Ozan Miktadi kardeşime cevaben

Ozan Mikdadi kardeşim bizde cahil cahil gezmek var iken

Bizde bilmeye okumaya ne gerek var

Hakkı olanın hakkını almak var iken

Hak yolunda dürüst olmaya ne gerek var

Neden ileriye varamadık diye soru sormaya hiç gerek yok

İlim dersen o nedir hiç bilinmez

İlim bilim dürüstlükten dersen hiç bizde görünmez

Elektronik devir bizi batırma anında sezilmez

Bilmek suç birbirimizi sevmek suç hissedilmez

Önce bir cahil bulacaksın yol alacaksın

Okuyup bilenleri tek tek suçlayacaksın

Bilmediklerinle dünyayı yıkacaksın

Bilenleri tek tek az paranla yıkacaksın

Temelsiz bina kuracaksın

Ondan sonra yıkılınca oturup bakacaksın

Bizde temelli bir şey yapılmaz

Temelsiz yapılır bizde yıkılınca da kaçılmaz

Araştırmak bizde ne demek çok ayıptır

Kıyas mıyas rey dersen kayıptır

Duymadığım bizim yalan bize ballı rehberdir

Böyle gereksiz her şey bizim için kuraldır

Gerçek ile hak olan bizim için kayıptır

Bilenin her gerçek sözü bize yalandır

Bizim bilmediğimiz üçkâğıtçılık bize yol olandır

Okumak güzeldir büyük cihattır doğrudur

Doğru ile olan kulun hali dersen haraptır

Beyin dersen çalışmaması için bize ruhsattır

Ne yazsan da ne söyleşende doğru ile olan ülkemizde kaçandır

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Not: Ozan Miktadi kardeşimin -Neden geri kaldık sorulur mu hiç?- Şiirine cevaben yazılmıştır.

Öfke Gerçeği Gizler (Karalamalar)

Gözler kör olmuş nefret bu kadar mı kör bakar yakar

Biri suç işler suç işleyen değil suç işlemeyeni suçlu diye suçlar

Cahil fikirler nefret ile yanar sahibini yakar

Üzerine sönmesi için su atanı benzin döküyor diye suçlar kaçar

Nefreti ile parlayan ne eder

Önce kendini sonra etrafını yakar yok eder

Elbet nefret bir gün biter

Nefret biterken nefret sahipleri bu dünyada nefreti ile göçer

Merhameti ile gezenin varlığı ortaya çıkar herkes gülümser

Sakın kötü yollara düşme

Düştükten sonra millete küsme

Küstükten sonra kimseyi üzme

Üzünce üzülürsün üzülünce

Yalnız kalırsın

Yanlış olursa düşünceler

Kötüye gider gidişler

Kötüye rıza gösteren

Kötü yolda yok olur gider

Kötülüğü sevk eden arkasında güler

Herkes her şeyin iyisine layıktır

Kötülük iyilik değil milleti ayıktır

Ayıkmayan milletin sonu nefretle yıkılmaktır

Zulme alkış tutma yanlıştır

Yanlışa devam etmenin sonu yok oluştur

Zalim zulme devam ederken ona rıza göstermek yıkılıştır

Hakkı hak olduğu için söyle

Haksızlığı da zulüm olduğu için yık olmaz böyle

Hak yoksa dilde gönülde nasıl insan nasıl yaşar söyle

Hemen öfkeye sarılma az sabır eyle

İnsan öfke ile yaşar mı hiç böyle

Etraf karanlık diye sakın sen korkma

Gönlündeki merhamet ışığını yak, karanlık böyle yok olur başka soru sorma

Birilerini suçlamakla sorun ortadan kalkmaz

Birilerini suçlamakla sorun devam eder

Elin zalim oğlunun ekmeğine yağ sürersin

İşi bitince adam diye suratına bakmaz

Öfke ile insanlık sürünür yerde

Herkes gönlüne çekmiş öfkeden kara perde

Çare birlik beraberlikte lakin

Herkes çareyi zalim elinde arar buda çok çirkin

Merhamet insanı güzel eyler

Öfke insanı deli eder

Dünya merhameti bekler

Öfke ile gezen merhameti bilmez uçuruma gider

Gönülde merhamet ne zaman eyledi göç

Göç başladı ise işimiz çok güç

Öfke gerçeği gizler

Öfkeye kapılmamalı bizler

Öfkeyi yayanlar kırılsın sizde dizler

Birlik beraberliğe tahammül edemez kimler

Öfke içinde solma merhametle ol yorulma

Yol devam içindir durma

Sana koşarak gelenide düşman diye vurma

Öfken ile denizlere dalma boğulursun

İnsanlara yaklaş gülümse adam olursun

Yalan söyleyen gibi olma

Yalan uçurumunda düşerek solma

Hakkı zikir eyle sen durma

Zalim hakkın karşında yok olur sen umudunu soldurtma

Merhamet hakka insanlığa giden yol

Kendini unut merhametli insanları ara bul

Her güzellikte insana bir nasihat var

Güzelliği görmeyen insana nasihat etmez kar

Hem dünyası hem de ahireti olur dar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Dörtlük- Edep

Ruh mudur cana can yoksa edep midir söyleyin

Edeple doldurun tüm yolları viran bırakıp gitmeyin

Edepsizlik kapısını açıp cehennem narıyla pişmeyin

E yeter artık öyle cahil cahil de gezmeyin

Âlemi edepsizlik ile kirletmeyin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bir Anlaşılırsa

Eğer doğru çıkarsa bizim doğruya yalan dediklerimiz

O zaman boşa gider o haybeden boşa güldüklerimiz

O zaman burnumuzda fitil fitil gelir o yediklerimiz

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Cehaleti şirin gösterip halkı cahil sandığımız

Onları safımıza alırken bizden sandığımız

Yalanlarımızın içine yalanları beraber kattığımız

Akıllı çıkarsa anlatırsa herkese eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Köylüyü yok etmek için şehre çektiğimiz

Yurdundan ederek köle gibi çalıştırdığımız

Üç kuruşa gece gündüz ağır ağır çalıştırdığımız

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Bol zıkkım paramızla onları peşimizse sürüklediğimiz

Üç kuruş verip şirin göründüğümüz sömürdüğümüz

Ağlar iken yanında olup arkasında kuyular kazdığımız

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Sokakları çıkarımız için birbirine kattığımız

Bir lokma ekmek peşinde olanı ağlattığımız

Gözü az şaşı bakıyor diye önüne çukur kazdığımız

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Aşkı yok edip sahtesi ile onları oyaladığım

Üç lokma için boşuna emeklerini çaldığımız

Karanlık perde ardında,

dertler içine iken onlara bakıp güldüğümüz

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Medyayı satın alıp allayıp pulladığımız

Doğru haberi yalan diye yaydığımız

Yalan haber yapmayanı uçurumlara tek tek attığımız

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Hakların gasp edip sefayı sürdüğümüz

Başlarına hile ile çorapları ördüğümüzü

Ayık iken onlar olmaz olan hayalleri kurdurduğumuz

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Namussuza namuslu namusluya arsız dediğimizi

Midemiz gurulduyor derken kilolarca biftekleri yediğimizi

Onların anası ağlarken bizi analarımızı Paris’te gezdirdiğimizi

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Sallabaşını al maaşını diye,

Eş dostu çalıştırtmadan maaş verdiğimizi

Kendimizi  dost diye gösterip sırtlarından bıçakladığımızı

Gerdan kıvıran güzellerle her gece zevki sefaya düştüğümüz

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Cevheri bulup kendimize aldığımızı

Posasını çıkarıp pazarlarda sattığımızı

Adam diye şerefsizleri kayırdığımızı

Bir anlaşılırsa eyvah yandıkta yandık

Belayı o zaman biz seçtik kimsenin suçu yok

Bir insanda bu kadar olur mu melanet bu nasıl yoldur

Yol diye yürüdüğün moktan çukurdur

Gittiğin yolun sonunda kavuşacağın cehennem yoludur

En sonunda anlaşılır haliniz kazıklı bir soluktur

Belayı her an her zaman siz seçtiniz bunda kimsenin suçu yok

Kul Mehmet’im sorarım bu yüzsüzlere ne diye yaşadın

Yaşadın da üç kuruşa vatanını nasıl satmaya başladın

O sahte yüzündeki ifadeyi hangi maske ile sakladın

Ölüm gelir ensenden yapışır işte o an sen kaçamadın

O an gerçekler anlaşılır eyvah yandınız da yandınız

Belayı her an her zaman siz seçtiniz bunda kimsenin suçu yok

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Konma Dalına

Ey insan düşme cahil peşine

Sen bak iman ile kendi işine

İman hazır aç döşün girsin içine

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan bu akıtılır mı insan gözünde yaşlar

İnsan elinde gezdirir mi koca taşlar

Eğilmesin sakın o kalem kaşlar

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Sen insansın merhametle imanla başlı başına

İnsan seni insan bildi umut bağladı yaşına

İnsan derdi olanın yarasını tuz basar mı inadına

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsanda olur gâvur inadı yaşar hezeyan

İnsan merhametle insanlığını eder beyan

Bu güzelliği duyan koşan değil mi insan

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Boş işlerle ömrünü kendini etme ziyan

Düşün az sendeki olan can nedir

Bu canı veren neden verdi an nedir

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Canı veren dedi dost ol var git dostuna

Demedi ki bürün sen tilki postuna

Ecel ile insan yaşar burun buruna

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan gözüne çeker bazen perde

İnsan insanı düşürür mü derde

İnsan insanla karşılaşır her yerde

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsanoğlu bazen insan diye seçilmiyor

İyi dersin kötü çıkar buda bilinmiyor

Gönül bahçesinde her zaman gezilmiyor

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan bu her zaman bulunur neşesi

İman olursa gönülde hoş olur hevesi

İnsana hoş gelir mi insanın inlemesi

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Ecel gelince anlarsın yaşamıssın boşu boşuna

Merhamet iman ile yaşa gitsin Allah hoşuna

Nur Resul cennete sarılsın senin boynuna

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Kul Mehmet’im derki sanmayın yollar dolaşık

İnsan gönülden sever olur sevdiğine âşık

İnsanla küs olma her zaman yaşa barışık

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bende Bilemedim

Sırtımı versem koca, o yıkılmaz dağlara

Dönülmez ki de gönlü, viran olmuş bağlara

Koşardın gençlik cahil, denilen o çağlara

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Ecel gelince bekler mi hiç döşektekini

Beni alma denir mi, al o eşiktekini

Gönlümdeki o dünya, sevgisi hep boş geldi

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Dünya değil ki bizim, yoktur onun tapusu

Merhametle kurulu, gönül cümle yapısı

Yıkma Rahmanım sığar, cümle açık kapısı

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Kul Mehmet gülümse sen, bahar gelsin bağlara

Nazlı yarla gülerek, çık onunla dağlara

Asık suratlı olma, sen at uçurumlara

Dünyada bir nefeslik, yolmuş bende bilmedim

Mehmet Aluç