Dokunmuştu Gönlümüze

 

Ağır yaralı mısralarım

Hecelerim mi bana küsmüş

Yoksa yazmaya mı isteğim yok

Anlayınca bu acı gerçeği

Koştum mısralarla hecelerin başına

Yalnız bırakmaz yakışmazdı

Gönül etrafında gezintisine devam etmeliydi

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Durur muyum beklemeyle

Sevdanın gülümsemesiyle yaklaştım mısralara hecelere

Bir kahve tadında yudum yudum içtim

İçimdeki sevgiyle mısralarımda hecelerim de büyüsün

Vurulmasın vurulan düşler gibi dedim

Mısralar heceler beni buyur etti

Beraber gülümsedik gönülleri yazdık

Gülenlerin güzelliğini yazdık

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Ağır kanamalı geçmesin dedim düşünceler

Hasta bakışları silelim dedik

Ayrı kalırsak birbirimizden gönüllerden

Hangi tabip yaralarımızı sarardı

Bir an bu korku içinde ürperdik

İhanete yer yoktu aramızda

İhanetleri yazarken ihanet etmeyecektik

Kendimize birbirimize gönüllere

Hep bir arada olmalıydık

Birbirini ısıtan sarılan gönüller gibi

Kanatır ihanetler gönülleri

Çaresi zor bulunur

Maskelerle dolaşmaya zaten karşıydık

Maskeye karşıydık zaten

Gülümsedik sarıldık yazdık

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Sahipsiz gönüller gibi sahipsiz kalmak beyhudeydi

Yalnızlıkla ölmek acıydı

Yaklaşmanın huzurunda huzursuzluğa kaçmak zordu

Kara kış kara boran dı karanlıktı

Akarsa gözyaşlarımız

Gözyaşları bunun hesabı verilmezdi

Gülmeliydik birbirimize gönüllere

Buydu amacımız yazmamızın gayesi

Dünyaya gelişimizin amacı

Coşkun ırmaklar nehirler gibi

Gönüllere akarak coşmalıydık

Tek başına mısra ’sız hece ’siz gönülsüz

Aşılmıyordu engeller coşulmuyordu

Mutluluk yaklaşmıyordu

Güldük yazdık

Yazdık güldük

Gönüllerle buluştuk huzura erdik

Rabbim nasip etmişti

Dokunmuştu gönlümüze

Verdiği istek güçle yaz demişti

Ölüm gibi âşıktık mısralara hecelere

Hecelerle yazılan şiirlere

Gönüllere gönülden gülümseyen gönüllere

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Okuyacak Okuyucuları Göremiyorum

Şiirlerin içinde geziyorum

Gönüllere yazarken gülümsüyorum

Heceleri art arda yazarken seviniyorum

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Okuyanların hepsi şair şiirleri

Şairlerden başka yorum yazan yok göremiyorum kimseleri

Şiiri şair yazar okuyucu okur biliyorum

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Kimler okuyucuları sakladı

Şiirsiz bırakarak tek başına ağlattı

Gönlü sevindiren okşayan şiirleri okuyucular neden yalnız bıraktı

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Tanınmış şairin şiiri okunur yeni şair okunmaz

Onlarca şair var okuyanlar hep şairlerdir yazar bedavaya

Bedava yazan okunmaz hepsi uçar havaya

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Şairleri arayan soran yok hep yalnızdırlar

Oysa yazarlar şair gönüllere akarlar

Gönül kapıları kilitli çaresiz bakarlar

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Şair olmaz çok zordur çilesi çoktur

Gönülden ağlayanı yazarsın herkesin karnı toktur

Gönüle güzelliği haksızlığı yazacak şiirden güzeli yoktur

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Gönüllere yazarız

Yalanları yazar haksızlığa koşarız

Canların canına elimize güllerle varırız

Ne gören var ne duyan tek başımıza kalırız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Biz bu mekân da gönüllerde gezen gezginiz

Haddimizi hakkımız biliriz sınırı aşmayız

Haddini aşan olursa hakkını veriri geride kalmayız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

                                                                                    

Hakkı yarattığı gönülleri severiz

Hakkın yarattığı gönüllerde gezeriz

Şiir yazmaz isek mutlu olmayız

Şiirsiz kalmaz gönüller okur diye yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Aşk ile yazdık meydana geldik koşarız

Gönüllere varır yazarız gönüllerle coşarız

Okuyan az olsa da hiç olmazsa da yazarız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Pazarda insan satmayız

Aşkı yazar aşkı unutmayız

Aşksız hiç yazamayız

Uykusuz kalır yazmadan yatmayız

Zalimleri can sıkanları yazarız unutmayız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Ne okuyan var ne duyan mutlu kalmayız

Olsun be şairim sen yaz hak biliyor yalnız kalmayız

Okuyucu çıkarsa okur olmazsa da zaman tarih okur

Şiirin boşa yazıldı diye kuşkuda kalmayız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yıkalım Mı Seninle Ey Yalnız Adam Yalnızlıkları

Yıkalım mı seninle ey yalnız adam yalnızlıkları

Onaralım mı seninle gönül kırıklıklarını

Gülelim mi gönlümüz kan ağlasa da gülmeyenlere karşı

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Ey suskunluğa ram olmuş susmuş hayata küsmüş

Gel konuşmaların hecelerin kapısını açalım

Yok, olsun suskunluklar küsmeler

Yıkanları yılanları kaçıralım mı seninle beraber

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Ağlamak kifayetsizliktir bilir misin gel ağlama

Gel ey ağlayan sileyim göz yaşını sen ağlama

Gel seninle ağlayanların göz yaşını silelim

Ağlayan gönüllerin kirini pasını beraber silelim

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Teselli sözlerini unutalım gönülden sevelim saralım

Teselli sözü anlıktır bir asır gülümseme ile saralım

Yaralım zalimin ordusunu ortadan ikiye ikimiz yeteriz

Eğer benimle gelmezsen şimdi işte bizde biteriz

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Şarkılar hazin çalıyorsa değiştirelim

Kahramanlık şarkıları çalalım yazalım gülelim

Varlığımız imanla var olur imanla yaşayalım bunu bilelim

Yorgunluğa uğramayalım dirilişle koşalım

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Ölüm fermanını zalim yazamaz yetkisi yoktur

Rahman ölümü yazar vakti gelirse de kaçışı yoktur

Kalbimizi verelim kâinata yıkılsın zulüm bu onurdur

Şehit olursak bu en güzelidir başka güzellik yoktur

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Yaşatmak isteyen yoksa biz yaşatalım verelim bu canı

Boş yere kaşınan olmazsa bizler akıtmayız boşa kanı

Merhametli kulunu seven Rahmanı biliriz Rahmanı

Vatan ise der verin size verdiğim bu emanet canı

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Neşe sevincin kapısı kapalı haydi açalım

Merhameti veren Rahmanın merhametini âleme saçalım

Kul Mehmet’im yol uzun olsa da olsun yürüyerek yaya yola çıkalım

Bulalım zalimi merhameti insanlığı gözüne sokalım

Anlamazsa da eğer yerin dibine beraberce gömelim

Güldürelim mi insanlığı seninle el ele var mısın?

Gel desem bu zorlu yolda benimle gelir misin?

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yanılırsın

Gönlündeki merhamete elin uzansın düşsün yolun

Merhamete uzanmazsan kırılır kanadın kolun

Merhametsiz kalıp kötü olmasın sakın ha sonun

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

Bu alemde gönlüne nedir ne alırsın

Merhametle imanı almazsan yalnız kalırsın

Nefis şeytan arasında inan soluksuz kalırsın

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

Ahirette Yüce Rabbim sorar suali

Söyle ey kulum nedir  senin bu halin

Cevapsız kalırsın kırılır kolun kanadın

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

Müslümanın iman merhametle vardır adı

Bunlarla sen alırsın dünya ahirette tadı

Yoksa sende söyle nasıl izin verdin kimler budadı

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

İmansız merhametsiz olan kul yandı

İmansız  merhametsiz seninle kim kaldı

Kim seni soluksuz bu yollara saldı

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

Kulak vermedin mi sen hiç ezana

Nasıl kolay düştün sen bu cezana

Nefis şeytanla az  ne olur uğraş sana

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

Yüce Rahman der günde beş vakit buyur

Gelmez isen elbet sendedir gerçek kusur

Nefsi şeytanı yenmek için az olsana cesur

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

Kul Mehmet’im iman etmek için bizi Rabbim yaratmış

Gönlümüzü elbetteki boşuna hiç yaratmamış

İnsan nankör neden gönülleri edepsizce karartmış

İman merhamet varken neden nefrete acep koşmuş

Merhametsiz sefa sürdüm sanılır yanılırsın

Bu alemde ahirette sonsuz yalnız kalırsın

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hakkı Bilir Candan Seversin Dedim Yanıldım

Herkes sığar bu cihana bir ben gönlüne yar sığamadım

Gelir gönül yaramı sararsın dedim boşa bekledim sana varamadım

Cevher ile dolu gönlün kapısın açıp içeri buyur etmedin yalnız kaldım

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Hem inci hem sedefle kaplı gönlü tarumar ettin yıktın değerin bilmedin

Belki gönlümdeki aşk ile gülersin dedim sen söz dinlemedin

Bak gönlüne içindeki inci ile sedefi sil gülecek kapıyı kapattın zamanın biteceğini hissetmedin

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Can ile cihan benim terk eyledim bulunduğun mekânı feryat eder gibi

Baktım yolda etrafıma herkes eder feryat aynı benim gibi

Yakan gönülleriniz olmuş leş kokar yar sanki dökülmüş yollara yer gönülleri leş kargaları gibi

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Lisan ile sığamadım aşk ile sığamadın gönlüne kelimeler sözlerim kaldı ben gibi kifayetsiz

Gözlerinizi dünya hırsı kaplamış bakar gözleriniz atar kalbiniz basiretsiz

Kul Mehmet’im suret ile gönlü gördün fazla söze gerek yol o zaten gönlünde ehemmiyetsiz

Hakkı bilir candan seversin dedim yanıldım bilemedim terk ettim diyarı yol bulamadım

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Sordun Mu Kendine

Hiç düşündün mü kaç kalp kırdın

Hayat denilen yolda nasıl yalnız kaldın

Halim ne olacak diye sordun mu kendine

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Gam yükünü boşa topladın elinde tuttun

Aradın da sanki dengini mi buldun

Sararan yapraklar gibi soldun

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Bilmedin irfan yolunun kuluyuz

İrfan yolunda ağaç olmuş dalıyız

Yüce Allah’a şükür eden kuluyuz

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Yürürken kendinden yükseğe bakma

Hayat denilen yolda gönül yakma

Nefis ile şeytanı koluna takma

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Dert değmesin gönül denilen kuşuna

Kederler değmesin kara kalem kaşına

Nefretin taşı değmesin başına

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Gönlünde iman ile seyreyle alemi

Merhametle çıkar gönülde kalemi

Merhameti al yanına kul gönlüne katma elemi

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Çöl olan gönül tarlasında açılsın güller

Gönül yıkan derdi ne bilsin gülenler

Kul Mehmet’im haydi yaraya dermanı sarsın bilenler

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Bir Haziran Akşamında

Yine yoksun bir haziran akşamında

İçeride üşüyen yine ben yokluğunda

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Yüreğimde tufanlar kopuyor

Yine yoksun kollarımda

Yine sensiz karanlık akşamlardayım

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Koparıyor beni sensizlik

Kor alevler senden, yakıyor sessizlik

Mevsimlerde geçse

Ömürde bitse

Hazan yağmurlarda yağsa

Yüreğimde bitmeyen yine sen

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

 Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Kırık dökük anıların arasındayım

Viran olmuş düşlerin kucağındayım

Yine sensiz karanlık gecelerin karanlığındayım

Sana varmayan sokakların bulunmayan çıkmazındayım

Uyutmuyor yine sensizliğin sancısı

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

 Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Gel kurtar beni

Sana varmayan sokakların bulunmaz çıkmazında

Uyut beni dizlerinde

Bitsin sancılarım

Sil gözyaşlarımı ellerinle

Öp dudağımdan sessizce

İçeride seninle gülen ben olayım

Bir haziran akşamında yanımda yine sen ol

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ben Ve Nefsim

Ey nefsim neden şeytanla oldun başkaldırdın

İman yolunda yürümedin bak yalnız kaldın

Kendi arzun için yolumu çevirdin beni sattın

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Beni dörderdin ezen yok eden çarkında

Nasıl ben olamadın farkında

İman geçiyor çağırıyor iken yakınımda

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Beni kandırdın vardı ağzın sanki kulaklarında

Günah deryasına daldırdın beni dalgınlığımda

Seninle olamamak gerekir demişti Rahman Kur’an’da

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Beni egomla kandırdın dedin sensin fikrinle seçmece

Namaz niyazdan uzak durdurdun yaklaştırmadın kendince

Kendi fikrimden uzaklaştım seninle oldum kaldım böylece

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Derece derce düşürdün çirkefli çamura öylece

Seninle gezerdim sahteliğinle ben gündüz gece

Seninle yalanlarınla bildim sanırdım sözlerim bilgece

Ayıkamadım seninle kaldım yanıldım

Bir yalan içine binlerce yalan kattın

Kul Mehmet’im ayıktım işin gücün düzmece

Ben birden Rahmanın yardımıyla ayıktım dün gece

Rahmanın yardımıyla imanı yazdım gönlüme hece hece

Olan sana oldu ezildin benden fazla neticede

Ayıktım Rahman ile kalacağım bundan böyle istemesen de

Alnımda secde izi ile dolaşacağım artık sana hoş gelmese de

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ah Cümlelerim Güzel Sevinçlerim

           

                  

Ah cümleler mısralar yar ile koynuma girdiniz yüreğim sizinle capcanlı, siz uyusanız da ben uyuyamıyorum bir an yalnız öksüz kalırsınız diye. Sizleri benden alırlar, beni terk eder gidersiniz diye uyamıyorum. Sizsiz ‘ligin tam ortasında yalnız kalırsam söyleyecek yazacak bir şey bulamam diye korkuyorum. Anlamı manası güzelliği olmayan cümleler, sözler, heceler sizler ile bakışı olmayan yârden ayrı kalmaktan korkuyorum, ondan uyamıyorum heceler cümleler.

Düşlerimi yar ile kurdum siz cümleler heceler ile anlattım o nazlı yârin güller gibi kokan sinesine sizleri heceleyerek yaslandım, sizleri bir araya getirerek güzel cümleler kurarak yârin gözlerine bakar iken şiirler okudum ah cümleler, heceler, mısralar, şiirler gönlümde yar için hayat , gülümseme için açan çiçeklersiniz sizler.

Siz cümleler mısralar bir araya gelince aşkı billur güzelliğinizle yâre anlatılan aşkın kapısını açan sözler oldunuz, gönülleri sevince boğdunuz işte o nedenle ben sizleri ve yâri kaybetmemek, gecenin karanlığında yalnız ışıksız kalarak korkmayın diye uyumuyorum, her an başucunuzdayım, siz yârin düşlerinde güzel şiirlerimi okuyun, gülümsetin o bana yeter…

Küçük bir çocuk iken sizi bir araya getirirken ilk “anne” dediğim günkü sevinç ile başucunuzda bekliyorum sizleri, sizlerde rahat uyuyun, yarın daha güzel sevinçlere dil gönül olmanız için, haydi rahat rahat uyuyun…

Mehmet Aluç

19-04-2015

06:52

Kendi Hayal Kırıklığım'da

Hayat yolunda yokuş olan yolu tırmanırken, yanımızda bize gülümseyen olmayınca o yokuş o yol bize hiç bir zaman, huzur vermez…

Ey gönlüm ey bakışlarında eser olmayan sevmelerim, bakışlarında sanki ölüm gölgeleri, dargın seyyahların umutsuzluğu feryat ederek geziyor, o nedenle hep yalnız kaldın o nedenle tenden yumuşak olmadı gülüşlerin.

Umutsuzluğum umuda gebe kalmayınca adımlarımı atışımın, kollarımı açmayışımın kör karanlığında açmayan menekşe ’siz gönül bahçemin dikenleri arasında kaldı sevdiklerim, o nedenle ömür boyu gülümseyemedim ey gönlüm.

Anlamı olmayan kelimelerim, ey gönlüm sende aşk olmayınca, anlamsız sokaklarda gezinince göç yolunda hasret ile çelimsiz kalıyor, aydınlık dolu düşünceler mısralar heceler üretmiyor solgun kalıyor…

Ey kâbuslarım size hak veriyorum, soğuk kırık acılar ile sevdasızlığın divanında oturunca sizi yaşamamak mümkün değil, size binlerce kez korku ile beddua ettiğim için pişmanım çünkü ıslak kirpiklerim acılarımla sevdasız gönlümün boşluğu ile titrer iken hatanın bende olduğunu anladım…

Kendi hayal kırıklığımda, uslanmaz kendini bilmez benliğimin sarhoşluğunda yalnızlığımı yudumlar iken, tüm suçu karşımdakinden aradım, kendi kelimesiz ’ligim ile gece gündüz demlendim hasreti içtim yenilgimi hiç kabul etmedim işte bu nedenle yalnız öksüz kaldın ey gönlüm…

Gönlüm, senin seyir defterine hislerimi duygularımı yazmadım arzularımı ihtiraslarımı hırsımı yazdım o nedenle hep üşüdün hep zemheri soğukları esti etrafında. Şimdi ağla ağlayabildiğin kadar dökülen sessizlik kadar ağla, sessiz kalmamayı gönüllere ses olunması gerektiğini kuytularda sadece kendi arzun için yanan birey olmanın acısı vicdansızlığı ile istediğin her köşede ağla ağlayabildiğin kadar ey benliğim ey gönül olmaya derin dondurucu gönlüm, seni duyan gören olmaz ey benliğim, ey gönlüm, ey hislerim…

Bakire olan gönlüme,  ona sevgisizlik vefasızlık hırsınla tecavüz ederek masumiyetini yok eden benliğim sesini kes ve kıçını kır otur bir karanlık köşede, kes artık sözleri notası kayıp beste ’siz iradesi olmayan feryadının sesini ve gömül karanlığa belirsiz izler bırakarak arkanda yaşa. Masumiyet’sizliğin hasretini çekerek doya doya yaşa ey benliğim sen bunu çoktan hak ettin…

Mehmet Aluç