Mutsuzluk İçinde Yok Olasınız.

Ey gönüllere keder verenler

Sizlerde kederle yok olasınız

Mutluluktan eser koymadınız

Mutsuzluk içinde yok olasınız

Yazmaya varmaz benim elim

Gözlerimizde yaş aktı dönmez dilim

Dilleriniz kilitlensin çekeceğiniz çok ola

Mutsuzluk içinde yok olasınız

Aklınıza fikrinize nasıl akıl derim

Yaptıklarınız bilen Rabbim her şeye kerim

Acılarımıza bulaşmayın def olun gidin derim

Mutsuzluk içinde yok olasınız

Bu revamıdır insanlığa insanlığınız batsın

Mezarda sizler yatarken mezarınızı alevler sarsın

Söyleyin ülkemde bu edepsiz nasıl bir basın

Mutsuzluk içinde yok olasınız

Kul Mehmet’im derki sanmayın birlikteliğimiz yok olur

İnsan nasıl düşmanla beraber dost olur

Vatanında yaşarken vatanını satar rahat olur

Zalimden merhamet olur mu?

Zalimle beraber olan sözüm size

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aşka Ait Gönlümdeki Yansımalar

       

   

Gözlerindeki ışıltıya bakarak şiirlerimi yazdım, hece hece gönlüme akarsın, beni, seni sevdiğimden fazla seversin diye…

Avuçlarımdaki yalnızlık kokusunu güller ile yıkadım, yalnızlık hiçbir zaman kapını çalmasın diye…

Hep kavşaklarda seni bekliyorum, ayrılıklar seni yakalamasın, mutsuzluklar gözlerine dokunmasın diye…

Sevmeleri,  gülmeleri, gülümsemeleri sana bıraktım, yüreğindeki hasret ve ayrılığı alıp uçurumlara attım, sen mutsuzlukla baş başa kalma diye…

Hatırlıyorum yaşa, taşa, başa oturma derlerdi oturmazdık, ama nedense karşılıksız aşka yaklaşmayın, o kalbin içinde oturmaya yerleşmeye kalkışmayın demediler o nedenle hep acıları yaşadık…

Ansızın geldin, ben içine düştüm, sen terk edip gittiğini sandın, ama beni içinde unuttun…

Sevdim, hatalarını af ettim, küstün küsmelerini anlayışla karşıladım af ettim, hırçınlıklarını bir anlığına saçmalıklarına verdim af ettim, bir hata yaptım çektin gittin, oysa ben senin için binlerce af ile yüreğimdeki isyanı gurur sildim, sen bana bir affı çok gördün çektin gittin ve sen yüreğimde bittin…

Ben sana bana fazla soru sorma seni seviyorum sözüme inan dedim, sen binlerce soru sordun aşka ait sözlerin büyüsünü anlamazsın dedim, sen ne aşkı anladın nede beni anladın çektin gittin, seni seviyorum sözüme inanmadın kendi yalnızlığınla baş başa kaldın.

Mehmet Aluç

Kalmadı

Var mıdır aşk ile gönlü kuş  gibi pır pır atan uçan

Aşkın vadisinde yâri bekleyerek gece gündüz yatan

Mutsuz ömrüne mutlu gülümseyen aşkı içine katan

Leyla mecnundan sonra kalmadı aşkı yüreğine alan kalmadı

Aşkı için mecnun leylasını aradı mesken eyledi gönlünü çöllerde

Leyla suskunlukla bekledi dermansız yollarda mecnunu bekledi o günlerde

Vuslat yollarına ilmik ilmik düğüm atıldı kavuşamadılar ahirete kaldı kavuşma

Leyla mecnundan sonra kalmadı aşkı yüreğine alan kalmadı

Aşk’a giden mutluluk yolunun kapısı kapandı

Aşkın yapısı bozuldu aşk ne yapsın küstü karanlıklara saklandı

Kul Mehmet’im elimizde kaldı mutsuzluğun sapı

Leyla mecnundan sonra kalmadı aşkı yüreğine alan kalmadı

Mehmet Aluç

Vakit Olmayacak

Sen mi ben mi daha çok para kazanmak için

Girdik kendi çıkarımız için insanların kanına

Sen mi ben mi insanların mutluluğu için

Kendi çıkarımız için mutsuzluk ile değiştirdik

Hangimiz kumkapıda hamalın sırtındaki ağır yükü ile

Alnında damlayan sırtındaki yükten ağır olan

Alın terini çaldık

Sen mi ben mi sokada oynayan masum bir çocuğun

Ayağındaki ayakkabıyı giymeye lâyık değil diyerek elinden aldık

Sen ben almadık ise neden insanlar mutsuz

Yarınları kaygılı gözyaşı dolu

Neden hamalın kazandığı evdeki mutfağın harcamasına yetişmiyor

Neden fakir çocukların ayağında ayakkabısı yok

Neden bu sancı bitmiyor insanların yüreğinde

Neden bu yorgunluk var bedende

Niçin umutsuz bakışlar var gözlerde

Bir gün uzanacak eller

Bunu reva gören senin veya benim yüreğime

Bu utancı silmek için param parça edecek

İşte o an aynada kendimize bakmaya

Kendi hatamızı düzeltmek için kendimizin boyuna bakmaya

Bize bir fırsat verin demeye vakit olmayacak

Mehmet Aluç