Yaşar Er Gibi Göçer Gider Yel Gibi

 

Gördün mü bak kimdir gelenler

Gelip te gidenler kimdir geri gidip dönmeyenler

Gelen gelir er gibi

Yaşar er gibi göçer gider yel gibi

Kimi aşk gülünün başında öter

Kimi karga olur çöplükte öter

Doğru yol bu âlem de sırat hak yoludur

Hak yolda yürüyenin yolu sırat yoludur

Kimi gelir ömrüne boş kefen biçerler

Kimi gelir ömrü dolu kefeni biçer dolu alıp giderler

Kimisi yaşarken gönül cennet kapısını açar girer

Kimisi yaşarken gönül cennet kapısını kapatır boşa cenneti arar gezer

Aç gönül kapısını cenneti gör

Kapat gönül kapısını cehennemi gör kal kör

Gönül cevherdir aç kapısın sal ummana

Gönül nedir bilmeyen boş gezer ummanda kaybolur boş zamanda

Gönülde kaybetme sen insafı

Kaybedersen insafı yersin bedavadan kafayı

Sev seni seven cananını

Aç gönülde güller açan bağlarını

Haktan gayrısını tanımazsan da olur

Hak derdine her daim derman bulur

Kul olup secdeye varmak gerek

Hak yolunda bu âlemde yürümek gerek

Gönülleri severek varmak gerek

Cana can olanlara varmak gerek

Sevelim sevilelim canlara canan gelsin

Hakkı hak bilelim canlara nur gelsin

Tövbe ile kalbimizi pak eyleyelim

Canları severek canımıza can eyleyelim

Gönül imanla canlandırır varı

Gönül imansız çağırır narı

Bırak sen şeytan denilen inkârcıyı

İmanla Hakla kov sen o alaycıyı

Dalma yalan dünyanın yalanına

Meyletme dünyanın geride kalanına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Kendi Yazıp Yönettiğimiz Dünya Hayatı

Bir gün geride kalır

Arzularla hevesler gözün son çırpınışı ile kapanınca

Anlaşılır son nefeste boş olan hevesler arzular çığlık çığlık

Açılan gözler açılmaz tutmaz beden toprağa varınca

Sabahın seheri olmaz artık çığlıkların arasında

Uzanır sanır el kapıya açılmaz son kapanışıyla

Eser alevden bir rüzgâr kor kor alev

Arzular hevesler gibi yakan kor bakış

Faydası yok yalvarış yok artık faydasız

Açılır bir pencere kor alevden dersin anlamsız

Anlaşılır arzular heveslerle dünya bomboş kor alevmiş

Okunan ezanların secdelerin nurdan gerçeği gerçekmiş

Zaman bitmiş ömür bitmiş ceset bedenle bitmiş

Bitmeyenler yok yanında eyvah tükenmiş

Bitmeyip gelene alışmamış beden boş heveslerle gülmüş

Hayat mıydı yaşadığı bir anlık bir film dizi fragman mı neydi

Olamaz derken kör düşünce daha sıcak benle yok alakası derken

Ben değilim olamam ben böyle avare sersefil

Figürana benziyor hatta bana az çok benziyor

Olamaz ben böyle olamam gerçek değil

Hey duyan yok mu bu film hayır hayat hayır fragmanlar karışmış

Kime etmeli şimdi şikâyet her yer sımsıcak

Duyan yok aynı figüran o oyuncu gibi

Olur, mu hiç sessiz kalmak ne kadar iğrenç korkunç

Kim yazdı bu senaryoyu hem bu oyuncuda çok berbat oynuyor

Senaryo berbat ondan olacak

Birazdan biter oyuncu ile senaryoyu yazan ismi çıkar

Ne kadar bilmeden yazılmış oynuyor figüran hep ezberci

Hayat bu yaşanılmaz böyle ciddi olmalı insan bulmalı bir rehber

Dipsiz bir hissizlik alakadar’sızlık mevcut bu nasıl duyarsızlık

En kötü film seçilecek galiba bu ne kadar iğrenç bir rol ile senaryo

Bitiyor işte film çok şükür yo bu bu olamaz yine yanlışlık var

Benle ne alakası var ben mi yazdım ben mi oynadım benmişim yönetmeni

Ne anlarım film çevirmekten yönetmenlikten ancak seyrederim delicesine

Hem ben ne zaman buralarda bulundum bir saniyelik bir anda

Ben hep buradaydım nasıl giderim oralara

Kalkamıyorum yürüyemiyorum oysa

Belli ki karışmış her şey

O filmdeki figüranın yaşadığı hissetmediği duyarsızlığı gibi karışmış

Bir kalp taşır mı bu kadar çelişkiyi

Anlamsız bir yoldaki anlamsızlıklarla dolu tuzağı hissetmeyişi

Azap dolu anların bitmez ki bu fikirsizlik ile çilesi

Az önceki yola girseydi

Gerçek olanı yaşayacaktı

Hak yolda olacaktı o an arzu heveslerle boş işlerle olmayacaktı

Eyvah yoksa gerçekten olamaz bu kadar salaklık geri zekâlılık olamaz ki

Yok, yok ben değilim

O kadar akıllıydım değil miydim?

Bana gülümserken sahte miydi o gülüşler

Bana sakın gitme diyen o üzerinde kırk yamalı çulu olan zavallı dediğim

Adamın sözümü gerçekti acaba olur mu yok yok

Hem o pek bilgili değil evet evet

Karnını doyurmaktan acizken bana akıl verirken anlamıştım

Yoksa ben mi yanıldım

Sanki onun gülümsemesi daha mı gerçekti

O zaman neden farkına hiç varamadım

Sözleri sanki evet sanki çok gerçekçiydi

Hey kimse yok mu neden sesim duyulmaz

Şöyle karşıma çıksa da tekrar sorsam

O sözlerinin kaynağı nedir diye

Gerçi hiç yabancı değildi

Şimdi anlıyorum sanki o zamanlar

Etrafımı bir huzur sarmıştı

Gittiğim yol doğru değil gibi sanki hissetmiştim mi ki

Yok, yok olamaz böyle bir şey saçma

Ama benim yetişmem gereken toplantılarım

Yeni villamın temel atma töreni vardı

O zaman pek değer vermemiştim sözlerine

Sanki şimdi yankılanıyor kulaklarımda bir hoş

Dünya hayatı boş mu hoş mu yok yok

Boş demişti hoş deseydi tasdik eder hatırlardım

Bir de ne demişti…

Ne demişti her neydi her canlı kim canlı tamam hatırladım

Her canlı yok yok nefis dedi ölümü tadacaktır

İçilen bir şey miymiş ki bu bu bu…

Olamaz yoksa oyuncusu olduğum hayatın

Kendi yazıp yönettiğim dünya hayatı filmi gerçek

Ve ben şimdi öldüm müüüü…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Rahman’a teslimiyetle ol özgür

Nur Kuran İman ile olmalı kulun ölümü

Nur Kur’an Gül kokan Resul ile görmeli önünü

Rahman ile Kâbe’ye dönmeli yüzünü

Kur’an kardeşlik iman ile yıkmalı zulmü

Hak yolda olanın yönü çıkmaz kıraç çöle

Haydi, korkma yürü merhamet denilen göle

Nefis şeytana uyup ta olma sakın sen köle

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Elinde var mı senedin çıkman için yarına

Nefret kin ile sakın gitme aman ha yangına

Kuran Gül Resul ile kalmazsın her iki cihanda tek başına

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Ecele teslim olmayan var mı söylesin haydi

Nefret kin düşmanlığa cehennem için değer miydi?

Kur’an Resul iman tam duracağın yer idi

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Kul Mehmet’im Kuran ile Resul olsun aklında yolunda

Son nefeste taşı yanında ahirete var ol Rahmanın huzurunda

Ne gereği var nefis şeytan yolunda ölüm var onlarsız en sonunda

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ölümü Okur Açarsan Gönül Kapısı

          

Dil lal olur sukuta ererse gönül dili konuşur

Arama sen nedensiz neden boş yere olur mu sebep

Hiç boş yere gider mi o meçhule kimsesizlere koşarak gidenler

Ummanda zerreleri adımları okur açarsan gönül kapısı  

 O Meçhule gidenler o gül kokulu Resulü sevenler

Yer altında soluk alır çıkmaz sokaklarımıza bakanlar

Çıkmaz sokak içinde gönül kapısının biz ki kapatanlar

Anla artık ummanda zerreleri adımları okur gönül kapısı 

Gönül kapısının kapısın çalmazsan çözülmez muamma

Zahmetsiz olur mu çare kapısında vuslata kavuşma

Dar olur geniş kapısını bilmeyenlere gece gündüz nefsine kanma

Bil artık ummanda zerreleri bakışları okur gönül kapısı 

Gönül kapısında içeri girmezsen ömür kısalır

Zaman iyimi kötümü olur acı mevsiminde doğan ne bilir

Hüzün ile ağıt kokar düşsüz rüya görmeyen gönüller

Gör artık ummanda zerreleri düşleri okur gönül kapısı 

Bu kaypak gönül ile karşılayacak olanı bekleme gelmez

Gülümsemek için açmazsan gönül kapını yüzün hiç gülmez

Halamı anlamadın karşılıksız ahiret için ölüme koşanları

Gör artık ummanda zerreleri ölümü okur açarsan gönül kapısı 

Kul Mehmet der ki sözler neden aslanın ağzında duruyor

Dipsiz yamaçlarda çıkışı olmayan kuyulara kimler koşuyor

Hüzün sokaklarında mazisi silik olanlar kimden yardım istiyor

Gör artık anla bil ummanda zerreleri okur sendeki gönül kapısı 

Mehmet Aluç