Bunca Saçmalık Keşmekeş Bitsin

 

Ne kadar gülünç değil midir sizce de

Herkese akıl veririz neticede

Kendi verdiğimiz aklı almayız kullanmayız bu nefeste

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de akılda sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Yüce Allah herkese akıl vermiş kullansın diye

Başka akıllardaki düşünceyi ezmesin diye

Akıl ile yol alsın yolları ezip geçmesin diye

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Madem ki aldığımız nefes bizim içinse

Nefesimizi verir miyiz başkasına yaşasın diye

Herkes kaçar nefes bu dünyada çok diye

Haliyle böyle ise nedir bu cahillik akılsız var mı çözen

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Sırat köprüsü çok ince deriz söyleriz

Bu dünyada yürüdüğümüz yol değil mi sırat ne bekleriz

Yakar yıkar gönülleri sevmeyiz nasıl yolda yürürüz

Bu akılla nasıl sırat köprüsünden geçeriz

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Yağmurdaki Rahmet sadece toprağa mı yağar

Haydi, yağdı diyelim yağmur

Yüce Rahman yağmuru yağdırır iken Rahmet ile ne söyler

Sizde yağın varın gönüllere âleme imanla merhametle kurutmayın

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sözlerim

   

                      

Yaşadığımız hayatta var oluşu, hayatta kavga etmeden birbirimizi candan severek kazanabiliriz ve hayatın peşinden gülümseyerek gidebiliriz, bundan gayrısı yaşadığımız hayatı mutluluğu sevinci yarınlarımızı yok ederek bitirmektir. Doğuştan bize verilen ağlama ise gülümsemenin güzelliğini göstermek içindir.

Hayatın gülümseyerek yaşamamız için verdiği cevapları dinlememek ona uyum sağlamamak sonucunda, yıkımı ve hezimeti yaşamak kaçınılmaz oluyor. Hayat âlem ile bize huzurun şarkısını kardeşliğin birlikteliğin enfes tadına doyum olmaz melodisini mırıldanırken, biz şeytanın kulak tırmalayan iğrenç melodi olmayan melodisini dinlersek, her zaman kaybetmeye mahkûm oluruz.

Hayat bize yaşarken yaşantımızda her an bir boşluk bırakır ve bunu bizim birbirimizi severek gülümseyerek içini doldurmamızım ister. Oysa biz bunu yanlış anlayarak, kendi çıkar ve arzularımız ile doldurmaya çalışarak hem kendi dünyamızı, hem de diğer insanların dünyasını yıkarak mutlu olacağımızı sanıyoruz. Ömrümüzün son anına kadar bize alay ederek gülen, kendi ellerimizle ördüğümüz sahte mutluluklarla, kendimizi yok eden uçurumlara atarak güldüğümüzü mutlu olduğumuzu sanıyoruz!

Hayat bize binlerce çıkış kapısı açarken, biz onları beğenmeyerek hatta o kapıdan içeriye girip, içinde ne olduğuna bakmayarak, ne var ne yok içinde bilmeden, kapısını kendi egomuzun baskısı benliğimizin şımarık egosu hatta hissettirmeden yıkımı ile kapatarak, hep çıkmaz sokaklarda çıkmazı yaşıyoruz. Bu nedenle bizim için başarı diye bir kazanımımız olmamakla birlikte, başkalarının başarılarına imrenerek hatta kıskanarak bakarken, bizi başarıya götürmeyenin ne olduğunu bildiğimiz halde salaklığımızla, bilmemenin ekseninde kendimizi her şeyi bilen görerek, suçu kadere yüklemenin saçmalığını yaşıyoruz.

Gün gibi aşikâr olan gerçekleri, nedense bitmek tükenmeyen cahilliğimizle, ak olana kara, kara olana ak, haksız olanı hak diye görme bilme saçmalığı ile gönüllerimizi edepsizce yıkarak, birbiri ile çelişki ve saçmalık dolu acıları yaşayarak, hem güveni kaybediyoruz hem de saçma kavgalar birbirimizden kuşkular duymanın saçmalığı ile insanlığımızı yitirerek, bizi yıkmaya çalışan düşmanın zalimin eline bizi yıkacağı kapıyı açmış bulunuyoruz.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Birlik Beraberliğiniz ile Nefretin Göğsüne Saplarız Kazık...

Doğru yolda olmazsak hep yeriz kazık

Canıma can olduklarım ayıkalım bu millete yazık

Sanmayın gönüller küskün sayımızla bizler azık

Birlik beraberliğiniz ile nefretin göğsüne saplarız kazık

Rahman her kulunu düşünür verir herkese bir rızık

Bakar gözlerinde nefretle inan ona çok yazık

Sözleri nefreti ise gizli değil hep açık saçık

Her adım attığında kaçar kabul etmez hiç açmazlık

Nefreti sabırla eritelim yok olsun bu saçmalık

Birlik beraberliğiniz ile nefretin göğsüne saplarız kazık

Rahman her kulunu düşünür verir herkese bir rızık

O merhametsizin imansızın olmaz ki hiç imanı

Peşinde giderken ne ararsın yok ki onda dermanın

Azat eyleyelim merhameti gönülde budur güzelliğin fermanı

Merhametle dolduralım gönülleri gülümsesin yaşasın her anı

Artık nefreti merhametle geldi yıkmanın zamanı

Birlik beraberliğiniz ile nefretin göğsüne saplarız kazık

Rahman her kulunu düşünür verir herkese bir rızık

Od ile korkmaz yiğit yüreğinde vardır od davasıdır

Cihan gönlün içindedir açmasını bilene solmaz bahardır

Gülüşünde bülbüller açar seversen gönülde dünyada bu kalandır

Bundan gayrisi abesle iştigal nefretle ömrü heder eden yalandır

Haydi, Allah aşkına az gülümse de şu âlemi canlandır

Birlik beraberliğiniz ile nefretin göğsüne saplarız kazık

Rahman her kulunu düşünür verir herkese bir rızık

Kul Mehmet'im gülüşünde sabaha olsun biraz fer

Az gayretle iyiliğe doğru yürü sırtından alnından aksın ter

Bu cihanda merhametinle yıkamazsan zalim sana vermez bir karış yer

Artık sen ömrünü nereye istersen hangi gönül'e istersen ser

Gönülden anlamayan merhameti bilmez her daim şer der

Birlik beraberliğiniz ile nefretin göğsüne saplarız kazık

Rahman her kulunu düşünür verir herkese bir rızık

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-