanma dersin aldanır sen ne yapasın

Seherde esersin ey Rüzgâr alnı secdede olanın etrafında cennetten gelmiş gibi hafif hafif

Hakkı bilmeyene secde etmeyene rüzgâr ne yapsın ne yapsın hak, hak ettiğini verir yüce olan Latif

Gönülden ettik gönüle birkaç güzel kelamı

Rabbim devamını nasip eder inşallah kısmetse gelir devamı

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Fikrimiz Hangi Merkeze Bağlı İse Onun Amacı İle Hareket Eder Doğru mudur?

  

 Yaşadığımız bu dünya üzerinde farkındaysanız, her birimiz bir tarafa doğru sürükleniyoruz. Ne kadar tutunsak ta, fikirlerimiz düşüncelerimiz sağlam bir kulpa merkeze bağlı olmadığı için, en ufak bir esintide her birimiz bir köşeye, bucağa savruluyoruz. Bu savrulmaların ana merkezi olan ve bizde hiçte güçlü olmayan, gerçek fikirlerimizin düşüncelerimizin bir merkeze bağlı olmamasından kaynaklanıyor olmasın! Muhakkak ki insan yaşarken, fikirleri alacağı bir doğruluk merkezi olmalıdır, bu merkezden beslenerek aldığı fikirler ile bir yerlere sürüklenmeden, yoluna ancak devam eder. Rüzgâr ne kadar şiddetli olursa olsun, az yalpalanma ile yıkılmadan yoluna devam eder.

   Fikirlerimizi sağlam merkeze bağladıktan sonrasında, karşımızdaki insanında bizim gibi bir insan olduğu, acı sözlerle üzüldüğü kırıldığını, değer verilmeyip aşağılanınca bizden uzaklaşarak kaçacağı gerçeğini de çok iyi bilmemiz gerekir. Düşünceler fikirler insanlığımız öldüğü anda bizler birer ölüden farkımız kalmaz, yaşarken ölü insanlardan da bir beklenti içinde olmamamızda, söz konusu olamaz. Kokuşmuş fikirlerin peşinde koşarak, kendimizi diriltmenin amacına ulaşmamız söz konusu dahi edilemez. Fikir merkezi olarak bizi Yaratan Âlemlerin Rabbi, Yüce Allah’ın Nur Kur’an’ı Nur Resul ve onun sünneti ve âlimlerin görüşleri, merkez olarak alınmalıdır. Aklımız bu merkeze bağlar fikri buradan alırsak, sürüklenmeleri bırakın Allah C.C. izni ile yıkılmadan yolumuza hak yolunda devam eder gideriz.

   Soru ve akıl fikir üçgeninde, gereken cevapları alırken, önce soru ile neyi anlamak istediğimiz bu merkez bize soracak, dünyaya ait soruna cevap arıyorsan işte bak burada, ama sen fazla dünyaya bağlı kalmadan işte sana ahiret hayatı ile onu sevap nurla doldurman için, sana binlerce cevap buyur buradan başla diyecek bir merkezdir, Nur Kur’an Sünnet merkezi. Bu merkez zihni çalıştırarak araştırmaya öğrenmeye sevk ederek, beynin bedenin hislerin aktif çalışmasına da ön ayak olacaktır ebetteki. Var olmanın, kapısın her zaman açık tutan bu merkez ile sonsuzluğun kapısını açarak, kokuşmuş fikirleri de bir çırpıda zihninde silerek, toplumsal alanda silmek için seni sefere çağırarak, toplumsal alanda bu konuda çalışmanın gerekliğini de hatırlatarak, bizi bu yola sevk ederek ulvi bir amaç uğruna yaşam gerektirdiğini de hatırlatıyor. Bu ulvi yolda Fikrimizi bu merkeze bağlayarak ulvi amaç uğrunda yürüyenler olmak dileğimle, selam ve dua muhabbetle kalın kardeşlerim.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Nur Peygamber

İman ile bildim ben bu canı

Bu üç günlük dünya hanı

İman ile gezdirmeli bu canı

Gönülden sevmeli cananı

Nur peygamber âlemlerin sultanı

Merhamet eder sever tüm insanı

Kur'an idi onun tüm lisanı

Gönülden sevmeli tüm insanı

Gülünce âlem onunla gülerdi

Sevince hep gönülden gülümser severdi 

Hayatı boyunca küsmez hep gülümserdi

Gönülden sevmeli tüm lisanı

İnsanlık gelmeden onun güzelliğine vurulmuştu

Gece gündüz yollarda izini aramıştı

Bu rahmete herkes susamıştı

Gönülden sevmeli tüm insanı

Merhametle donattı gönülleri yolları

Merhametle açtı tüm kapıları

Yıktı zalim ile temelsiz yapıları

Gönülden sevmeli tüm insanı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Sebep Halk Eder Rahman

Bedbaht yaşamak yakışmaz hiç bir kula

Gönül denilen ülkeyi adaletle yönetmek gerekir

Açılır baht günden güne kul aradığının bula

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Minarelerden okunan ezanlar müminin neşesidir

Şehadet ile iman eden kulun ilk gülümsemesidir

Kurtuluşa çağrı İslam ile kulun cennete yürümesidir

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Günde beş vakit namaz kulun yükselmesidir

Sokaklarda zulmü ile havlayan zalimin sesidir

Ecel gelince bu ömrün sona ererek bitmesidir

Ecel iman eden kulun giderken gülümsemesidir

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

İslam yolunda kulun yürümesi kurtuluşudur

Zalimin yüzüne iman ile tokat vuruşudur

Nefis şeytan zalim karşısında duruşudur

Teslimiyet ile Yüce Allah’a kul oluşudur

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Derviş gibi ol incitme hiç bir canı

Ezelden kurulmuş bu dünya hanı

Mülk baki değil ağlatama sen insanı

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Erişirsin menzile Rahman yolun asan eder

Uzun sandığın yokuş bir anda bakarsın biter

Mezarda yatanlar sanmayın rahat eder

Hesap vermenin korkusunda rüzgârlar eser

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Bak gör âlemi var mı dibinde temel

İman etmek en büyük emel

Merhamet ile uzanmalı el

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Bu canda tatlı dil isteyene ver sen durma

Bu tatlı canın ile kula fazla soru sorma

Allah’ını seversen sen cümle kulları yorma

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Çeşmeden akan su gibidir ömür

Bir gün kesilir biter ömür gözler olur kömür

Kim söyledi a kul git insanları sömür

Yıktın geçtin ama boşa oldun müdür

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Cümle sözler dökülür dilde bir bir

Günah dersen kula ait bir kir

Tövbe kapısına var pişmanlığını söyle diril

Hak karşısında gönlündeki ile önüne seril

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Her kulda bulunur elbet kusur

İman et imanınla et zuhur

İman eden zaten bulur huzur

Kul zalim karşısında olur cesur

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Gönül dediğin bir umman sahildir

Hakkı bilmeyen elbet cahildir

İman eden gezen imanı ile ehildir

İman etmeyen elbette ki kördür

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Salınsın gönlünde gülümseyen vefa

Vefa ile sen süresin uzun sefa

İman et şehadeti söyle sen bin defa

Sebep halk eder Rahman kul kalmaz fakir

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İnsan

İnsan merhameti imanı ile olur insan

Rahman yardım eder alır yapar ihsan

Merhametle ey insan gönüllere aksan

Sen insansın değilsin ki korsan

Akılın var değil ki noksan

Nefretin seni yesin onu bir yerine soksan

Bazen konuşmaya gerek olmaz lisan

Her insan sen senin gibi taşır can

Dünya dediğimiz iki kapılı bir han

İnsan insanlığı ile olur insan

İman eder olur candan can

İman etmez insan olmaz o can

Gir insan çık insan ol sen ey can

Gir insan çıkarken olma rezil ey insan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Güzel Bakan

Güzel bakan gönül göz güzel olanı görür

Güzel olanı gören göz gönüldende sever

İmanı gören gönül gözler tefekkür eder

Güzel bakmayan bilmem ömründe neyi görür

Görmez bu güzelliği görmeden işte ölür

                                                                               

Nur Kura'nla sünnetle hakkın eserini gör

Önüne çıkarır tüm yolları der Rahman gör

Bakmazsa görmezse ne yapsın Rahman o körü

Güzel bakmayan bilmem ömründe neyi görür

Görmez bu güzelliği görmeden işte ölür

Bilmem ne görür görmek istemeyen bakar kör

İçindeki hiçlikle nasıl sürer o ömür

Gönlü paslanmış işte sanki yanarda kömür

Güzel bakmayan bilmem ömründe neyi görür

Görmez bu güzelliği görmeden işte ölür

Kul Mehmet'im imanın gözüyle sen bakta gör

İmanla sen Rahmanın nurunu gönlüne ör

Terk etmeden bu ömür ruh ol sen gönlü bonkör

Güzel bakmayan bilmem ömründe neyi görür

Görmez bu güzelliği görmeden işte ölür

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hava Sahasını Eder İhlal Prusya

Deh dedik Rusya ya var git kendi yoluna

Çüş dedik Rusya takma nefreti koluna

Gitmez kendi yolunda Prusya sataşır her Allah'ın kuluna

Bozma dedik havamızı aranjman kuralını bozma

Sesin kötü yersin dedik dayağı füzeyi, havamızda uçma

Rahat durur mu Rusya elinde haksızlık dolu dosya

Yaptığın çok saçma

Nefret kinle yapma

Nefret yolunu açma

Sonra ağlayıp bakma

Yaptığın çok saçma

Korkak dönek neferin

Boşa çıkar seferin

Az düşün derin derin

Olmaz yoksa yerin

Yesin seni nefretin

Amma çok kafa ütüledin

Leş kokar etin

Sen yola çıkmadan bittin

Çok ayıp ettin

Kaybolup gönülde gittin

Zaten yok hiç adaletin

Çıkar yoluna iman dol abuzettin

Yıkılır basiretin

Nefret kokar devletin

Ah en ettin

Bindiğin dalı kestin

İyimi ettin

Kendin ettin

Kendin buldun

Kendin küstün

Ayıp sana Prusya

Kimse demez bak sana aferin

Bir beş on defa yeter dedik

Bu son giydiğin elbise fason

Sen beceriksiz sana ders veren bilmez racon

Senden ders verenden olmaz garson

Sonunda yedin füzeyi dersini aldın Rusya

Daha hala yüzer boğulacağı okyanusta

Elinde hala fason dosya purusya

Hava sahasını eder ihlal

Cevap verdim der sanki ağzı lal

Bindiğin dalı kesersin yok orda istiklal

Bindiği dalı kesersin o ince dal haydi yol al

Yaptığın değil helal

Haydi, yol al yaparsın sen ihlal       

Yaşadığın izmihlal

Sana yok hava sahamızda istiklal

Batar sana bizdeki hilal

Sende yok celal

Bizde var celal

Yaşatmak istersin mahşer

Yaşarsın mahşer

Bu ne kin bu ne şer

Sen bir beşer

 Bakmaz boyuna racon keser

Senden olmaz bir eser

Yaptığını sanırsın şaheser

Ey Rusya elinde keser

Keser döner sap döner Rusya

Nefretin seni boğar gider

Nefretin bir solukta biter

Yanında nefret kusanın üçü beşi

Bir nefeslik senin gibi âlemin leşi

Nefret kokar nefesi

Nefretin leş kokan elinde kafesi

Haddini bil

Kesilir o dil

Nefretini adam gibi sil

Dünya sana dar bil

Hava sahasını edersin ihlal

Cevap verdim der sanki ağzı lal

Bindiğin dalı kesersin yok orda istiklal

Bindiği dalı kesersin o ince dal haydi yol al

Yaptığın değil helal

Haydi, yol al yaparsın sen ihlal       

Hayâsızca eder ihlal ufku kapalı

Kendi nefretini görmez Avrupalı

Seni gidi ey zavallı

Ey senin gibi andavallı

Kendini sanma sivri akıllı

Yaptığın vahşet

Kaynıyor nefret

Ey seni gidi sefil

Seni gidi rezil

Gir kendi yoluna

Bakma sağına soluna

Hilal girer bağrına

Nefret kokar çağrın da

Nefret kalkar bağrında

Hilal batar bağrına

Kalırsın tek başına

Bakmazsın göz yaşına

Bakılmaz göz yaşına

Gelirsin üstümüze inadına

Vurulursun noktası noktasına

Gelmese de hoşuna

Hareketin oburcasına

Karıştırma elini elin salçasına

Nefretin yağar başına

Yatma yanlamasına

Parçalama sineni ey zalim Rusya

Zelzele ile yıkılırsın Prusya

Bomba iner başa

Kafa değer sert taşa

Var git paşa paşa

Yoksa daha neler gelir o başa

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İzmihlal: Çökme

Andavallı: Ahmak, aptal, beceriksiz, şaşkın, bön, görgüsüz.

Cennet Bağında Gelir...

Ey Resulüm gönlünde ümmetin ümmetin var

Gönül otağın açta bu günahkârı sen sar

Gönlünde merhametin nuru ümmeti sarar

Gülüşünü biliriz cennet bağında gelir

Sensiz, zalimler cümle kula ederdi zulüm

Gelişinle zalimle bitti eşeddi zulüm

Gittin sen, zalim çıktı meydanda başlar zulüm

Gülüşünü biliriz cennet bağında gelir

Âlemlere Rahmetsin Rahman nurundan nursun

 Ebu Leheb kurudu Rahman dedi kurusun

Sensin cümle âlemde sönmeyen nurdan nursun

Gülüşünü biliriz cennet bağında gelir

Sensiz zalimler cümle kula ederdi zulüm

Gelişinle tüm zulüm bittide büklüm büklüm

Gittin sen, zalim çıktı meydanda başlar zulüm

Gülüşünü biliriz cennet bağında gelir

 Parlaklığı ay ile güneş nurundan alır

Seninle olmayan tüm kullarda yolda kalır

Senin yolundan giden nur cennete yol alır

Gülüşünü biliriz cennet bağında gelir

Sensiz zalimler cümle kula ederdi zulüm

Gelişinle tüm zulüm bittide büklüm büklüm

Gittin sen, zalim çıktı meydanda başlar zulüm

Gülüşünü biliriz cennet bağında gelir

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Eşeddi zulüm: Zulmün en şiddetlisi

Dil Değil Gönül Eder Kelam

İlahi büyüklüğü anlayarak müşahede edip eğilmek,

rüku ile olmak  dünyada yoktur eşi

Allah'ın kâinatta her an her zerrede her yerde olduğunu bilmek neşesi

Allah c.c. hükümranlığını bilerek fark ederek eğilmektir rükû ruhun gülümsemesi

Olgunluğun sonu secde ile olmak kulun kendini bilmesi Rahman'a yürümesi

Yokluğunun farkında olmak denk olduğu makamda acizliğini bilmesi

Var olana yönelmek nasip olmaz bu âlemde her kula

Sonsuz olana yürümek lisanın şükür ile yaşadığı hayret

Yok, olanın var olanı bilmesi bilinir imanla elbet

Varlığın merhamet ile dolmasını ister beşer

Yaşamayan bedenin yaşaması ile neler görür kul neler

Yaratılış sırrına vakıf olmak ile nura olur kul gark

Dua ile Rahmet kapısına koşmak ile yaşar iman eden kul fark

Bilicin perdesinin nur nur açılması ile kul der Sensin Rabbim

Ya Rabbel âlemin

Dil değil gönül eder kelam

Bütün âleme Rabbim nurunla der olsun selam

Mehmet Aluç - Kul Mehmet-