Bilen Bekler Demini

Yürümez olur bazen hayat gemisi

Hemen isyana sarılır kimisi

İçindeki sırrı bilmez anlamaz sabırdır

Bilmeyen bilmez sabırsızdır bilen bekler demini

İman ile sabırla yürüyenin yıkılmaz zemini

İman ile sen döndür yönünü

Merhamet ile söyle sözünü

Haramdan sakın gözünü

Bilmeyen bilmez sabırsızdır bilen bekler demini

İman ile sabırla yürüyenin yıkılmaz zemini

Ne yaşanacaksa kadere alına yazılır

Mümin olan imanla nefsi şeytan kazılır

Zalim uzakta gelirken sanmayın bön bön bakılır

Bilmeyen bilmez sabırsızdır bilen bekler demini

İman ile sabırla yürüyenin yıkılmaz zemini

 Sil imanla gönül pasını

Koşma dünya malı peşinde kaybedersen tutma yasını

İman ile yürümek zalimi ezmektir gönlün yasası

Bilmeyen bilmez sabırsızdır bilen bekler demini

İman ile sabırla yürüyenin yıkılmaz zemini

Haydi, ne beklersiniz kalksın gönüllerde örtülen perde

Ayrı kalıp düşmeyelim ayrı ayrı amansız derde

Zalime gülme aman verme sen gördüğün her yerde

Bilmeyen bilmez sabırsızdır bilen bekler demini

İman ile sabırla yürüyenin yıkılmaz zemini

Nöbetçi şairim yürü sen haydi düş yaya

Korkma devam et yollara düşse de kaya

Kul Mehmet arkanda seninle mayanız aynı maya

Bilmeyen bilmez sabırsızdır bilen bekler demini

İman ile sabırla yürüyenin yıkılmaz zemini

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

(Nöbetçi Şair)

Ozanlarımız.

Ozanlar değil mi gönülde seven söyleyen

Ozanlar değil mi aşığın halinden bilen

Ozanlar değil mi aşkla o güldüren gülen

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Ozanlar yoksa bizim bir tarafımız yarım

Ozansız sazlar türküler ağlar sızım sızım

Ozanlar yanında ben elbet her an ben varım

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Ozanım gece gündüz söyledin hiç durmadın

Ağladın çile ile hiç bir fiske vurmadın

Zalimden kaçtın mazlum yanında oldun kaldın

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Ozanım akan sele bent oldun göğsünle sen

Gurbette yarin den habersize yel oldun sen

Sevdin insanları acı içinde olmadın el sen

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Kul Mehmet'im ozanları heceyle çağırdım

Ozandan aşkı dinlerken aşkla ben sarıldım

Ozan candan sever gördüm sanmayın yanıldım

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Anlayan Ve Bilen Olmamak Veya Olmak!

Anlayan bilen değilsen, çaresizliğin için anlayan bileni bekleme gelmez, gelmesini beklemen aptallıktan başka bir şey değil, sana zaman kaybı, uzun süre yaşayacağın ancak hayal kırıklığı olacaktır. Anlaman lazım çaresizliği, anlamanın, bilmenin ne olduğunu, yoksa insan nasıl neyi, ne olduğunu nasıl bilir ve öğrenir. Rahat anında vur patlasın çal oynasın, nasılsa keyif senin,  dertli olanların hali seni ilgilendirmesin ve sonunda sende onlar gibi ol, ondan sonra hatanı anla bil, anlayan bilen olmamanın sızlayan yüreğe derman yüreği olmamak!

Güneş herkes için aynı anda doğarken, hayat herkes için devam ederken, insan denilen varlık olarak içi buruk, elinde burukluğunun giderecek hal yok iken ve o burukluğu gidermek şu an senin elinde iken, sen aman boş ver salla gitsin diyerek kötülüğün kapısını nefretin kapısın açar elinden tutarak koşarsan, kendi nefretine kendi umursamazlığına koşarsın ve kaybeden sen olursun. Yaşadığın bu anlamasız ama senin için anlamlı ve sonu gelmez sandığın hayat, bir anda elinde alınınca çaresiz kalınca bu yanlışlığın edepsizliğin fikirsizliğin, sana hatırlatılır. Anlayan bilen olmamanın, sızlayan yüreklere derman yüreği olmamanın anlam ve manasını, sana kazandıran ve hayatı dermanlı yürek olmak ile hayatın anlam kazandığı, anlama ve bilmenin hayatı sevimli kılan olduğunu sana bu darbe ile hatırlatılır. Yüreğinde merhametin kodlarını çözmek anlamak ve bilmenin sırrına ermemek, insana bu hayatta hatırlatılır, anlamak için karşına çelikten çıkmaz sokaklar çıkartılır! Yoksa herkes kendi huzuru için çalışır, karşısındakinin huzuru ile ilgilenmezse, bu ilgisizlik anlayan ve bilmeyen olmamanın edepsizliği kendisini ve toplumu, huzursuzluğa kavuşmanın kucağına götürecek, bitmeyen yok olmayan sorunların altında ezildikçe ezileceklerdir. Toprakta yetişen çiçekleri kopararak yok edebilirsin ama toprağın yeniden çiçek yetiştirmesine asla mani olamazsın ve bunda gücün yetmez.

 Anlayan ve Bilen olmanın güzelliğini yaşamak her insana nasipte olmaz. Yaşadığımız bu âlemde insanlar farkı inanç ve kültürlere sahip olan kişilerden oluşmaktadır. Birlik içinde birbirini anlayan halden anlayan, yürekler bir dert ile sızlandığın da koşanların huzur içinde yaşadığı gerçeği inancımız Olan İslam dininde mevcuttur. Kul ister bunu kabul eder huzuru yaşar, ya da kendi fikirsizliği ile sadece kendini düşünür yalnızlık ve ıstırap anında çare bulamadan feryat eder durur. Paylaşan anlayan bilen olmak barışı huzuru toplumu kalkındıran yarınlara huzurla götürendir. İnsanların huzurlu bir hayata doğru yürümesi gönüllerin el ele omuz omuza olması ile yeniden hayat ve huzuru bulur. Anlayan ve bilen olmak huzuru yaşamak ve yaşatmaktır, huzurla yarınlara bakarak gülümsemektir. Her zaman anlayan bilen ol hayret etsinler kıskansınlar anlayan ve bilmenin ne demek olduğunu kıskansınlar, seni anlamaya çalışsınlar, sen gibi olmak için sana yaklaşsınlar.Selam ve dua ile.

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Bir Daha

Nedir soran var mı diye çilen

Uygun mudur her gün yüze gülen

Sanma sana da gelmez dertli çile

İşte sana da geldi çile git artık güle güle

Bir daha gülmezsin artık bile bile

Kalmadı mı halden bilen

Kalmadı mı gönülden seven

Ses edince yok mu duyan gören

Halden bilmez sanda gelir halsizlik

İşte sana da geldi halsizlik duyan gören yok

Bir daha sağır kör olmazsın bile bile

Yok, mu yârin yolunu sevgiyle bekleyen

Gözlerinde seller akıtıp yol gözleyen

Mutluluk gülünü yok mu gönlünde yetiştiren

İşte kaldın gurbette yârsiz yol gözle artık

Soldu mutluluk gülleri kal gülsüz

Bir daha vefasız sevgisiz kalmazsın birle bile

Gülmeyi kendine sakın ola saklama

Kul Mehmet’im der ki nefret kin ile sakın yatma

Gözlerinde akan yaşları saklama

Dert var iken derman aramadan kaçma

Gönül sevmek var iken yolda kalma

Mutluluğu sevgiyi sırf kendin koklama

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)