Karşıma Sakın Çıkma

 

Zahmet edip bir daha kapımı çalma

Yeter artık benim boşa günahımı alma

Seninle oldum ben umutsuz sevda yorgunu

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Seninle çağlayan sular çağlamaz kurur

Arayan aradığını bulur seninle yok olur

Bu vefasızlığınla gönlün nasıl karşımda durur

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Yıllar geçti ayrılıkta verdiğimdi en güzel karar

Belki bensizlik sana çok iyi yarar

Bilmem gönlündeki kin seninle nasıl yaşar

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

 İman insanlık aşk bu gönlün tek temeli

Açıp gönüldeki güzellikleri görmeli

İmanla sevgi aşkla insanlar birbirini sevmeli

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Tufan sözlerinle yıkıldı gönüldeki kapılar

Artık ne biz nede kaldı bizi anlatan anılar

Can dediğin değimlidir canlara can olanlar

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Ecel değimi bu ömrün oyununu bozan sonu

Oyunbozanın oyunu bozulursa bulmaz konu

Konu bulursa bulsun çok kötü olur oyunlarıyla sonu

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Kul Mehmet’im aşk gelsin gönülde dile

Sabırla biter çektiğin bunca elem çile

İman varsa kul ölüme gider güle güle

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

 

Yaşayamadım

Küheylan gibi koştun ayrılığa bana kaldı utancım

Kahır dolu günlere götürdü rüzgârlar başladı sancım

İnsan kendi gibi bilir herkesi ben böyle sana kandım

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Neydi beni anlımda vurduran bu ihanetin şiddetle

Sanki ben yanıldım seni hep tanıdım samimiyetle

Sana her akşam koşardım iş çıkışı samimiyetle

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Bu güne gelmek için onca gayret sarf ettim bin bir zahmetle

Böyle bir sona gideceğimizi hiç düşünmedim iyi niyetle

Bir parça güzel niyetle yaşayabilirdik aşkı az samimiyetle

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Sen mi aşkımız mı hayat mı beni sınar

O güzel günleri hatırladıkça yüreğim kanar

Hasret kapımda vuslat bana uzakta bakar

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Artık gerek kalmadı vuslata isteyen beni kınar

Zaten kurudu kaldı gönlümde akan pınar

Yıkıldı çürümeye başladı gönlümüzdeki çınar

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Artık söylenecek kalmadı kelime

Aşk bir daha ulaşmaz bu gönlüme

Kim yaklaşır artık benim bu sefil halimle

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

İçimde hala o günlerin silinmez izi var

Yaz günümde başıma yağar tonlarca kar

Bana olmadın bilmem kime oldun yar

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Aşk yar hasreti ile yaşanır budur aşk için önemli neden

Ben değilim odur çekip uzaklara edepsizce giden

Ben değil gönlüm değil odur gönlüm içinde ölen

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Kul Mehmet’im gönlünde aşktır seni perişan eden

Bundan başka bir şey aramam başka bir neden

Bırak yandıkça yansın aşkla hasretle bu beden

Biter hasret güldürür aşk gönlünü çok geçmeden

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Okuma Canıma Ölmeden Rahmet

Az yaklaş yanıma okuma canıma ölmeden Rahmet

Severken beni yaklaşmadın bana çektirdin onca zahmet

Sessiz sessiz kapıma açtırdın soktun içeriye hasreti

Söyle ey zalim ben şimdi sensiz ne edeceğim

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Bunca yıl yaşadığımız sanki oldu bir öykü

Aşkımızı yaşarken bumuydu gönlümüzde ülkü

Sanki bana sen yedirdin her gün zıkkımın kökü

Desene ben bunca yıl omzumda taşıdım boşa bunca yükü

Viran ettin gittin gönlümdeki köşkü

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Kurudu gönlümde akan aşkın kaynağı

Ettin beni sen yanarken hasret manyağı

Yedin bitirdin ömrüm gibi gönlüde bitti aşkın kaymağı

Onca sözlerinle kandırdın demek ki onlar ağız söz kalabalığı

Hırçın yel gibi geldin estin gittin yıktın evim ocağı

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Sana gönlümde aşkı sundum elimle tek tek

Sen bana sevmeyen gönlünle hep attın kötek

Söyle ey zalim bu acılarımla hangi tabibe ben gidem

Bu hasreti yaşarken hangi viran evler içinde ölem

Yaprak yaprak sararıp hangi toprağa düşem

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Beni sevmiyordun ne diye güldün madem

Kurudu gönül obamda açmıyor artık çiğdem

Solan benzimi görenlere ben söyle ne diyem

Çömeldim yollarda izini ararım gönlüme ne söyleyem

Ancak bir mezar eşem içine girem öldüm diyem

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Kul Mehmet’im yaşamadın say bunu kalma naçar

Rahman bir kapı kapatır beş tane açar

Güzel günler bak işte sana karşıda bakar

Koş mutluluğa hasreti kim koluna takar

Bul kul artık hasretle değiş mutlulukla yatar

Hasret dolu yokluğun bitti artık sen kime gidersen git

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hakkın Safına Gir

Ne diye dünya malına daldın çekersin zahmeti

Dünya malı gelip geçicidir unutursun kıyameti

Kazandıkların için hesap var unutursun ahreti

Hakkın safına gir hak yolda yürü her kula olmaz nasip

Kul beşer şaşar bazen hakikati görmez

Dünya hali bu imansız bu dünya çözülemez

İman olmadan kul hesabın hakkını veremez

Hakkın safına gir hak yolda yürü her kula olmaz nasip

İmansız kula bu dünya yar olmaz

İman ile gezmeyen kul Müslüman olmaz

İmanı ile olan gönül hiç solmaz

Hakkın safına gir hak yolda yürü her kula olmaz nasip

Bilmeyen kul aramaz ise bilinmeyeni bilmez

İman ile yaşamaz ise bu dünyada gülmez

Sabır deryasında sabır etmeyene çileler bitmez

Hakkın safına gir hak yolda yürü her kula olmaz nasip

Ey kul ne diye imandan ayrı yola girersin

Doğru yol var iken eğri yolda gezersin

Gönülleri keskin bıçak gibi ne diye biçersin

Ecel gelir soluksuz bırakır sende gidersin

Hakkın safına gir hak yolda yürü her kula olmaz nasip

Kul Mehmet’im İman ile gönül bahçeni gül ile donat

İman ile yaşa gez onun ile sen yat

Bir nefeslik dünyaya bir parça güzellik kat

Hakkın safına gir hak yolda yürü her kula olmaz nasip

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yağıyor Kar

Yağıyor kar yağan rahmettir Rahmet

Sanmayın yağan kar kullara zahmet

Kuluna Rahman çektirir mi hiç zahmet

İnsanlık için yağıyor Rahmet nur nur

Yazın yaz olacak kışın kış soğuk olacak

Ölümü anlatan karla insan yol bulacak

Toprak altında bitki bin bir soğukla olacak

Yaz gelince yeniden Rahman izni ile canlanacak

Her bir şeyde vardır Rahmandan hikmet

Kışın ölen dünya beyaz kefenle sarılır

Yüce Rahman ol deyince olur yazın canlanır

Türlü türlü nimetle kullar nimete kavuşur

Doğanın düğünü diyelim biz bu kara

Sanmayın Rahman gönülde bırakır yara

Kar ile Rahman gönülleri işte sardı

Bu mana ile bakın siz yağan kara

Yaz kış Yüce Rahmandan yasadır

Ömür hayat dediğin nedir kısadır

Kar yağar giden havadaki zehirdir

Karın yağmaması beterin beteridir

Kışın odun kömür taşınır kucakta

Kombiyi yakan uğraşmaz oturur bucakta

Soba yanar yemek pişer lokur lokur ocakta

Kestane alan değil sobası olan yer ayakta

Kışın biraz olsa da çile

Cümle tabiat kar ile gelir yazın dile

Kış soğuk olacak elden bir şey gelmez nafile

Doğudaki kar ile batıdaki yağan kar aynı değil bile

Kul Mehmet’im budur ezeli takdir

Yüceler yücesi Rahman her şeye kadir

Merhametli olmazsan yaşadığın hayat beterdir

Haydi, gel hayatını iman ile biçimlendir

Zorla cehennem girmeye çalışma,

Rabbim her şeye bil ki muktedir

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sanmayın...

Mecnun gibi aşk’ın nöbetini tutarım

Leyla’m gelir diye yollarına bakarım

Çöllerde Leyla’m hayali ile yatarım

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Biz aşk için cümle zahmetin gönlünü okuduk

Zahmet bizi gördü zahmet olduğunu unuttu

Türlü meşakkat ile aşk içinde biz kaybolduk

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşk ile sevenin kalmaz artık bu canı

Can aşk ile yoğrulur akmaz artık kanı

Aşk ile gezeni bak gör gözlerinden tanı

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Sanılır ki âşık olan delidir serap görür

Âşık olmayan delidir viran olur ıstırapla ölür

Âşık olan yıllarca uyumaz yâri uyutur aşkı büyür

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşk gönüllere ilaç yüce Rahmandan ihsan

Aşk için ne çileler çekti binlerce insan

Zahmetler çilelere göğüs gerdi insan her zaman

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Vuslat aşk’a zehir denildi kavuşulmadı hiçbir zaman

Ahiret yurduna gönderildi vuslat her zaman

Aşk yolunda zahmet olmaz mutluluğa varılır her an

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşkı bilmez ne anlar aşktan misafir sanmaz onu

Misafire gönlünü vermez sanır yolun sonu

Aşk sonsuz mutluluğa varılan yolun ana istasyonu

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşk gönül ile çelikten kale olur bekler yolu

Aşktan başka yoktur sevene çıkış yolu

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Kul Mehmet’im aşk anlatılmaz yaşanır

Aşk ise gönüllere veren Rahman’dır yolu hak’dır

Bu aşk ile cümle kapılır önünde durmaz açılır

Aşk’ın önüne hiçbir zaman çekilmez sınır

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ölümü Okur Açarsan Gönül Kapısı

          

Dil lal olur sukuta ererse gönül dili konuşur

Arama sen nedensiz neden boş yere olur mu sebep

Hiç boş yere gider mi o meçhule kimsesizlere koşarak gidenler

Ummanda zerreleri adımları okur açarsan gönül kapısı  

 O Meçhule gidenler o gül kokulu Resulü sevenler

Yer altında soluk alır çıkmaz sokaklarımıza bakanlar

Çıkmaz sokak içinde gönül kapısının biz ki kapatanlar

Anla artık ummanda zerreleri adımları okur gönül kapısı 

Gönül kapısının kapısın çalmazsan çözülmez muamma

Zahmetsiz olur mu çare kapısında vuslata kavuşma

Dar olur geniş kapısını bilmeyenlere gece gündüz nefsine kanma

Bil artık ummanda zerreleri bakışları okur gönül kapısı 

Gönül kapısında içeri girmezsen ömür kısalır

Zaman iyimi kötümü olur acı mevsiminde doğan ne bilir

Hüzün ile ağıt kokar düşsüz rüya görmeyen gönüller

Gör artık ummanda zerreleri düşleri okur gönül kapısı 

Bu kaypak gönül ile karşılayacak olanı bekleme gelmez

Gülümsemek için açmazsan gönül kapını yüzün hiç gülmez

Halamı anlamadın karşılıksız ahiret için ölüme koşanları

Gör artık ummanda zerreleri ölümü okur açarsan gönül kapısı 

Kul Mehmet der ki sözler neden aslanın ağzında duruyor

Dipsiz yamaçlarda çıkışı olmayan kuyulara kimler koşuyor

Hüzün sokaklarında mazisi silik olanlar kimden yardım istiyor

Gör artık anla bil ummanda zerreleri okur sendeki gönül kapısı 

Mehmet Aluç