Sırrımı Kim Çözer Benim

Ey gönlüm saklarsan kendini

Kim görür bilir beni

Yansımazsan sözüme hareketlerime gülüşüme

Duruşumu sözümü sırrımı kim çözer benim

Varlığımı perdeleme göster

Hakikati göreyim güleyim, güldüreyim hakikat olayım

Sil gönlümdeki kirleri evvela

Yansıt kelimeyi tevhit gönlümde

Onunda ilk sözü başlar “la “ ile

Vermezsen gönlünü bir cananın gönlüne

Açmazsan kapısını ben sırrını nasıl bilirim

Uçur beni cananımın aşk yurduna

Aşk yurdu bana olsun mesken

Yağmur gibi dökülmesin cananın gözyaşları

Nurdan kapını aç cennetin rüzgar esintilerini estir

Aşarsam enginleri düzleri

Göremez isem güzellikleri önümü

Frenlemezsen göstermezsen ben ne dururum ne bilirim

Yürüyerek benimle gelen sensin

Bendeki beni yansıtan sensin

Derya deniz olsam taşsam

İçindeki deryayı gösteren sensin

İki dünya içinde iki dünya olan

İki dünyada birliği seçtiren gösteren

Nefis şeytan ateşini söndüren

Göster nur yüzünü matem yaşanmasın

Bizler âdemiz nurdan, sersem değiliz          

Seninle gülelim her dem hüsrana koşulmasın

Cennetin esen ılık rüzgârını hisseden hissettiren

Cennet kapılarını gülüşü ile açtıran sensin

Sensiz dil dilsiz

Senin adını koymuş gönül

Sensiz konuşmayan bu dil bu bedeni neylesin

Apaçık ortada ol nede gizlen ol aşikâr

Sağ olanlara sağ sensin

Ölüp gidenlerin ardında iyi konuşturan sensin

Yerin altında hala yaşar cansız beden seninle

Cenneti kapısında beklersin bizi

Bizi gülümsetirsen bir ömür boyu

Dünya ahiretimiz olur cennet

Eğer gülümsetmezsen ekşi surat eylersen

Yoksa cehenneme gider seninle insanlığın soyu

Dünya seninle mezarda seninle ne güzellikler var

Gel görün aşkın muştusu görünsün

Al bu canı aşkın doruğuna cananla uçur

Ey gönlüm saklarsan kendini

Kim görür bilir beni

Yansımazsan sözüme hareketlerime gülüşüme

Duruşumu sözümü sırrımı kim çözer benim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sensin Nurdan Ahmet

Akşam ne akşamdı

Sabah ne sabahtı

Kalmamıştı aile hayatı

Zulümle inler her yer olmuştu ayakaltı

Sen geldin Ya Nebi

Kurudu zulmün mürekkebi

Sendin gönüllerin varlık nedeni

Zulüm yok oldu ezildi akrebin cesedi

Zulümden kurtuldu dağlar taşlar

Gözden akmaz oldu artık yaşlar

Eğikti zulümle kalktı o başlar

Kur’an İman sel oldu çıktı insanlar

Mekke’nin Medine’nin dağına

Bir zamanlar oralarda insanlar ağlaşırdı

Yürekler dağlanır gönüller parçalanırdı

Seni çok şükür gönderdi Yüce Yaradan

Nur Kur’an yayıldı âleme ta oradan

Nur Nebi Cennet Kokan Nebi

Sendin gönüllerin varlık nedeni

Gelişinle umut kesilmedi bir daha haktan

Umut dualarına seni gönderdi yaradan

Seninle kabileler birleşti oldu yurt oldu vatan

Yanlış yolda giden atam yanlışta ise uyulmadı hiçbir zaman

Nur Kur’an Nur Sünnetine uyuldu her an

Mümin olan sana uyan değil insanları aldatan

Nefreti bizler değildik zalimler di başlatan

Sen geldin ya nur Nebi

Zalimler oldu ağlayan

Gönülleri merhametle sendin saran

Müminler sana koştu senin için onlardı can atan

Kesildi dilleri tükendi sonu sana dil uzatan

Mazlumlar dı sen gelmeden önce göze batan

Sersefil aç susuz yatıp kalkan

Zalimler yanıldı körler di bilemediler

Senin geleceğine inanmadılar

Bu gerçeği hesaplarına katmadılar

Pamuk ipliği gibi koptular

Cehenneme koştular şeytanla yandılar

Seni çok şükür gönderdi Yüce Yaradan

Nur Kur’an yayıldı âleme ta oradan

Seninle beraberdi mücahit

Yaydınız âleme siz Tevhidi

Kalanlar oldu gazi

Ölenler oldu şehit

Melekler gülümsedi imanlarına oldular şahit

Kucakladılar melekler

 Nurlarla cenneti alaya vardı cümle şehit

Vuranlar sürenler

Vuruldular sürüldüler

Dağıtıp yıkanlar

Bir bir yıkıldılar 

Sen Âlemlere Rahmet Nur Muhammed

Sen gönüllere Rahmet Nurdan Ahmed

Şefaatine talibiz ya Nurdan Muhammed

Sensin kâinata cümle kullara Rahmet

Hiçbir kul seninle çekmedi zahmet

Sende bulunmazdı hiç haşmet

Merhameti dağıttın sen demet demet

Sensin Nurdan Ahmet

Sensin Nurdan Muhammed

Rahmanın gönderdiği sendin Hikmet

Sensin Nurdan Ahmet

Sensin Nurdan Muhammed(S.A.V.)

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Baktım Ağladım Durdum Ağladım

Yaşarken binlerce can ile insan

Ayrı yollar gönüller anlaşılmaz lisan

Tek yürek olmaz iyiliğe, şer ile olur bazen

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Gönül bahçesinde yetişir güller vermez bir deste

Biter cümle dertler sıkıntılar inan bir gülüşte

İyiliğe varmaz ayaklar bazen yürür aheste aheste

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Tevhitle Kur’an ile yolda yürümeyen Müslüman

Ümmet düşmüş tefrikaya, zalim birlik beraberlikte

Müslüman tefrika da çeker feryat duyulmaz aman aman

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Sinelerde kor alev yanar söndürecek su mu yok

Sorular vuslat ile buluşmaz vuslata yol yok

Alev söndürür desem de yazıktır canlara duyan yok

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Okyanusları aştı Kuran İslam âlemi nur sardı değildi ortalık duman

Onu taşıyanlarda Müslümandı vardı sanki başka başka bir iman

Dilinde adımında nefesinde anında düşmezdi zikriydi Kur’an

 Düşündüm baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Kul Mehmet’im derim kalmadı yüzümüzde bir tebessümler

Gökyüzünde rahmet ile yeryüzüne elbette inmez melekler

Fakir kuru tahta döşek zengin kuş tüyünden döşek yataklarda yatar

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

La ilahe illallah

Ömür geçiyor boşa eyvah

Âlemleri yaratan yüce Allah

Rahmandan başka yoktur ilah

La ilahe illallah La ilahe illallah

Muhammed Resulullah

Rahman ile kuran ile Resul ile ol çekme ah

Zaman geçmeden ecel gelmeden koş, deme eyvah

Her şeye kadirdir yüce Allah

La ilahe illallah La ilahe illallah

Muhammed Resulullah

Mehmet Aluç