Otuz Ağustosu Biz Tarihe Böyle Yazdık

 Otuz Ağustosu Biz Tarihe Böyle Yazdık

Zaferleri şanla biz tarihe böyle yazdık

Silah yoktu bu elde o alnı karışladık

İman tokadı ile suratına biz vurduk

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Görmedi mi o düşman gözü şanlı akını

Al bayrağa akıttı şehidim o kanını

Geride düşündü o kalanını vatanı

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Terk eder miyiz bizler bu özgür hürriyeti

Sildik süpürdük gelen o kini o nefreti

Gördük imanı ile şahadete gideni

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Takılmıştı imanlar mermisiz süngülere

Varmak istiyordu ya özgür istiklaline

Dalgalanırken bayrak vatanın cennetine

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Karanlık o geceye binlerce yıldız doğdu

Düşmanın nefretini iman o gece boğdu

İşte o şafak vakti hilal yeniden doğdu

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Şimdi geleceği biz bu vakit’e kuralım

O şehitlerimize selama biz duralım

Anlamayanlar varsa yeniden yaşatalım

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Âşık Gülveren’im der biz hepimiz neferiz

Bu vatan bayrak için ölüme biz gideriz

Bir ölürsek biz eğer binlerce diriliriz

Otuz Ağustosu biz tarihe böyle yazdık

Mehmet Aluç / Aşık Gülveren

Aybüke Öğretmenim Cennette Gülenim

 

Aybüke öğretmenim cennete vardı

Açıldı cennette binlerce nurdan güller

Aybüke öğretmenim canlara candı

Nurdan Nebi kucak açtı nur oldu uçtu

Şehit oldu taşıyor şimdi onu cennete eller

 

Hakkın şehadet şerbetini içti cennete göçtü

Şahadeti arzulamadan bu âlemde yaşamak güçtü

Hakka iman ederek yaşamak zaten özgürlüktü

Şehit oldu taşıyor şimdi onu cennete eller

 

Ne kutlu bir yoldur şahadete erene

Şahadete varınca cennetten güller derene

Nurdan Nebice hoş geldin sen denilene

Bir onur şeref hikmet nurdur şehadeti isteyene

Şehit oldu taşıyor şimdi onu cennete eller

 

Ne mutlu kula Rahmanı nur Nebiyi görene

Şahadet olarak vatan hak yolunda ölene

Cennete giderken melekler nur Nebiyle gülene

Rabbim bize de nasip et sana gülümseyerek gelmeyi

Şehit oldu taşıyor şimdi onu cennete eller

 

Kul Mehmet’im Aybüke öğretmenim

Gelirsek bizi karşıla gönülden diyenim

Zalimlere cehennem haktır bilenim

Sen şimdi dersin Nur Nebiyle sohbet edenim

Bize de yer ayır nur Nebi yanında cennette gülenim

Şehit oldu taşıyor şimdi onu cennete eller

 

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Çanakkale de Ecdadım yazdı

Destan yazılırdı ancak, başkasının yazması için beklenilemezdi 

                 Çanakkale de Ecdadım yazdı

Milletimi yıkmak mı istiyordu o batı

Milletim yıkılmazdı vardı imanla sabrı

O zalim ki düşmanın yüreği taştan katı

Yorgun olsa da millet umutluydu canları

Çanakkale de Millet yeter dedi bu zillet

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Destan yazılırdı ancak, başkasının yazması için beklenilmezdi Çanakkale de Ecdadım yazdı

Çığlık çığlığa hezimete uğratmak için koşuyordu topuyla bombasıyla tüfeğiyle düşman, üzerimize o an, bu nasıl bir nefretti ki ne tarifi ne da anlatımı vardı! Sanki bu vatan onlara emanetti, kendi atalarından kalmıştı, işgal eden bizdik! Bunu anlatsak ta size ait değil bu cennet vatan bize ait desek te, ölmek için koşuyordu düşman. Milletimin göğsünde yıkılmaz bir kale çelikten bir zırh iman ile koştu cepheye, vatansız yaşamak zillet dedi ölüm dedi, şehadet bize onur dedi, şehadete koştu vatan millet için yıkmaya çalışanları yıktı.

Yedi değil on yedi tepeden hücum etseler de alamayacaklardı bilmiyorlardı, kendileri gibi sanıyordu bu asıl imanlı milleti, yanıldılar yıkıldılar gittiler. Kapı önünde mahallede kadın çocuk hiç kimse yoktu, herkes cephedeydi, ya da cephe için çalışıyor ter döküyordu son nefesini veriyordu. Zafere adım adım aksak yürüsek te, düşman bir an zafere yaklaştım derken, binlerce “Seyit” Osman cephedeydi, ama bir tanesi bambaşkaydı, omuzunda bir mermi tonlarca ağırlıktaydı, ya Allah bismillah dedi kaldırdı yerden, sallandı imanında ki güç ile dağlar taşlar cephe… Aradan yüz yıl geçse de hala o ağırlıkta bir mermiyi kaldıracak bir insan çıkmadı, alıp kaldıramadı.

Aziz cefakâr milletimin imanı ile Yaradan’ın olan ilahi aşkı hiç söner miydi, kim söndürebilirdi ki? Vatan iman İkisi bir aradaydı, ama düşmanda bu yoktu, bilemedi kestiremedi yıkamadı, yıkılmaz olan iman yıkılır mı? O çocukların gençlerin ninelerin gözlerinden gözyaşları iri iri damlıyordu şevkle zafere ulaşmak düşmanı yıkmak yenmek arzusu içinde, dilde dua “Allah Allah” nidalarıyla, cepheye koştu. Sanki hepsi bir çocuk özlemi içinde, uçurumun kenarında bir ağaca takılmış uçurtması elinden alınıyor muş şaşkınlığı heyecanı içinde birazdan gelecek olan ve gelmesi kesin muhtemel olan kahramanını beklerken, kendisi kahraman oluyordu…

Destan yazılırdı ancak, başkasının yazması için beklenilmezdi, zaten başkasının yazdığı destan değil, havada tayyare selam söyle o yâre olurdu ancak. Gönüllerde imanla açan sulanan güller hiç solar mıydı, hele el ele gönül gönüle olmanın güzelliği kardeşliği var iken… Yüce Yaratanın yardımı ile adım adım, Çanakkale de zafere ulaştık, cephedeki bu imanı gören Melekler kıskandı, cennet kokusu, vatanı şehadet eden milletimin gülümsemesi ile sardı vatanı, hala kokusu vatanın üzerinde kokuyor ve bu ecdadın bu torunları olduğu müddetçe, melekler cephede bu imanın şehadetle güzelliğini kıskanacak, cennetin kokusu kıyamete kadar, burcu burcu vatan toprağında gönlümüzde kokacaktır. Hakkıdır Hakka Tapan Milletimin İstiklal.

Mehmet Aluç

 

 

 

Vatanımla Bayrağım

Ey bayrağım

Dalgalandığın her yerde şehidimin cennet kokusu var

Ecdadın nurdan bakışı var

Bıraktığı yarınların koşuşumuz var

Bıraktığı gerideki yetimlerin

Gözyaşları var yarınları var

Nur nur parıldar üzerinde

Gölgende şehitlerimin cennet mekân mezarları var

Cennet kokan Nur Resul kokan

Bir yanda şehitlerimiz

Bir yanda bizler varız gölgen altında

Üstünde yamacında sağında solunda kâinat

Seni vatanla teslim etmeyeceğiz bu değil ki inat

Gönüldeki imanın ecdadın emanetine sahip çıkmak istinat

Şehitler göğsümüze imanımıza seni vatanı eyledi perçin

Kim alır seni elimizde bu nefreti ile için için

Hazırız bizler seni vermemek için ölmek için

Ey hainle sizle bu faslı geçin

Kendinize gidin kalacağınız bir vatan bayrak seçin

Sizi kabul edecek olan varsa gidin

Orayı da nefretinizle talan edin

Bu mukaddes vatan bayrağıyla değil bize yük

Hamal olsak ta gönlümüzde yeri büyük

Bizler hamalız sizler ise mal

Taşıyamayız siz malları sırtımızda vatan üzerinde

Mukaddes bayrağın gölgesinde

Ecdat yatarken gölgende gezerken kıyında

Gönül dostları ile beraber nur dalgalanışında

Çekerken Tekbir Allah bir derken Çanakkale de

Düşman denize dökülürken

Mehmetçiğim Ulubatlı Hasan Hasan emmi diğerleri

Şehadet şerbetini içerken teslim etti bize

Hain getirir mi bize dize

Ne söyleriz bu canı vermeden size

Teslim edilmez göz göre göre

Al bayrağım

Ak bayrağım

Şehidimin kanıyla rengini almış

Kokusu içine nur bakışı nakış nakış işlenmiş

Daha dün Çanakkale de Sakarya da savaşır iken

Ölümsüz şehadetle hem kendini hem vatanı

Diriltmek için koşarken şehadete cennete

Seni nasıl teslim ederiz nefret edene

Nasıl anlatırız Nur Resul ile gülümseyene

Cennet mekânda bizleri bekleyene

Ecdatla aynı hamurdan aynı çamurdan aynı imandanız

Cana can olmak için yaşayanız

Bayrak altında canlar ile yaşatanız

Ecdadı ananlardanız

Nur Resul ile varmak için koşanlardanız

Nur Kur’an Nur Resul değil mi bize kılavuz

Hepimiz bir Fatih Alpaslan yollarda yürüyen Yavuz

Kur’an Nur Resul imanla yok olmayız var oluruz

Ey hain bu vatana bayrağa dokunamazsınız size haram ederiz

Biz yüz ölür bin diriliriz

Vatan bayrak imanla birliğe yürürüz

Sizleri de cehennemin dibine süreriz

Tabi önce idam eder sonra göndeririz

Mehmet Aluç © Kul Mehmet

İstinat: Dayanma, yaslanma

Bu zulümdür

 

Söyleyin neydi zafer

Karanlık gecede

Kapkara düşüncelerle

Yıkmak mı yok etmek mi?

Ah içinde gözyaşıyla bırakmak mı?

Neden elleri kıpkırmızı kan

Neden gözlerin kan kokar

Niyetin neden kapkara kara taş gibi soğuk

Kendi arzu veya başkalarının

Niyetsiz ligine ortak olmak

Milleti yıkmak

Kendi kültürüne yalnız mı bırakmak zafer

Şehit kanı ile sulanmış topraklarda

Şehitlere layık olmayanı kazanmak mı zafer

Bir karış toprağı vermem diyen

Mehmetçiğin

Kanıyla suladığı bir karış toprağa

Nefretini ekmek mi söyle zafer

Sıradağlar gibi

Vatanın her adımında

Vatan için ölmeyi bekleyenleri

Arkadan vurmak mı zafer

Aç bak tarihe

Zafer nedir öğren

Öğrenmiyorsan

Sor sana anlatılsın

Kül olmuş ocaklarda

Tüten ocakları

Tütmez ederken

Kimin için bu kazanacağın zafer

Kendi nefretin gibi

Kapkara suratı olan suratsızlar için mi?

Suratsızlar ne suret verebilir âleme

Suratsızlar nasıl insan olur

İnsanlara nasıl zafer sunar suratsızlığı ile

Haydi, yanınızdayız vatan sizin için diyerek

Vatanı suratsızlara teslim etmek mi?

Kandırarak kan gölüne

Dönen vatan toprağında kazandığın zafer mi?

Yoksa hezimet mi?

Irmaklar dahi kan akarken

Nasıl tertemiz bir sayfaya kanlı zaferi yazacaksın

Hudutta bayrak olmayan bayraklarla

Bir bez parçasıyla

Nasıl o şanlı olmayan zaferin bayraklarını

Gönlere çekeceksin

Anlamsızlık kan kokan o bez parçası

İçinde iman yoksa nasıl bayrak olur

Nasıl merhamet yoksa renginde nasıl

Bayrak ile zafer olur

Heyhat

Belli niyetin

Namussuzlukla namuslu görünmek

Kendi çıkarın

Seni uşak yapanlara peşkeş çekmek

İşin bitince de unutma

Vururlar kıçına tekmeyi

İnsanları harcadıkları gibi senide harcarlar

Çünkü suratlarında surat yok

Masumsunuz der hakkınız için buradayım der

Tüm hakları alır

Çırılçıplak bırakır

Ellere dillere sözlere adımlara

Pranga vurdurur

Oturur feryatları bir ziyafet şeklinde seyir eder

Zafer kendi vatanında vatanı için çarpışanlar için zaferdir

Vatan için ölmek için vatanı savunanlarındır zafer

Kendi vatanı dışında savaşmak kazanmak değildir zafer

Kendi milleti için savaşıyorum derken

Onca şehit verirken

Arkasında üç yüz altmış beş derece kıvırmak değildir zafer

Bu zulümdür

Bu nefretin görünmeyen sonra görünen yüzüdür

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Dalgalanır Bayrağım

Vatan toprağının taşına değmesin düşmanın ayağı

Düşmanlar bu ara çok azmışlar nefretleri ile bayağı

Bol bol yine yemek isterler yine Osmanlı dayağı

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Şehitler semada bakar vatanına nur bakışıyla

Seslenir düşman basmasın nefret dolu yakışıyla

Düş peşine göğsündeki imanla kaçsın haykırışıyla

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Kahraman ecdadımın kanıyla vatan vatan oldu

Zalim düşman nefret kusar bilmem yine n’oldu

Şehidim cennete koşarken düşman bir bir yok oldu

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Vatan üstünde imanı ile gezen gerçek candır

Düşmanın nefreti ile istediği akan kandır

Bu vatan toprağımda düşmana ait değil ecdattan kalandır

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Ey düşman sen emeline hiçbir zaman eremeyeceksin

Dünya âleminde mutlu bir an yaşayarak göremeyeceksin

İman dolu Mehmetçiğimi yıkarak vatanıma erişemeyeceksin

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Bayrakla vatanı vatan yapan şehidimin kanıdır

Yüreğimizde onunla cennete giden cümlemizin canıdır

Birlik beraberliğimizin içinde yıkılan düşmanın bağıdır

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Bastığımız toprağı milletimin şehidimin bakışıyla tanır

Nefreti ile gezen düşman sanma bu vatan sana kalır

Vatan uğruna can verilir sınırlarımız nefretinize kapalıdır

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Mehmetçiğimin adını toprağa yazsam sığmaz yazamıyorum

İman gönlümüzde kükrer vatandan kaçanlarla kaçamıyoruz

Düşman hala yenilgi dayağına doymaz onu da anlayamıyorum

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Bizi yıkamaz korku ile derin kuşku

İçimizde volkan volkan imanla dalgalanır coşku

Olmaz gezmez gözlerimizde vatanı sattıran ölü derin bir uyku

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Aç göğsünü imanınla kükre düşman vatanıma girmesin

Vatan toprağımda düşmana bir çakıl taşı dahi verilmesin

Göğsünde iman var ki sen onunla siper et hiçbir zaman devrilmesin

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Kul Mehmet’im yıkmaya gelen yıkılır bunu kimse bilmez

Düşman ile gezende bu âlemde mutlu güngörmez

Bu âlemde hak ile batılın savaşı hiçbir zaman bitmez

İmanı göğsünde taşıyan Mehmetçiğim ölse de ölmez

Dalgalanır vatanımda şehit kanıyla sulanmış bayrağım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-