Kimseye Verme Vekâleti

Öğüt ver sen şu gönlüne önüne bakmadan yıktı geçti

Hak yolunda yürüyenler güzelliği bilenler seçti gitti

Dünyaya gelen ey kul dünya hayatı bir okul ecel ile bitti

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Yüce Rahman günde bin defa bakar gönlünü yoklar

Helal kazanır helal yer iman eden beşer kullar

Hak yolu cennet gülü gibi elbet kokar

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız gezdin işte bittin söndün

Yerlerde sürünen zalim kula birden döndün

Ecel geldi işte sen son nefes çekişte şimdi öldün

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Ek gönlüne merhameti gönlün demeti olmasın sahra

Sev insanları beraberlik dirlik kalmasın başka bahara

Ayrılıkta vardır yara merhamet yoksa yarayı kim sara

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Kul kendi eliyle nefretiyle kalır bahtı kara

Edep olmazsa gönül’e sığmazsa yüzü olur kara

Merhamet yoksa radarda taksa gönül hep düşer çukura

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız kul etmez çulu ile beş para

İman eden kul çulu ile makul bir numara

Zikir ile gez çıkma görünmez sarp dağlara

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız kul olur külü ile yaman

Nasıl geçer bilmez onu biçer zaman

Mezara girince der nasıl bitti zaman eyvah aman

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Kul Mehmet’im güler mi kul gelip iman etmeden

Akar iken doldur küpünü dur akan çeşmeden

Kul beşerdir şaşar hep ne şaştığıyla yaşar bilmeden

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Saldım Gurbete Kendim...

                                                       

Seherde gördüm güzel baktı yüreğim deldi

Yanakları gamzeli aklım başımda gitti

Hasreti ölüm sanki gönlümü yaktı geçti

Saldım gurbete kendim bu kaderin eseri

Gel güzeller güzeli sensiz yüzüm gülmedi

Sendin gönlüm özeli beklerim yar gelmedi

Aşk gönlümde gezeli sanma yüzüm gülmedi

Saldım gurbete kendim bu kaderin eseri

Keremi sonsuz Rabbim bu güzeli bana yaz

Onun olsun bu kalbim etme yârim bana naz

Gamzelim olmasın el gönülden sevsin beni

Saldım gurbete kendim bu kaderin eseri

Ömrümü ona verdim alsın gülsün alsın haz

Gonca gülleri derdim senin için yar bu yaz

Gelmedin yar bekledim dondum çıktı bak ayaz

Saldım gurbete kendim bu kaderin eseri

Tez buldum geç kaybettim oldum ben bir serseri

Ben işte o an bittim oldum aşkın kanseri

Aldı o ecel seni elden ne gelir şimdi

Saldım gurbete kendim bu kaderin eseri

Kul Mehmet'im inledi feryadımla gökyüzü

Bittim kalmadı sözüm verdim ben namus sözü

Geleceğim yanına ecel bekletme bizi

Saldım gurbete kendim bu kaderin eseri

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Söyle Sözünü Sözü Yormadan

 Söyle sözünü sözü daha fazla yormadan

Nefret kinin içine sen yalanı katmadan

Gezersin merhametsiz yollarda utanmadan

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Merhamet yoksa söyle ne varır o Rahmana

Arama sen âlem de ötelerde huzuru

İşin gücünde gırgır ile alay tantana

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Arama huzuru sen geç oldu ömür bitti

Sanma kasanda'kiler senin ile bak gitti

Arkanda'kiler kavga ile bölüştü bitti

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Viran ettin sen gönlü yıktın cümle âlemi

Yazamadın da adam gibi sen o doğruyu

Ne taşırdın elinde kan damlatan kalemi

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Merhametle doldur sen gündüzle geceleri

Merhamet ile yaz sen sözleri heceleri

Merhamet ile kazan sen nurlu gönülleri

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Dokun merhametle sen sızlar sazın telleri

Gülümse önce mesken tutma sar gönülleri

Geldi geçti bak nefret ile her gün anılan,

Zalim sen gibi gönül yıkan o niceleri

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Gönül artık çiğneme şeytana da benzeme

Pişmanım de son nefes vermeden sen ne olur

Sürgün gitme zalimler gibi sen cehenneme

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Kul Mehmet der gönlünde yoksa güzel bir eser

Yerin belli sürgünsün sende o cehenneme

Yeter artık doğru ol yönün dön de kıbleye

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Değermiydi?

Perişanım gamından, aşık olalı neşeni görmedim

Gönül rüzgarım esti etrafında, değer vermedin

Dönme dolap gibi döndüm,  bana kıymet vermedin

Değer miydi peşinden koşmaya, ben bunu bilemedim

Bağrımı ezdim, arzuların hırsın ayakların altında

Bahtım yanında, bana varsaydın olsaydın yanımda

Hicran ile yanarım kor alev, canım gitti canımda

Değer miydi peşinden koşmaya, ben bunu bilemedim

Kul Mehmet'im,  gönülden akan su durulmaz

Aşık olan kula ,elbette bağdat sorulmaz

Gönülde aşk merhamet yoksa ,yaşanılmaz

Değer miydi peşinden koşmaya, ben bunu bilemedim

Mehmet Aluç