Varalım Haydi Gönül Almaya

 

 

 

Gönül ola gönül ’ün kadir kıymeti bile

Muhabbetin yurduna coşkusu ile vara

Gönülleri candan o muhabbetliye sara

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

İnsan düşünce dara muhabbetli dost sara

Ya da muhabbetle can dostuna hemen vara

Silinsin muhabbetle gönüldeki tüm kara

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Çekerken gönül dertle çaresizlikten nara

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Dertten kederden uzak canlarım kalasınız

Canlara varıp candan canları bulasınız

Bir ömür boyu dostla dost gibi kalasınız

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Gönüllerin muhabbet gönül tahtı kurulmuş

Gönüller muhabbetin şavkına da vurulmuş

Tüm dertler sıkıntılar unutulmuş sarılmış

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Kollarsa sarmak için kocamanda açılmış

Dostlar geliyor diye herkes yola çıkılmış

Muhabbetin sofrası otağları kurulmuş

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Gönül yurdunun taze çiçekleri açılmış

Ne güzelde gönüller birbirine sarılmış

Dosttan ayrı kalanlar eyvah ki yanılmış

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Muhabbetle silinir paslanmış gönül pası

Muhabbettir bu gönlün açık duran kasası

Gelen doldurur onu ihtiyaç duyan varır

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Muhabbettir bu gönlün tatlı şekerden dili

Serinletsin seherde esen muhabbet yeli

Sevsin herkes yazan bu mecnun gibi kel keli

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Uzansın dostun garip uzaktakine eli

İşte böyle söylerim dinleyin siz bu keli

Bazen güzel olanı dost sözü dinlemeli

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Bu can gönülden cümle can gönüllere selam

Tatlı konuşsun diller tatlı çıksın her kelam

Gönüller hak yolunda yoluna etsin devam

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Varalım haydi gönül almaya durmasana

Gönül yurdunda dostla muhabbetle kalmaya

 

Kul Mehmet’im biz dosta vardık unuttuk gamı

Muhabbet için açtık kapı verdik selamı

Muhabbete biz doyduk gönüldür dil kelamı

Gönülsüzse muhabbet acep o kimi sara

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gönül Olursa Harap

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Varıp da o dertleri söyleyin nasıl sara

Ağlayan varsa o ah bu gönül nasıl dura

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Gönül olursa harap kalır iki arada

Dost arayıp bulamaz beni cana soranda

Dost arayıp bulamaz beni kendin yoranda

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Ozan ol aş engini aşıp dostla olmalı

Kul olup hak yolunda hakka dostla olmalı

Bu yalancı dünyada kulu candan sarmalı

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Varmalı gönüllere arada kalmamalı

Bu dünyada hakka kul gönülden can varmalı

Bu gönül ile cümle insanı anlamalı

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

İster Kul Mehmet deyin ister ozan hep yazan

Gönüllerin içinde haktır kul ile olan

Kul bu hakkı alırda Gönül’e doğru koşan

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Vurdukça Vurur

 

Eline almış hayat vurdukça vurur

Çare olacak insan karşımda durur

Yanıma koşacağına yalan uydurur

Hayattan çok insan insana vurur

Geçer karşında keyif çatar oturur

Sözleri sanki kurşun deler geçer

Sanki vurmak için insanı seçer

Hayat vurur sonra sever gider

İnsan dediğin vurdu mu hayat biter

Geçer karşında keyif çatar oturur

Kalpte açar bin bir yara

Birde yüzüme sürer kara

Şimdi söyleyin bu yarayı kim sara

İşte insan böyle düşer dara

Geçer karşında keyif çatar oturur

Diz çökmem ey insan önünde

Koparsan da kalmazsa gül elimde

Yine yetiştiririm günün birinde

Ama sen insan olamazsın bu ömründe

Geçer karşında keyif çatar oturur

Gözümden düştün gelme üstüme

Bir daha dokunma açan gülüme

Gidersin bir gün soluksuz ölüme

Ölümle gidersin sen cehenneme

Artık karşımda keyif çatıp oturamazsın

Suskun kalsan çare değil

Ey gönlüm var hakkın önünde eğil

Yalnız kalmak sana çare değil

Var gönüllere sev sende sevil

Geçip karşıda keyif çatıp oturma

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Mısralar

sevdim seni gönlümde açtın yara

yaralı gönlümü bilmem kimler sara

versen herkes sarar yaramı inan para

istedim sen sarasın yaramı 

sana ben bakayım doya doya

Mehmet Aluç

Dermanı Başka Elde Aratma

Dağlar ayırmış senle aramı

Tabip iyileştirir mi yaramı

Sen gelsen de sarsan yaramı

Sen gel yar dermanı başka elde aratma

Ben sana hangi dağı aşıp varayım

Sen sarmazsan ben seni sarayım

Bilinmez ki yolda kalmış dardayım

Sen gel yar dermanı başka elde aratma

Senin haberin ben kimden sorayım

Dağlar ardında haber gelsin kırk yıl kalayım

Ben seninle aşk mutluluk rüyasına dalayım

 Sen gel yar dermanı başka elde aratma

İman olmayınca kul kul olmaz

Rahmana secde edilmeyince yol bulunmaz

İman olunca gönülde gidilecek yol sorulmaz

Sen gel yar dermanı ben buldum başka yerde aramam

Kul Mehmet’im sensiz ömrüme yazık

Sen gel de yediğim bir lokma olsun azık

Gurbet elde diyar diyar sensiz yediğim kazık

Sen gel yar dermanı başka elde aratma

Mehmet Aluç