Siz Söyleyin ?

Neden bana eğdin o hilal kaşı

Akıttın gözümde cümle yaşı

Sendin bu canımın yoldaşı

Gönlü aşka açık olmayan sevilir mi siz söyleyin?

Üstüne dar geldi aşk denilen yelek

Her suçu işledin dedin yaptı felek

Kendini suçlu görmedin kendin sandın melek

Hatasını bilmeyenle aşk yolunda yürünür mü siz söyleyin?

Senin için diledim binlerce dilek

Dedim hep seninle gülek

Aşk denizinde beraber yüzek

Kadir kıymet bilmeyenle gülünür mü siz söyleyin?

Gönül kapını çaldım sen sandın çalıyor dümbelek

Dedim yaklaşır bana sevdiğim o civelek

Bana sonunda yaptın onlarca kelek

Gönül kapısını açmayanla ölünür mü söyleyin?

Senin için kalbimde aşkı sakladım

Senden başka her şeyi sevmeyi gönlüme yasakladım

Seviyorum dedim sen hiç anlamdın kaçtın adım adım

Gönülden sevmeyenle hayat bölünür mü söyleyin?

Hep sana doğru koştum hiç kaçmadım

Sensiz gecelerde gizli gizli ağladım

Dualarımla gündüzümü geceme bağladım

Aşktan kaçan ile mutluluğa yürür mü insan söyleyin?

Bu gönlüm vefasızlığınla yandı dedim yanmadım

Seni bana anlatanların sözlerine hiç kanmadım

Senden başka kimsenin gözlerine bakmadım

Kucak açmayan sevgiliye sarılır mı insan siz söyleyin?

Yıllarca beklerim sevdim ise ben gideni

Beni sevmemenin yoktu hiçbir nedeni

Allah kavuştursun her bir seveni

Gidip te gelmeyen olursa hasret biter mi siz söyleyin?

Kul Mehmet’im çok şükür güldün bana sonunda

Aşk ile gülümser girerim senin nazik koluna

Hiç bakmam sen varken ben sağıma soluma

Aşk ile gülümseyenle bir ömür insan yaşar

Aşkın gülümsemesi ile insan yârine bakar şaşar

İnsan mutluluğa yâri ile uçarcasına koşar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yar Olamadım

Dar geldi giydiğim bana bu yelek

Bu boş gönlü doldurmadı aşk ile felek

Şimdi yediğim çok şükür kuru bir çökelek

Bu gönlümü dolduracak bir formül bulamadım

Ne kendime nede başkasına bir yar olamadım

Gönlüm sanki viran şehri nasıl inşa edeyim

Kendime söz söylemezken kime ben ne diyeyim

Gideceğim yer aynı olacak ben nereye gideyim

Bu gönlümü dolduracak bir formül bulamadım

Ne kendime nede başkasına bir yar olamadım

Dudaklarım kilitli sanki aşk dili ile konuşmaz

Sanki ben başka bir dilde konuşurum kimse anlamaz

Anladım ki bu boş Gönül’e kimse yar olmaz

Bu gönlümü dolduracak bir formül bulamadım

Ne kendime nede başkasına bir yar olamadım

Belki ben ben olamadım bu gidiyor zoruma

Bir seven takamadım bu kırık koluma

Arasam aşk diyarında bir seven çıkar mı yoluma

Bu gönlümü dolduracak bir formül bulamadım

Ne kendime nede başkasına bir yar olamadım

Kimse duysun istemem avazımı

Kendim musallada kıldım sanki namazımı

Nasıl söyleyeyim seven olmayınca aşkın kelamını

Bu gönlümü dolduracak bir formül bulamadım

Ne kendime nede başkasına bir yar olamadım

Artık kara taş bağlarım bu bağrıma

Çıkan olmadı aşk ile çağrıma

Artık çıkıp oturayım karlar yağan dağıma

Bu gönlümü dolduracak bir formül bulamadım

Ne kendime nede başkasına bir yar olamadım

Bu kalan ömründe yine bir seven bulamadın

Akan aşk çeşmesinde bu gönlünü aşk ile doldurmadın

Gönlümde açan çiçekleri koklayan çıkar diye soldurmadım

Bu gönlümü dolduracak bir formül bulamadım

Ne kendime nede başkasına bir yar olamadım

Kul Mehmet’im evet evet Yüce Rahman beni sınadı

Bu gönlümde aşka yer var mı yok mu diye baktı aradı

Belki ben aşkı yerleştirmeden kendime bir sevgili aradım

Bu gönlümü dolduracak bir formül buldum artık yaşadım

Şimdi kendimde başkasına bir yar olurum artık

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Döndüm

Benzeyecektin yârim sen bir meleğe

Döndürdün beni sonunda ham keleğe

Kel başımla dönemedim kelebeğe

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

Bakarsın sırtımdaki yırtık yeleğe

Sözüm zaten hiç geçmiyor o feleğe

Sabah duayla istediğim dileğe

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

İsterdin dönseydin sende bir meleğe

Çıksaydık seninle yar dağda yükseğe

Otursaydık yar senle dirsek dirseğe

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

Kul Mehmet eleğe döndün sen üzülme

kalbini ortadan ikiye sen bölme

Yarın neler getirir kula hiç bilme

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

Mehmet Aluç