Rahman Yazarsa Olur Mukadderat

Gönül sevince candan açılır namütenahi

Boşuna beklemesin o zaman ihaneti uman

Gönül severse gönlü canda sevmeyen hani

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Karşıda bakınca zevahir görünüşe aldanma

Yakından tanı insanı ondan sonra yakınma

Zeyrek ol zevahirden ol uzak koluna sen takma

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Kaderini önüne geleni meyus kaderin sanma

Meyus sanmak yıkar insanı sen yakın ol uzak olma

Karmaşık olanı çözülmez sanma okumak için yaklaş

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Haddizatında her şey açık beyan belli niyet önemli

Her zorluğu yıkmak için inan ki gönülden gülmeli

Uzak kaçmış isen insanda biraz yaklaşman gerekli

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Gönlünde merhameti olana deseler de safderun

Sen aldırma halden bilemez insana onun yeri sanki Enderun

Sen ol sıdkı derun gönüllerde olsun bir yerin olmaz sorun

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Bak aleme sen gör al sana ait olan manayı

Hazırla insanlar için kendin için gönülde sarayı

Tek başına yaşanılmaz gönüle attırma sen narayı

Ara bul manayı kur sarayı attırma narayı bul arayı arayı

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

İyi bil efendi nefret kin ederse bedene sirayet

Ona yakışmaz giydireceğin bedenine hiçbir kıyafet

Canhıraş nefreti sevme ismi gibi sende et nefretten nefret

Gönülden seversen gelmez sanma nefrete kifayet

Onu yıkmak için Alemlere Nebiye verilmedi mi Risalet

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Munis olan insandan gelmez insana zarar

Munis olan değil mi gönlü anında sarar

Yaklaş yanına durma bu değil mi güzel bir karar

Saran için ver bir karar yoksa nefreti olan seni yakar

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Ey kul Fevkalbeşer isen hakkın yardımıyladır

Alemlerin sahibi Rahman bak her an yanındadır

Merhamet bil ki bu gönlün içinde onun kapsamındadır

Ecel kula uzak değil bilin ki kulun yakınındadır

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Kul Mehmet’im Rahman yazarsa olur Mukadderat

İnsana karşı eğik ekşi olmamalıdır o surat

Sabırla devam edilir yola budur işte hayat

Ahirette olur bu dünyada pek olunmazsa da rahat

Surat hayat rahat bazen gönüle çöker rehavet

Nefret kini ile yok olur sanki uçan bir duman

Mehmet Aluç / Kul Mehmet

Hani Nereden?

 

Sen kendini boşuna n’olur yorma

Kendini çok güzelsin sakın sanma

Gönül’e girmedinse beni anma

Hani nerede senin gönül kapın

 

Her şeyi ister senin lanet canın

Hani nerede senin gönül hanın

Toprağa girecek o sağlam yanın

Hani nerede senin gönül kapın

 

 İstediğin o gönlünün hevesi

 Nerde hakkın gönülde olan sesi

Yok ki gönlünde hakkın bir köşesi

Hani nerede senin gönül kapın

 

Durmazsın sen hak için hiç kıyamda

Gözün hep dünyanın boş o malında

Bülbül konmaz bahçen de o dalına

Hani nerede senin gönül kapın

 

Sitem senin silinmez bir adresin

Söylesene sen her gün kiminlesin

Zalim karşısında hiç çıkmaz sesin

Hani nerede senin gönül kapın

 

Neden suskun gezersin durma söyle

Nasıl kinle gezersin sen hep böyle

Sana kim gülümser sen haydi söyle

Hani nerede senin gönül kapın

 

Kul Mehmet’im Gönül’e taç olayım

Ağlayanla birlikte ben olayım

Allah'a teslim olan kul olayım

İşte burada benim gönül kapım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bildiğim Kadar Gitmez

 

Sanma sevdiğim sensiz artık bülbülüm ötmez

Gönlümde gül yetiştirim bülbül öter gitmez

Sen viran gönlüne bak seni bilmem kim sever

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Turnalar haber getirir ayrılık diyarında

Ben özlerim sanmasın o bayramda seyranda

Herkes oturuyor kendi seçtiği divanda

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Derdim var ise çok şükür dermanım da çok var

Derdi veren Rahman'ım sen hep dermanınla sar

Rahmanım sen sarmazsan yaramız da akar kan

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Turnam haber getirme artık ayrılık diyarından

Mutluluktan haber ver sen beklerken o candan

Mutluluk cana candır bekler bizi o handa

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

İnlerse kalbim susar mutlulukla bir görsem

Ağlama artık gönlüm aşkı kalbine örsen

Kalbine ördüğün aşkla ömür boyu yürüsen

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Kalbimde gidişinle biter mi sandın heceler

Sensiz artık bana gülümser artık gündüz geceler

Sen gibi nice vefasızlarla ağladı bilmem kaç gönüller

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

 

Mutluluk artık senden önce yaklaşır bana

Sendeki vefasızlıkla yaklaşma artık sana

Sen artık bu vefasızlığınla ağla kana kana

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Gel öten bülbülüm gönlümde tüm güller senin

Gönül sarayımda en güzel yerim vardır artık senin

Aşkla sev beni seveyim seni değsin tenime tenin

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Turnalar artık susun gönlümdeki yârim uykuda

Artık mutlulukla aşkla seviyor beni her konuda

Dün ararken aşkı birden baktım yolumda karşımda

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Kul Mehmet’im aşkı yaşa artık sen keyfince

Aşkla sarıl yârine sarar seni o her gülüşünce

Ayrılık gitsin sizi yan yana sevdiğinizi görünce

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

 

Sanma Gönlüm Sen Biçaresin

    

Ey gönül aşk seni arar sen neredesin

Nazlı yar aşk gözüyle bakar sen kiminlesin

Ağlatma o yâri ağlatırsan gün görmeyesin

Aşk Rahman’dan hediye sanma gönlüm sen biçaresin

Aşk ile ol gönlüm haydi aşk ile sen nurdan bir çiçeksin

Aşk çiçeği ile âlemi renklendiren sen aşkın gönül merkezisin

Aşksız ey gönlüm derdin bitmez çareler gelmez

Gülmek istesen de aşksız yüzün gülmez

Bak gör yârin gamzesine aşk ile açan çiçekleri,

Sen ey kendini bilmez Hakkın rahmetini görmez

Aşk Rahmandan hediye sanma gönlüm sen biçaresin

Aşk ile ol gönlüm haydi aşk ile sen nurdan bir çiçeksin

Aşk çiçeği ile âlemi renklendiren sen aşkın gönül merkezisin

Aşk yoksa sende ey gönlüm seni kim neylesin

Aşk ile nazlı yârin cemalini gör hangi viran eldesin

Viran olmuş gitmişsin hangi ilde hangi zalimlesin

Aşk Rahmandan hediye sanma gönlüm sen biçaresin

Aşk ile ol gönlüm haydi aşk ile sen nurdan bir çiçeksin

Aşk çiçeği ile âlemi renklendiren sen aşkın gönül merkezisin

Seyret yârin cemalinde kendi cemalini

Yok, et aşk ile sen içindeki nefretini kinini

Yoksa sen aşksız göremezsin kendi gölgeni

Aşk Rahmandan hediye sanma gönlüm sen biçaresin

Aşk ile ol gönlüm haydi aşk ile sen nurdan bir çiçeksin

Aşk çiçeği ile âlemi renklendiren sen aşkın gönül merkezisin

Nazlı yârin gamzesindeki güller cihanı dillendirdi

Aşksız kaldın bak her şey senin için değerini yitirdi

Aşk ile sevenler merhamet ile gönülleri sevinçle ürperdi

Aşk Rahmandan hediye sanma gönlüm sen biçaresin

Kul Mehmet’im ey gönlüm seni aşka layık sanırdım

Seninle ben aşkı nerde görsem hemen tanırdım

Şimdi harap illerdeyim beni nazlı yârden sen ayırdın

Aşk Rahmandan hediye sanma gönlüm sen biçaresin

Aşk ile ol gönlüm haydi aşk ile sen nurdan bir çiçeksin

Aşk çiçeği ile âlemi renklendiren sen aşkın gönül merkezisin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gönül Suretim

Gönül suretimi ben aşkla yaktım bu beni

Gönül suretinde ben gördüm hiç sanma seni

Aşk suretime bak o zaman görürsün seni

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Toprak suret surette bizde toprak değil mi?

Topraktan gelen bizler toprak olan değil mi?

Bu kavga dövüşler hırs hepsi boşa değil mi?

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Aşk suretinde gezen gönlüm işte kayboldu

Benlik denilen nefse bunlar bir bir ders oldu

Aşk ile yanmazsam aşk arar mı söyle beni?

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Göz göz olup yaşını aşk ile akıtacak

Gönül gönül olup aşk ilinde hep koşacak

Yar dediğin karşıda aşkla sana bakacak

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Düş oldun düşümde ben bensizde gördüm seni

Aşk ilinde sen aşksız gördün mü söyle beni

Leyla gibi giydin mi gönle aşk elbiseni

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Aşkı yaşamazsam o aşk söyle neyler beni

Çare Rahmandan neyler o çaresizlik seni

Nefes Rahmandan nefes ölüm neyler bedeni

Mezar kapı ne eder bu içine gireni

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Hak yolunda yürüyen aşığa aşkı yeter

Aşk yolunda yürüyen sanmayın olur beter

Cümle nefret kinler aşk yolunda çürür biter

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Gönül suretim aşkla oldu aşkla gör beni

Aşk yolunda pervane ol sen görürüm seni

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Kul Mehmet’im aşk için kaybolursam bul beni

Aşk suretine bürün görürsün sende beni

Aşk suretine girdin bende gördüm bak seni

Gönül suretime sen bakma görmezsin seni

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gönül Kırıldıktan Sonra

Ağlıyor musun şimdi bensiz

Bende çok ağlamıştım sensiz

Gülmüyor musun bensiz

Bende gülmüyordum sensiz

Çağrıma hiç kulak vermedin

Seni seviyorum demedin

Gitme dedim çektin gittin

Gittin de ikimizi de bitirdin

Üşüyor musun bensiz

Bende üşüyordum sensiz

Ayrılığa gelin mi gittin

Bende yalnızlığa damat olmuştum

Gittiğin günden beri dargınım baharlara

Seni benden alanlara

Dağlara taşlara küskünüm ağlamayanlara

Dipsiz kuyuların başında yaramı deşiyorum

Çok acıyor mu şimdi yüreğin

Benim yüreğimde acımıştı

Bensiz bir lokma boğazından geçmiyor mu?

Benimde boğazımda sensiz geçmiyordu

Yarın geliyorsun diye hep bekledim

Ayı güne yılları mevsimlere bağladım

Gece gündüz senin için ağladım

Gelmedin kendimi toprağa adadım

Bensiz yalnızlık şarkısı dinlenmiyor mu?

Bende dinleyememiştim sensiz

Bensiz bu dünya sana dar mı geliyor?

Bana da sensiz çok dar gelmişti

Tesellilerim döndü kış ayına

Gözyaşlarım döküldü demli çayıma

Senden sonra oturan olmadı yanıma

Sensiz çıkamadım gülen baharımın balkonuna

Seninle sevdama isim koyamadım

Sensiz bu şehirde duramadım

Senden benden geriye bir şey bırakmadım

Ar ettim senide kimseye soramadım

Eğdim başımı hiç kimsenin yüzüne bakamadım

Koluma sevdamdan başka bir şey takamadım

Oda çekti gitti artık hiç ağlayamadım

Anılardan kaçmaktan başka bir yolda bulamadım

Sordular neden gittin diye söz bulamadım

Yüzüme tükürdüler yerin dibinde yer bulamadım

Aslında sevgiye layık bir kul olamadım

Kendime kızdım sana söyleyecek söz bulamadım

Bıraktığım mirası kabul etmemişsin

Bende senin bıraktığını kabul etmemiştim

Viran bağda oturup bağdaş kurmamışsın

Ben sensiz çok oturup bağdaş kurmuştum

Gittiğinde hayatım düştü benimle boşluğa

Ayrılık nede gelmişti senin hoşuna

Ben sana bağırmıştım gitme diye çığlık çığlığa

Yaşattın beni şehir ’siz dağdan dağa boşuna

Uzatınca ellerin tutunacak dal mı bulamıyor

Gezdiğin o sokaklar şehirler huzurla mı dolmuyor

Gülümserken sahte yüzünle selamını mı almıyorlar

Kendi ellerinle kazandın sen aklın neredeydi

Şimdi ben isimsiz şehirlerde dağlardayım payımı aldım

Duydum yine ayrılmışsın o vefasızdan üzüldüm şaşırmadım

Kor bir alev düşmüştür gönlüne benim gibi alışırsın

Gece gündüz yakar söndürecek su bulamazsın anlarsın

Yanımdayken de şimdide bir tebessüm kadar uzaktın

Giderken içinde ne var ise sen boşalttın

Ben boşaltamadım şiştim kaldım tüm kapıları kapattım

Ağlayarak gelmene gerek yok ben tüm lambaları kararttım

Kul Mehmet’im derki eden ettiğini bulur

Açtığı yarayı yaşar sanmasın çaresi olur

Merhameti olmayan sanmasın merhamet ona dokunur

Gönül kırıldıktan sonra sanma yapan ustası çok olur

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-