Hakkın Sözleri Dökülsün

 

 

 

 

Gelenler kalmayacak elbet gidecek

Gidenler nereye gideceğini bilecek

Hakkın huzurunda hesap verilecek

Hakkı bile hesabı bil ey kul zor olacak

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Var hakkı kendini bil dünya gününden

Hakkı kendini bilmezsen bu an diliminden

Boşa geldin boşa gidersin bu âlemden

Hakkın sözleri dökülsün bu kalemden

Hakkın sözü yoksa ne kalır elinden

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

 

Eğil hak önünde dikilip durma

Mazlumun hakkını alıp vurma

İnsanların önüne de tuzak kurma

Bir gün hepsi bakarsın yalan olur

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Sen var hak ile bul doğru olanı

Bırak artık yalan ile dolanı

Bak elinde ne kaldı kap sır olanı

Yakma kendin için kaynar kazanı

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Acizlikle var Rahmanın huzuruna

Hayatı boşa heder etme boşu boşuna

Değmez nefis şeytan dünya uğruna

Hesap günü her şey gider zoruna

Hayatı yaşarsın ölümle burun buruna

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Ruhunu sarsın imanın ruhu nuru

İmanla yaşamalı budur kulun oluru

Dinle günde beş vakit var duyuru

Boş ile doldurma sen gireceğin çukuru

Olsun imanla namaz gözünün nuru

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

 

 

Gönül'ün gönül'e yakınlığı...

  Gönül'ün gönül'e yakınlığı cennetten bahçelerinde çiçekleri açtırır, kokusu evi mahalleyi şehri sarar, hatta o çiftin mutluluğu gönülleri sarar, herkes böyle bir mutluluğu yakalamak için gayret gösterir? Hangi zamanda? Ne zaman? Nerede? Kim yapar? Nasıl yaparız? Binlerce soru ile dolu bu güzelliği gerçekleştirmek için! Aslında çok kolayda ah egomuzu benliğimiz bizi yok eden bu benliğin kapısına yapışmış elimiz gönlümüz bir serbest bırakarak özgürlüğe bir koşabilsek o zaman olacak. Lakin ama velhasıl nasıl becereceğiz?

   Bu dünya gelip geçici imtihan dünyası bunu unutmazsak, yaptıklarımızdan hesap vereceğimizi bilsek ne kadar güzel olacak, dünya hayatında cennet hayatını yaşamış olacağız. Kendimizi yok edenlere bağlı olmaktan kurtularak, güzelliklere götüren var eden mutlu edenlere bağımlı olsak, ah gel gör ki egomuz arzularımız nefsimiz buna izin vermiyor! Verse bilene biz istemiyoruz, alışmışız iyi olmayanla yaşamaya, sanki bize kaba geliyor sevmeler, sarılmalar gülmeler! Gönüllerimiz hep son baharı yaşıyor, güzelliklerimiz dallarında bir bir yere dökülüyor, birbirimizin sevgisine ihtiyacımız olduğunu bildiğimiz halde, yok olmaya uçuruma düşmeye yakın aklımıza geliyor, heyhat o zamanda etrafımızda kimsecikler olmuyor.

   Geceleri sokakları aydınlatan sokak lambaları gibi, gönlümüzde sevginin lambaları hiç yanmıyor hep sönük! Kim fişini çekti neden? Niçin? Niye? Ne mantıkla çektiğinden de haberimiz yok! Tam bir keşmekeş muamma! Şöyle elimizle yüreğimizi yakan nedir diye elimizle bir yoklasak, gönlümüzün var olduğunu anlayacağız amma bunu da yapmıyoruz! Herkes bir köşede kendi yalnızlık kâbus dolu dünyasında, araya betondan duvarlar örmüş oturuyoruz!

   Acaba sevmenin yolunda yürüyünce çok yoruluruz diye mi korkuyoruz? Oysa sevgisizlik yolunda koşarken nefesimiz ömrümüz bitiyor, yorgun bitap düşmekten bir adım dahi atamıyoruz, yok oluyoruz... Ellerimizi ayaklarımızı gönlümüzü kıran bu sevgisizlik yolunda hala yürümekte ısrar ediyoruz. İnşallah en kısa zamanda Yüce Rahman'ın izni ile bu yok oluştan kaçarak, yeniden sevgi ile dirilmenin yolunda yeniden el ele gönül gönül'e var olur güzelliği ile mutlu yarınlara yürürüz inşallah. Selam ve dua ile.

Ah bakıyorum sevgisizliğe koşuyorsun

Nereye koştuğunu bilmeden

Yolda ayağın takılarak düşüyorsun

Yüreğinle beraber dizlerin kanıyor

Görmüyorsun hala düşmenin yolunda

Yoluna devam ediyorsun bilmiyorsun

Görmüyorsun

Hissetmiyorsun

Yağmur gibi sevgisizlik yağıyor başına

Kocaman taşlar gibi

Kendini sevgi ağacının altına

Alıp korunmuyorsun

Kanıyor bütün vücudun

Hala görmüyorsun

Bilmiyorsun

Hissetmiyorsun

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Pişmanlık O An Olmaz...

Ey canlar kardeşler ecel gelir ölüm çiçeği açar

Her an insanlıktan kaçan insan sanmayın kaçar

Çiviyle çakılmış gibi bakar boş bez gibi yıkılır naçar

Pişmanlık o an olmaz önce olurdu eyvah kaldın biçare

Yanlarında kolların kalkmaz tabut kalkar şaha

Eyvah götürmeyin beni desende artık boşa

Zaman gelmiştir hesaba vermeye doğru koşa koşa

Pişmanlık o an olmaz önce olurdu eyvah kaldın biçare

Sırtında sıvazlardı düşman sana göre dostundu

Nerede onlar yoklar yanında bir anda yok olundu

Güç kuvvet dermanınla koşardın ne oldu nasıl yok olundu

Pişmanlık o an olmaz önce olurdu eyvah kaldın biçare

Hani koşacaktın nefretinle beraber yedi deryaya

Kalkardı nefretle yıktığın viranelerde kolun havaya

Şimdi koşuyorsun çaresiz cehennem denilen deryaya

Pişmanlık o an olmaz önce olurdu eyvah kaldın biçare

Kul Mehmet’im der ki insan nasihat meclisine gelmezse

Gönülde açan çiçeklerine merhametle su vermezse

İnsanı insan bilip onunla birlikte olup beraber gülmezse

Ecel gelir alır götürür cehenneme gülünmeze insan olmazsan

Pişmanlık o an olmaz önce olurdu eyvah kaldın biçare

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Lanet Olsun Araya Nifak Sokanlara

Uyanın ey gafil olanlar ölüm var

Hak zikrini söylemeyenler uyanın ölüm var

Haram mal ile karnını doyuranlar

Uyanın artık ölüm var

İnsanlar katl ederken seyirci kalanlar

Seyirci kalmayın büyük hesap var

Büyük hesap ile sonsuz azap var

Azaptan önce sancılı ölüm var

Yaratılışımız toprak diye çamur olmaya gerek yok

Arzuların var diye insanların ölmesine gerek yok

Nefretle ortalık doldu taştı

İnsanlık acaba nereye kaçtı

Nefis arzusuna bu kadar mı kapılır kul

Nefretten başka merhamete uzanan yok mu yol

Belayı az yakalayamadık hemen ortalığa saldık

Ortalığa saldık güzel ülkeyi edepsizce yaktık

Nefreti nasıl şerbet diye içtik

İnsanları katl edildi rahata mı eriştik

Göğsümüzde merhameti nasıl deştik

Suçsuz olanlara iftira nasıl attık

İnsandık kardeşdik

Nasıl insanlığı deştik

Nefret ile nasıl piştik

Dünya malı ile nasıl değiştik

Deva yerine zehir olduk

Zehir içtik solduk

Nasıl bir anda düşman olduk

Düşman olduk insanlığımızı unuttuk

Nefis ile olduk

Kulluğu unuttuk

İnsanları katl ettik uyuduk

Uyandığımızda sancı ile yok olduk

Uyardık gönülden millete âşıklara

Nasıl uyduk fikirsiz gafillere

Lanet olsun araya nifak sokanlara

Merhamet varken nefrete koşanlara

Nasıl koştuk nifak ekmeye

Dert çile çekmeye

Vicdanları satarak gülüşmeye

Koşanlara lanet olsun

Mehmet Aluç

Nurdan Can Ahmet

Gül Kokulu Resul âlemlere sensin Rahmet Konuşunca kâinatı Rahmet o an kaplar Sensin gönüllere Nurla akan Nurdan Ahmet Gönüller nur gönlüne akar Nurdan can Ahmet Gül Resul Medine’den bize canla seslenir Mekke’de olanlarda sesi ile beslenir İman iledir onun insanlara hesabı Semada indi nur nur Nurdan Kuran kitabı Gönüller nur gönlüne akar Nurdan can Ahmet Gül kokan Resulle olan muradına ersin Ona tabi olmayan mizanda hesap versin Müminler gönlündeki gönlü ortaya sersin Gönüller nur gönlüne akar Nurdan can Ahmet Gül Kokan Resul ile ol sende bil yerini İmanla tövbe ile çıkar günah kirini İmanla aksın helal kazanç sil nurdan terin Sakın gönüller kırma yıka sen elin kirin Gönüller nur gönlüne akar Nurdan can Ahmet Kul Mehmet der zalimdir her zaman hayırsız Odur eli halkın cebinde onlardır hırsız Utanma edep yok zalimde onlardır arsız Müminin damarında akan imandır harsız Gönüller nur gönlüne akar Nurdan can Ahmet Mehmet Aluç© __________________ Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için Selam ve dua ile...

Görüntüleme:63, Cevaplar:0

Vakit Geç Değil, Koş Rahman’a

---

İman kucak açmış yolda bekliyor ey nefsim neden kaçarsın? Nefsin şeytanın kucağıma bin bir çile kahır çekmek için koşarsın? Şaşkın azgın deliler gibi ömrünü heba eder zamanını boşa harcarsın?

Ömür bitecek ölüm meleği gelecek, yaptıklarından hesap soracak? Rahman diyecek ey kulum san sayısız nimetler verdim de bir gün beni anmadın, bana beş vakitte secde etmedin şükür edip benim nimetlerim ile beslendin, benim yoluma gelmedin ben hep senin yolunda seni bekliyordum bana dönmedin. Şeytanın ateşin yoluna koştun der ise ne cevap vereceksin ey nefsim? Bana cevap ver?

Susma boş gözlerle bakma bana, cevap ver haydi durma vakit bitiyor, ömür sona koşuyor? Akla ilme uymadın edepsizce gönül kırdın, şeytan sana oldu kumandan, işte ölüm gelince seni bırakacak yolda halin olacak pek yaman!
Allah’a, Kuran’a, Gül kokulu Resule, imana inansaydın da olsaydın gönüllere sultan, Rahman verirdi bol bol ihsan, sende olurdun insan gibi insan ey nefsim.

Az anla artık yeter uyuduğun çamurlara yattığın pis çöplüklerde sabahladığın yeter artık, dön iman yoluna artık. İnsanın kâmil olanı iman ile olur rezil ile olanı şeytan ile olur bırak inadı artık, dön aslına vakit son düdüğünü çalmadan ömür bitmeden koş haydi tövbeye Rahman’a vakit geç değil, koş Rahman’a koş imana…

Mehmet Aluç