Yalnızlık Zehri

  

Uzanacak el yok mu benim gönül dalıma

Kırıldı parçalandı düştü işte yanıma

Çareler gelsin haktan can dosttan bu yarama

Yoksa yalnızlık zehri karışacak kanıma

Neden hiç kimse binmez gönüldeki salıma

Çok mu rezildir herkes bakar garip halime

Söylenecek yok mu bu acep hiç bir kelime

Yoksa yalnızlık zehri karışacak kanıma

Gönül bağımda açmaz bir an gonca çiçekler

Garip halim görenler acep ne diyecekler

Karşıma hiç çıkmaz mı ey gönülden erenler

Yoksa yalnızlık zehri karışacak kanıma

Kul Mehmet’im yaranı hak ile dostun sara

Adımların hak ile dostuna hemen vara

Yoksa silinmeyecek gönlündeki bu kara

Yoksa yalnızlık zehri karışacak kanıma

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Gönlümdeki Senle Ben Seninleyim

Son bir adımla kapına geldim

Kapını bana açarsın gülersin dedim

Ne kapını açtın ne yüzüme güldün

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir görmedin beni ne haldeyim

Gönlümdeki senle ben seninleyim

Gece gündüz düşünde ben gezenim

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Ne kolaydı gönülde keder bırakmak

Kapıyı kapatarak yüzüstü bırakmak

Seni seveni terk edip yalnız bırakmak

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir gülümsemek çok mu zordu

Hasretin gönlümü yakan kordu

Bu laf anlamaz gönlüm geldi kapında durdu

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Gidiyorum artık bu diyarda

Bulamazsın artık beni arasan da

Gülemedik ikimizde aynı anda

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bu derdim artık bana yeter

Yüreğime saldın onca keder

Belki olursun sen benden beter

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Kul Mehmet’im kendini harap etme

Yâre kızıp bu diyarlardan sen gitme

Bekle kapısından sen sakın küsme

Sen el âlemi bırak rezilliğe çekip gitme

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Büyük Şehirlerde Gurbette Bayram Böyledir

 

 

Bayram gönülde el gönül öpmekle sevmekle bayram

Tatil yapmakla denizde değildir bayram

Gurbet elde bir kapının açılmasıdır bayram

Gönül halinin selamla sorulmasıdır bayram

 

Ramazan bayramı oruç ile kula Rahman’ın hediyesi

Bir kapı komşu açılmazsa gidilmezse hani kul gülümsemesi

Yoksa gönüllerin yanıp kül olup ölmesi mi söyleyin bayram

Gönül halinin saygıyla sorulmasıdır bayram

 

Haydi, Ramazan bayramı geliyor varalım gönüllere olalım konuk

Rahmanın hediyesi bayramda muhabbetle alalım soluk

Gurbet ilde olmaz gerçi bayram bir komşu halini hatırını soralım

Gönül halinin ziyaretle sorulmasıdır bayram

 

Uzak şehirde çocukluk bayramımı özlerim

O gülüşlerle gönüllerin şen sesini arar beklerim

Geri o gülüşlerin gelmesini kadir kıymet verilmesini isterim

Gönül halinin muhabbetle sorulmasıdır bayram

 

Şehirde bayram maryamı gam yüküne yüklemenin adı

Bayram diye tatile çıkarak yalnızlığı yaşamanın tadı

Arkada kalanları unutarak benlik ateşiyle olmanın inadı

Gönül halinin birlikteliğin güzelliğiyle sorulmasıdır bayram

 

Bayram gurbette zordur kapı açılmaz pek zor imiş

Herkes kendi kendine sormadan ne çok şey bilmiş

Herkes mutlu etmek yerine mutlu olayım ben demiş

Gönül halinin var olmanın dirilişi ile sorulmasıdır bayram

 

Büyük şehirde hep aynı hava

Bu gidişle de değişmez bu kafa

Bilinmez terk edilmek yalnızlık nasıl bir dava

Gönül halinin şehirde sorulmamasıdır sorulmamasıdır bayram

 

Ey gönül dertlenme bu hal nice böyledir

Çare varda dünyalık zevk halimiz acep neden böyledir

Ağlayanı güldürmek varken acep bu yok oluşumuz nicedir

Gönül halinin şehirde sorulmamasıdır sorulmamasıdır bayram

 

Elbet bir gün gönül hatasını anlar gerisin geriye döner

Bayram değer kıymetini bilir anne babasının elini öper

O zaman insanlar güler inşallah nefis şeytan bize küser

Gönül halinin şehirde sorulmamasıdır sorulmamasıdır bayram

 

Kul Mehmet’im şehirde bayram maryam yok

Gönülden vurulmuş şehirlerde insanlar hal soran yok

Haydi, şimdi gel de bu gurbette bu gönlü bayramın içine koy

Gönül halinin şehirde sorulmamasıdır sorulmamasıdır bayram

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mihnetim Benimdir

Mihnetimi söylemem benimdir

Halden bilmez öğrenirse gözüme sokar

Mihnetim benimdir gönlümde gizlidir

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Halden anlayan gelsin mihnetimi dinlemeye

Halim bilmeyen benim gibi acımla inleye

Nazlı cananım bu halimi hiç bilmeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Garip anam bu halimi görmeye

Varsın gitsin buğdayını dermeye

Gönlüm içindeki sırrı ortaya dökmeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Halden bilmezde olmaz sağlıklı bir ifade

Halim bana yeter zaten olmuş ziyade

Beni anlamak için halden bilmez baksın aynaya azade

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Yanımda gezer benimle seccade

Hakkın verdiği mihneti söyleyemem her halde

Kötü düşünenlerin sözlerini ederim ben iade

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Gönlümde vardır coşkun bir irade

Rahmanın mihnetinde vardır bin bir çare

Mihnetini söyleme kurumasın akan berrak Nehir’e

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Yüce Rahmandır halimi bilen

Odur tüm sıkıntıları gönülde silen

Odur ister kulu halden anlasın temsilen

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Mihnet gelirse Rahmandan kuldur kabul eden

Onunla yaşarken odur halden o an bilen

Kul yaşarken imtihan için her şeydir başına gelen

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Gönlümüzü çevirelim gönüldeki aşk ile sevmeye

Nazlı yârim halim bile beni dinleye

Başlasın gönlündeki aşk tırpanı ile mihnetimi dermeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Bazen zamanımız olmaz ecel gelir beden gider ölmeye

Geride kalan iyiliklerimiz kalır mezarda bizimle başlar gülmeye

Geride bıraktığımız sevgiyle insanlar başlar birbirini sevmeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Halden bilen derman için yolda durur hal hatır sorar

Bir damla su ile cümle çiçekler açar âlem çiçekle dolar

Halden bilmeyende merhamet olmaz hem de adam hiç olmaz

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Kul Mehmet’im az sabırla dertler biter acilen

Bu âlemde sabırla olan kuldur sevilen

Ne güzeldir mihnet sırrı ile gezebilen kadir kıymet bilen

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Mihnet: Sıkıntı, üzüntü

Azade: Başıboş, erkin, serbest

Yarar Sağlamaz

Ne işe yarar düşündün mü o diller

Ne işe yarar yanda duran o eller

Ne için yaratıldı verildi o gözler

Bilmedinse neye yarar sana söylenen o sözler

Ah o diller ne güzel konuşur aşk ile

Ah o eller ne güzel sarar şefkat ile

Ah o nur gözler ne güzel bakar merhamet ile

Sende yoksa aşk neye yarar aza ile beden

Bilmedinse neye yarar sana söylenen bu sözler

Gönül aşk ile bilmeli hürmeti

Sabırla beklemeli gurbeti

Silmeli gönlünde nefreti

Aşk ile iman ile hak etmeli nimeti

Bilmedinse neye yarar sana söylenen tüm sözler

Az ne olur bu sözleri dinle

Hayat yaşanır en güzel din ile

Az değer versen insana kendine

Dönsen yönünü Kur’an yönüne

Bilmedinse sana yarar sağlamaz güzel sözler

Bazen düşsen de bu dünyada cefaya

Sabırla varırsın ancak sefaya

Yaşamak için geldik bir defa bu dünyaya

Var insanları merhametle sarmaya

Bilmedinse sana yarar sağlamaz nasihat ile sözler

Düşün sana kim dedi gönülleri yık

Merhameti tak gönlüne az yola çık

Nefis şeytanı bir torbaya tık

İman yolu bak her kula açık

Bilmedinse sana yarar sağlamaz bu güzel sözler

Rahman ne diye yarattı biz kulları

Merhametle donat dedi yolları

Secdeye var dua ile aç sen kolları

İncitme sakın der Rahman kulları

Bilmedinse sana yararı yok nasihat dolu güzel sözler

Kul Mehmet’im bazen yaşarken şaştım

Şaştım hemen Yüce Rahmana koştum

Nefis şeytandan iman ile kaçtım

İman gözlüğü ile âleme baktım

Bilmedinse sana yarar sağlamaz güzel sözler

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bir Gün Görüşemedik.

Bir gün görüşemedik seninle biz yüz yüze

Ondan belli el ele biz çıkamadık düze

Karşıdan gözlerinle baktın sen süze süze

Gönlümü sana verdim ben aşkımla yükseldim

Sen aşkımı etmedin kabul aşkta kaybettin

Kime neden sen kırgın oldun ben bilemedim

 İşte ben bunun için hayatımda gülmedim

Uzun uzun susmayı artık senden öğrendim

Dudaklarında aşka dair sözler aradım

Aşka dair bir damla nefes de bulamadım

Gözyaşına dair bir gölge aradım yoktu

Gönlümü sana verdim ben aşkımla yükseldim

Sen aşkımı etmedin kabul aşkta kaybettin

Kime neden sen kırgın oldun ben bilemedim

İşte ben bunun için hayatımda gülmedim

Uzun uzun susmayı artık senden öğrendim

Yüreğinde kanında müebbetli hapisler

Tenine dokunmuş bak viran eden virüsler  

Kırmaya alışmış o kalp de yok eden göçler

İhanetin karalar giymiş gelirken gördüm

 Gönlümü sana verdim aşkımla ben yükseldim

Sen aşkımı etmedin kabul aşkta kaybettin

Kime neden sen kırgın oldun ben bilemedim

İşte ben bunun için hayatımda gülmedim

Uzun uzun susmayı artık senden öğrendim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Muhtaç Eyledin

Yoluna ömrü mü yol eyledim

Kurdum hayalleri boşa bekledim

Yaz gününde boşa kışı yaşadım

İzini bulmak için vatanı talan eyledim

Sen beni el âleme muhtaç eyledin

Seni ararken gezdim cümle âlemi

Elimden düşürmedim seni yazan kalemi

Peşinden yaşasam da hasret ile elemi

Viran yerleri kendime mesken eyledim

Sen beni el âleme muhtaç eyledin

Gönlümün fermanı bu aşktadır

Aşk gözlerde akan yaştadır

Ömür geçer boşa ölüm baştadır

İzini bulmak için vatanı talan eyledim

Sen beni el âleme muhtaç eyledin

Kul Mehmet’im sevenin ahı tutar

Tutar tutar viran yollara atar

Bir derdin içine bin dert katar

Bir de yetmez gibi terk edip gider

Viran yerleri kendime mesken eyledim

Sen beni el âleme muhtaç eyledin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sev beni sende biraz

Dalda sallanır kiraz

Haydi, bana gül biraz

Gönlünü bana yaz

Sev beni sende biraz

Yaklaş bana az biraz

Yanağından bir buse ver olsun az

Seninle olur kışlar yaz

Aşkımı kalbine kaz

Elimde kırık saz

Ne olur etme naz

Severken al haz

Küsmek alınmaz ki baz

Evin önünde geçer kaz

Gönül sazın eline al sende çal biraz

Yanakların sanki kiraz

Ne olur yapma bana naz

Ne olur olma sakın kurnaz

Sevgime etme sen itiraz

Aşkınla sev beni çapraz

Yönün çevirme biraz

Kul Mehmet sevmez az

Elimde kırık bir saz

Çalayım dinle biraz

Sende söyle olsa da az

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ölümden İbret Hiç Almadık

Kuran ile Resul yoluna varmadık

İmandan bir lezzet almadık

Gönülleri sevmedik yıktık

Ölümden ibret hiç almadık

Neydi bu dünyada işimiz

Yoktur ortak geleceğimiz

Elimiz işimiz değil hiç temiz

Ölümden ibret hiç almadık

İşimiz gelmez Kuran Resul hoşuna

Ömrümüz inanın geçer boşuna

Kuran Resulü al var git iman yoluna

Ölümden ibret hiç almadık

Herkes yaşadığından mesul

Böyle sevmez ki bizi Rahman ile Resul

Kul Mehmet sen var usul usul

İsterim cümlemiz varalım 

Sevsin bizi Rahman ile Resul

Ölümden ibret hiç almadık

Mehmet Aluç

Bilsen

Vefasız aşkınla solduğu mu sen bir bilsen

Hicran ateşiyle yandığımı sen bir görsen

Ömrümden alıp ömrüne ömür biçtiği mi öğrensen

Ağlayarak kahır olurdun aşkından öldüğünü bilsen

Eller bana deli dedi görenler güldü

Bilmediler bu âşık senin için yollarda öldü

Gece gündüz el açıp Mevla’ya seni dilediğimi kim gördü

Ağlayarak kahır olurdun aşkından öldüğünü bilsen

Gizledim gözyaşlarımı bilirsin sende ağlarsın diye

Hafiften bir gülüşün bana cennetten bir hediye

Çektin gurbet ele gittin aşkımı sen bile bile

Ağlayarak kahır olurdun aşkından öldüğünü bilsen

Kul Mehmet’im artık sevmesen de olur

Ben artık gidiyorum haberin olmasa da olur

Asıl aşk Allah’a ulaşmakmış öğrendim gelme ne olur

Bundan sonra sevdiğin artık Allah’a kul olur

 Artık ağlayarak kahır olmuyorum

Aşkını terk ettiğimi bilsen de olur

Mehmet Aluç©

Muamma

Yaşamak mı güç oldu

Yaşamamak mı kolay oldu

Muamma

Dünyamı vefasız oldu

İnsanlar mı vefasız oldu

Muamma

Çöz çözebilirsen

Elimde yüreğim

Gözlerimde bir damla yaş

Söylerim kendime söylerim

Duyan yok

Söyle kendi kendine

Duvarlar dinlesin

Kanasın yaram

Merhemi ararım

Diken bulurum

Kanar yaram

Soytarılar dönsün

Çatlayana kadar yesin

Doldursunlar kasalarını

Nasılsa ecel ellerinde alacak

Hüsran ile baş başa kalacaklar

Kanasın yaram

Yüreğim dertlerle haşır haşır neşir olsun

Üç kuruşu mu?

İhtiyacı olanla bölüşeyim

Kuru ekmek soğan yiyeyim

Yaram kanasın

Saracak olan Rahman var iken

Kanayan yaramın kanı durur

İnsanların hayatıyla oynamadım

Gülümsemeleri çalmadım

Yarınların kalbine paslı hançerler saplamadım

Kanasın yaram

Rahman dindirir yaramı

Mehmet Aluç

Hasret Ve Sensizlik

Simsiyah akşam sensiz benimle kalır

Siler sensizlik beni benden alır

Takat getirilir mi sensizliğe

Ben yanar ağlarım densizliğime

Bu yalnızlık beni benden alır götürür hüsran dolu âleme

Hay tüm eşek arıları soksun seni üzen kıran dilimi

Ben sana uzatamadım şefkat ile elimi

Önüne seremedim gönül denilen kilimi

Kırdı bu ayrılık benim bu belimi

Bilmem şimdi kim bilir sensiz halimi

Son anımı yaşıyorum atmıyor sensiz kalbim

Son günümü son sözümü yazdım duvar da bak oku sevgilim

Çok çok pişmanım biliyor bunu Rabbim

Koynumda saklıyorum sana ait gönlüm ile o resim

Şimdi kimi koyarım kalbime senin yerine

Şimdi hasretin demini yaşıyorum ikimizin yerine

Hak ettim gömdüm kendimi yerin dibine

Tüm acılar şimdi yüklendi belime

Mehmet Aluç

Bizlerde Emanetinize Hep Sahip Çıkacağız(Beyit)

Al eline sık toprağı şehit kanı ile sulanmış yoktur eşi

Bu vatan için şehit oldular tek tek ölmediler toptan gitti dördü beşi

Düşman mermileri düşerken toprağa bir bir nurla döşenmiş karaya

Vatan için bayrak için ölenler çıktı şehadet için bir bir ortaya

Medeniyet sunalım dedi medeniyetten anlamayan Avrupalı

Görmediler kendilerini zaten onların ufukları dünden kapalı

Çanakkale de toz duman sanki bir anda yaşanıyor mahşer

Ölüm şerbetini mutlulukla yaşıyor ecdadım cümlesi imanla pişer

Vatanı parçalamak ister düşman eylemek ister âlemi istila

Aman Allah’ım ne vicdan kalmış ne merhamet bin atla geliyor bela

Hayâsızca gelenlerin yüzüne bakın şer akıyor hayâsızca

Medeniyet diye ölüm sunan yürüyor üstümüze haksızca

İman ile doldurmuş çukuru bekler başında nefer

Gülümseyerek şehadete gidiyor nefer arkasındakilerde koşar sefer sefer      

Siperler kazıldı uzun uzun derin mi derin hazır şahadet deryası

İçinde Allah Allah nidaları doldu neferin imanı şahlanıyor açıkçası

Dua ile semaya kalkar Ya Rahman namerde ezdirtme vatanı titrerken eller

Sana gül kokan Resule mutlulukla varsın sana doğru koşan bu iman dolu güller

Serhatte bekliyor iman göğsünde nefer hangi düşman nasıl ezer geçer

Vatan canı anası evladı eşi neferin ölmez şehittir Rahman yanında bakar gülümser

Düşman yaşamayı çok görür ecdadıma bir karış kefeni eline almış lakin kendine biçer

Düşman imanı bilmez dağları yıkar geçer lakin düşman kendi mezarını bir bir eşer

İman ile yerinde oynadı dağlar taşlar düşman vicdansız ecdadın yüreğini haşlar

Ecdadım korkar mı senden ey imansız iman ile yola çıkmış nefer dik geliyor başlar

Al kana boyandı vatanım doğdu bayrağım şehit kanıyla mukaddes nur nur dalgalanır

Bu zaferi ecdadıma imanla güç kuvvetler veren Resul ile yardım gönderen yüce Rahmandır

İşte budur ecdadın gönlü imanı vatan toprağını çiğnetmedi bizlerde çiğnetmeyeceğiz

Onlar Şehit düştü toprağa Rahman yanında bize gülümserken bizlerde emanetinize hep sahip çıkacağız

Mehmet Aluç