Elbet Af Eder Dedim

 

Yar küstü bana gurbet iline git sen dedi

Gönül bu sever onu başım üstüne dedi

Gurbeti bilmez gönlüm yolunu ah şaşırdı

Elden ne gelir güldüm elbet af eder dedim

Kalbimdedir sevdası budur aşkın sevdası

Kırmadan hiç dökmeden ol der gönül ağası

Seni o sultan yapar odur gönlün parçası

Elden ne gelir güldüm elbet af eder dedim

Gönül bağında çiçek soldurmak hiç yakışmaz

Bir an küstü diyerek sanmayın hiç barışmaz

Yakıp yıkmayla bilin bir gönülde durulmaz

Elden ne gelir güldüm elbet af eder dedim

Kul Mehmet’im gurbette sen çal gönül sazını

Sen sakın ha kaybetme güzel anlayışını

Sakın gevşetme sakın gönülle sen bağını

Elden ne gelir güldüm elbet af eder dedim

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Vazgeçersem Bu Aşktan

Vazgeçersem bu aşktan beni dövün

Ölmeden önce bu bedenimi gömün

Mecnun olup onun gibi sevmezsem

Dert keder parçalasın beni büsbütün

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Bu başa yakışmaz aşksız Leyla ’sız gezmek

Leyla olmadan yaşamak bana ölüm demek

Gider mi boğazımda onsuz bir lokma yemek

Leyla ‘sız olmak bana bu dünyada ölüm

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Leylam olmadan söyleyin nasıl yaşarım

Bu gönül onsuz yaşamaz onsuz şaşarım

Aşkın değerini elbette ki ben aşkla anlarım

Aşksız yaşamak kula ölüm bilirim canlarım

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Aşka düştüm düşeli ben onunla yaşarım

Aşkın deryasına o yar ile ben koşarım

Uzaktan salınarak gelince endamına bakarım

Bu gönlümü elbet bu aşk için yakarım

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Onunla yürürüm ufukta doğan şafağa

Gönlüm onunla açar döner cennetten bağa

Rabbim ayrı koymazsın beni ondan uzağa

Varayım onunla cennetteki İrem bağa

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Kul Mehmet’im aşk bu gönüle ömürmüş

Kul aşkı alınca gönlüne ancak gülermiş

Nazlı yârin bir bakışı bu gönüle yetermiş

Var onu aşkla sev bu ömür kalmaz bitermiş

Leylamı sarmaya da yetmesin bu gücüm

Bir ömür sarsın beni dert keder hüzün

Mehmet Aluç/Kul Mehmet

Bakın Mezarlara…

 

Varoluşun zamanında çılgınca yok oluş

Dirilişle var oluşa yakışmaz durgun yok oluş

Zaman içinde var oluşa yakışır yürüyüş

Bakın mezarlara zamanla var oluş var mı?

Dirilişle zamana akış ölümle sona erer bakış

Bu zalimlerin nedir hınca hınç yakışı bu ne anlayış

Doğum var oluş dirilişle kulları olmalı varış yarış

Bakın mezarlara zamanla var oluş var mı?

Zamanın tutsağı olan yıkıcı bakışıyla insanı kurtaramaz

Kendi tutsaklığından gafil, özgür insana zincir yakışmaz

Düşüncede kan elde kan damlar adımlar doğruya çıkmaz

Bakın mezarlara zamanla var oluş var mı?

Geliş dönüş dönüş ile diriliş ne güzel yakışır gidiş

Zamanı yitiren adımlar zamanda diriltmez bu fiş

Zamanda düş olur gerçek, düş ’süz olmaz gerçek

Bakın mezarlara zamanla var oluş var mı?

Bir geri dönüşün sancısını yaşar mı yok oluş

Var oluş kucaklar mı yok oluşu var mı böyle buluş

Böylesine ağır olur mu yok oluş sendeki son vuruş

Bakın mezarlara zamanla var oluş var mı?

Yok, oluşta arama giz çağrışım duyarlılık

Yelkovan ’sız zaman yok oluş olmasın açlık

Açlığın karşılığı tokluk öyleyse bu nasıl açlık

Bakın mezarlara zamanla var oluş var mı?

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yakışmaz Gönül’e

Bakarsın gönülde bakışın gider hoşa

Bazen de bakarsın gönül de bakışın gider boşa

Gitse de hoşa ya da boşa gönül hep coşa

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

Dikkat et ayağın takılmasın yerdeki taşa

Bakarsın bir gün gelir değer bu garip başa

Gönülde neşen bol olsun sen onunla yaşa

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

İncitme sakın gönülde kabaran duyguları

İçine sevgi kat gönder sen o güzel bakışları

Bir de güzel olursa anlayışın anlarsın yalvarışları

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

Bakarken olursun bazen âşık

Âşık olurken birden olursun şaşkın

Güzel bakışınla sevdaya olsun bir katkın

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

Sana aşk nağmeleri okusun dillerim

Sana aşk ile uzansın bu ellerim

Seni ve aşkını taşır ta ölene kadar bu gözlerim

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

Bu aşkım için bir sen gerek

Sende sev beni benim gibi sevinsin bu yürek

Haydi, koş gel bana beraber gülek

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

Aş bak gönlüne gönlüm içinde kalmış

O gülümseyen bakışların beni benden almış

Aşk bu gönlümü dünden çalmış gönlüne takmış

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

Kul Mehmet’im aç gönlümde sensin bağım

Seninle tütsün sönmesin gönlümde yanan ocağım

Sen gönlümde olmazsan ben düşerken kime tutunacağım

Sırra kadem basıp gitmek yakışmaz Gönül’e

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yakışmaz Kul Sana

İman edene kula cenneti olur ahiret

İmandır iman eden kul için marifet

İmandaki lezzeti tadarsa kul eder hayret

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

İmansız gönül gezer harabelerde

Gözü olur hep viranelerde

Birde çıkmazsa hiç meyhanelerde

İman et kul gez gönüllerde

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

Yüce Allah’a teslimiyet kukla has

Teslim ol gözden akmasın yaş

Eğ başını kalmasın secdede o baş

Yol uzun değil yürüme sen yavaş

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

Kul bilse teslimiyet ona yeter

Teslimiyet’ siz kul olur beter

Nefis şeytana artık dur de yeter

Bitsin cümle gönülde keder

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

Yazık değil midir teslimiyet ‘siz uçuruma düşmen

Nefis şeytan un gibi ezer odur değirmen

Sana ey kul yakışmaz yapmadıklarınla kulu eleştirmen

Yakışmaz kul sana teslimiyet ‘siz gezmen

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

Kul teslimiyetle bulur değeri

At olmadan ne gezdirirsin sen eyeri

Teslimiyetle iman kulun rehberi

Nur Kur’an Nur Resul peşinde akıt teri

Ahirette bulursun sana ait cennette yeri

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

Teslimiyet için seni alıkoyan nedir neden

Nefis şeytandır zalimle yalan söz üreten

Sanmayın dünya ile nefis şeytan kulu güldüren

Dünya ile nefis şeytandır kulu isyan içinde öldüren

Teslimiyetle imandır kulu sevdiren

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

Kul Mehmet’im teslimiyetle iman olmasa yaşayamam

Hak yolda iman edip Yüce Rahmana koşamam

Dikenli çamurlu yolları hiç aşamam

Teslimiyet’ siz imansız ahirette Nur Resule hiç ulaşamam

İman eden kullarla ahirette buluşamam

İman yoksa kulun yanında ne gezer edep

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bıraktım Susmayı

Güneş gibi doğdun gülüşünle gönlüme

Kırılsa da gönlüm ile doğdun ömrüme

Hüner saydım seni candan sevmeyi

Yeter dedim bıraktım susmayı dilime

İstedim sen benimle son nefesime kadar yaşa

Gülümsemen olsun bizimle baş başa

Kuldur yaşar neler gelir bilinmez başa

Yeter dedim bıraktım susmayı dilime

Umutsuzluk yakışmaz kul Mehmet der gülüm

Reva değil sana bana yaşamak zulüm

Ayrılıktır kula bu dünyada yaşarken ölüm

Yeter dedim bıraktım susmayı dilime

Mehmet Aluç