Rahmanın Önünde Tövbe İle Eğilin

Ömrün hata ile doldurdun kul utan

Nedir bunları yapmana sebep

Kimdir elin kolun tutan

Az utan utan

Yalan olmuş biricik sevgilin

Uyandığında alavere dalavere bekler rezilin

Az milletin düşüncesine saygı gösterin

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Yüreğinde kendine yer yok

Nasıl insanlık olsun yüreğinde

Namerde yıkılır güçlü bileğin

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Utanmadan dersin karşındakine

Her şeyim sensin

Yanına gelince işin bitince

 Dersin bana lazım değilsin

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Obur gibi utanmadan yersin

Aç olanın halini bilmezsin

Ruhun bedenine sığmaz şişer'sin

Utanmadan su içsem yarıyor dersin

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Nefret yüreğini düğümlemiş düğüm düğüm

Dünyada sanırsın sana yok ölüm

Haram seni dünyada tek gülün

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Ağlayarak yaşayarak gezersin

Ağlattığını hiç görmezsin gülersin

Kendinden herkesi kıskanırsın

Bulunmaz Hint kumaşı'sın, sanki

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Ruhuna yapışmış nefretin kinin görmezsin

İyiliği görünce kıskanır pisletir geçersin

Dünya sanki sana kalacakmış gibi gezersin

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Kul Mehmet’im sen merhametle yoluna et devam

Merhamet içinde açan gülden bir demet sevda selam

Merhamet ağacını göz yaşınla sula hayat yoluna devam

Az Rahmanın önünde tövbe ile eğilin

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Belkide Ben Seni Boşuna Arıyorum!

   

                    

Sana doğru gelecek, senin bulunduğun şehre hareket edecek bir otobüs ve tren seferi varmıdır bilmiyorum, arıyorum elim boş dönüyorum sokaklarda...

Yüreğimde hasretin, gözlerimde gülümseyen gözlerin,ellerimde sıcaklığın,sokaklarımda senli kokun var iken, düşüncemde sen yağıyorsan damla damla yüreğime, bırakılmış bir köşede sensizliğimin karanlığında kaybolmayı arıyorum bulamıyorum, elim bom boş geri dönüyorum havasız sensiz odama...

Geziyorum ülkeyi şehirleri, belki beni görürü sevinir bana doğru gülümseyerek koşarsın diye,amam  yine sen yoksun başım önümde üzgün tozlu yollara düşüyorum elim gönlüm bom boş, banyomun camında nefesinle  buğulanan camlara elimi sürüyorum senden bir iz bir nefes oldun diye, lakin yine hüsran yine elim gönlüm bom boş yatağıma dönüyorum, sana söyleyemediğim sözcüklerin hecelerin içinde boğuluyorum...

Belkide ben seni boşuna arıyorum,belki sen beni hiç sevmemiş olabilirsin ve giderken sana gelen yolları bana kapatmış olabilirsin,evet evet bu olabilir.Yoksa sana gelen yollarım neden kapalı olsun? Öyle ise, sen bana gelene kadar, seni sevdiğimi gökyüzüne haykırıyorum ve eğer beni sevmiş isen sesimi duyar gelirsin,seni senin sıcaklığınla sakladığım, yüreğimde seni beklerken  bulursun beni.

Mehmet Aluç

Rahman önünde eğil ol özgür

Rahmanın keremini lütfunu… Düşünerek edelim tevekkül Rahman ile olunca cümle işler olur kolay olamaz müşkül Gönüller toplansın Rahmanın etrafında kazan yeni teşekkül Güvenme gücüne kuvvetine, Zamanı gelince yok olur sanma kendini herkül Can dediğin bugün var yarın yok, Bir anlık ecel ile yok olan Haydi, durmayalım tevekkül edelim, Ne büyüktür Rahman suphanallah Dökülür damla damla ağlarken ihlasla tövbe ile cümle günah Uç kanatlı böcekler gibi tövbe kapısına, Sonrasında koş var Resul kapısına kavuşturur Rahman Onca beden sağlığına şükür et onca ter akmasın boşa, İman ile koş Tevekküle İman kapında gönlünde beklemez kapısın geç açmaya, Ömür solar aniden bir ok ile gidersin Gönlündeki iman üstünü örtme nefis şeytan dünya malı ile sen, Yanılırsın rezil rüsva olursun sanma gülersin Gel gönlüm koşalım Rahmana secde ile gürül gürül Akla zarar fikirsizlik kapısında beklemek imansızlık ile yok olmak Ne büyüktür Rahman Ne büyüktür keremi sonsuz Suphanallah Döker açtığı tövbe kapısı ile kulun günahını Kerim olan yüce Allah Bir bilsen durmazsın nefis şeytan kapısında ah bir bilsen ey kul Eyleme gönlünü kendine nefisle şeytanla mezar İman sarayında gez dolaş al gönlüne azar azar Dünyada değil ölünce girilir mezara Kalu belada ki akdine sadık ol haydi amil İman ile kul elbet olur kâmil Kıymet ver kullara ol kadri kıymet bilen, Rahmandır kuluna değer veren kadri cemil Bak kâinata Rahmet yağıyor nur nur Rahman Batındır dünya aklı anlaşılmaz ey kul Bahtı soldurur nefis şeytan imansızlık imandır sana okul Gönlündeki kabullenemediğin sızıya son ver imanla ey kul ol makul Dokunsun sana merhamet bırak kapatma kapını Vicdan ile donat yapısını Açılsın gönül gözü Yakar imansızlığın közü İman gönülde oku sen cüz cüz Olsun Rahman Resul yanında bakılacak sende yüz Lain iblis önünde eğilme Seni yaratan o değil Rahman önünde eğil Ezilme Rahman önünde eğil ol özgür Mehmet Aluç Batın: Allahü Teâlâ’nın Esmâ-i hüsnâsından (güzel isimlerinden). His (duyu) organları ile hissedilemiyen, hayâl gücü ile hayâl edilemeyen, akıl ile anlaşılamayan. Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyruldu ki: Allahü Teâlâ Bâtındır. (Hadîd sûresi: 3) Teşekkül: Belli bir varlık ve biçim kazanma, kurulma, örgüt Amil: İslâmiyet’in emirlerini yapıp, yasaklarından sakınan Kadri: Değer, kıymet, onurla ilgili