Var İçinde Bir Hayat Bir Güneş

Var İçinde Bir Hayat Bir Güneş

 

 

 

Ey gönlüm şiir yazmaya edeceksen heves

Şiiri hor görme sakın deme ona abes

Okuyunca anlayacaksın her şey şeffaf

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir nefes

Sanma içine girince esir edecek bir kafes

 

İçinde bulunur sevinç içinde bin bir heves

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir güneş

Olunur mu gönlü hoş etmekten güzeli inan ki enfes

Onunla kaybolmazsın bulunur içinde bin bir adres

 

Okuyunca yazınca anlayacaksın var bin bir mana

Şiir dokunur heceleriyle gönül teliyle tüm cana

Yaz oku durma yazacaksan oku haydi kana kana

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir nefes

Sanma içine girince esir edecek bir kafes

 

İçinde bulunur sevinç içinde bin bir heves

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir güneş

Olunur mu gönlü hoş etmekten güzeli inan ki enfes

Onunla kaybolmazsın bulunur içinde bin bir adres

 

Okudun onca üstattan divanı mesneviyi öteyi beriyi

Okuyunca şaştı kaldı şiir bilmez alay eden onca enayi

Bilirim anlatmak aynı benzer deveye atlatmak gibi hendeği

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir nefes

Sanma içine girince esir edecek bir kafes

 

İçinde bulunur sevinç içinde bin bir heves

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir güneş

Olunur mu gönlü hoş etmekten güzeli inan ki enfes

Onunla kaybolmazsın bulunur içinde bin bir adres

 

Yazan bunu Gülveren mahlaslı kul Mehmet

Heceler dizilsin gönüllere isterim demet demet

Gayemiz bir parça üzgünü gülümsetmek budur hizmet

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir nefes

Sanma içine girince esir edecek bir kafes

 

İçinde bulunur sevinç içinde bin bir heves

Okuyunca anlayacaksın var içinde bir hayat bir güneş

Olunur mu gönlü hoş etmekten güzeli inan ki enfes

Onunla kaybolmazsın bulunur içinde bin bir adres

Mehmet Aluç –Âşık Gülveren

 

Abes: Akla ve gerçeğe aykırı.

 

NOT: Üstat Nabi’nin eserlerini okuduktan sonra yazdığım şiirdir.

Ez Nefsini

 Hiçbir kula yakışmaz zillet

Millet dediğin tek bir ümmet

Kula ver gönlünde demet demet

Haydi, durma ez nefsini

Kulun malı değil ganimet

Kula yapılmaz eziyet

Kula yakışır meziyet

Haydi, durma ez nefsini

Yüce Rahmanın her işinde vardır hikmet

Merhametle gönüllerde eyle ikamet

Sonun bulursun inşallah selamet

Haydi, durma ez nefsini

Gökte yağar kula bol bol Rahmet

Âlemlere Rahmettir nur Ahmet

Kuran iman ile yoluna devam et

Haydi, durma ez nefsini

Gönüldeki yara merhametle geçendir

Ömür sona doğru son sürat gidendir

Mümin merhamet ile gülendir

Haydi, durma ez nefsini

Nefis şeytan kulu aldatır

Yarı yola gelince yolda bırakır

Dünya malı gönlü boşa aldatır

Haydi, durma ez nefsini

Mümin değildir susan

Kulu değil yarı yolda bırakan

Her zaman dertlere arar derman

Haydi, durma ez nefsini

Ey kul sen ölümsüz değilsin

Secdede başın eğilsin

Sen dünyada yalnız değilsin

Haydi, durma ez nefsini

Mümindir en güzel insan

Müminde bulunur vicdan

İmanla bakalım âleme camdan

Haydi, durma ez nefsini

Ecel gelince beden olur ceset

Hiçbir kula yakışmaz nefret

Kuran ile imanı teninde hisset

Haydi, durma ez nefsini

Bırakma gönül vicdanını

İmanla süsle irfanını

Kuran’a yakın eyle dünyanı

Haydi, durma ez nefsini

Kul Mehmet’im sonun bir avuç toprak

Rahman izniyle ağaçta düşer yaprak

Tevhit’tir âlemde dalgalanan bayrak

Haydi, durma ez nefsini

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Bir demet şiirden mutluluk verdim sizlere

                 

Şiirden bir demet gül verdim, Alan alır koklar, almayan bakar kalır
Sevgiden bir demet verdim, Alan alır gönlüne yerleştirir almayan sevgisiz kalır
Kul Mehmet'im gülümsedim gönlümden ben size, Sizde gülümseyin herkese hep beraber gülelim âleme gönüllere...

Akşamın seherinde esen rüzgârın poyrazında çıktım yola, gönlümü herkese açtım gülümseyerek, sizde gönül kapılarınızı herkese açın, merhametle birbirimizi kucaklayalım...

Nehirlere sevgiden sözler fısıldadım sizler için, duyduğunuzda sevgi sözcüklerimi, sizlerde herkesin kulağına fısıldayın, sevgi ile dolsun gönüller âlem...

Ağlayan gözler gönüller için çıktım yollara, gönül mendilim ile silmek için, derdinize bir parça mutluluk katmak için, sizde ağlayanların gözyaşlarını merhametli gönül mendiliniz ile silin, ağlayan kalmasın âlemde...
Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbi'nde affı için
Selam ve dua ile...

Kayalıklardaki Tesadüf 1.Bölüm

Kayalıkların kenarında yürüyen genç kadın çok dalgındı. Gözlerinde dökülen yaşlar yanağında sinesine süzülüyordu.

Esen fırtınadan saçları dağılmış, rüzgâr estikçe gözün önünde eserek yüzünü kaplıyordu. Uzaktan bakınca dertli olduğu her halinden belli idi.

Bir gölge gibi kendini takip eden geçmişinden kaçarcasına kaylıkların ucuna geldi. Uçuruma geldiğinin farkında değildi âdeta.

Bir demet gülmenin mutlu olmanın eseri yüzünde ve yüreğinde yok tu.

Tam adımın uçurumdan atacağı an kolundan yapışan bir el onu yakaladı. O an birden ürperti içinde ayıktı, etrafına bakındı, şaşkındı. Buraya nasıl ne zaman geldiğini hatırlamıyordu. Karşısındaki delikanlı heyecan ve endişe dolu ses tonu ile.

—Hanım efendi ne yaptığınızın farkında mısınız? İntihar etmek istiyorsanız hem çok gençsiniz, hem de intihar etmek problemlerinizi çözmez ki.

Şaşkındı konuşamıyordu.

—Tesadüfen bugün kulübenin tamiratı için uğramıştım, sizi öylesine dikkatsiz şaşkın yürüdüğünüzü görünce koşarak yetiştim, yoksa az kalsın. Neyse çok şükür bir şey olmadı belli ki ne kadar sevdiyseniz çaresizliğin ıstırabına yakalanmışsınız, hayat bu bazen yakamıza yapıştı mı bırakmıyor. Neden konuşmuyorsunuz? Bana yaslanın kulübeye kadar gidelim biraz uzanın kendinize gelince konuşuruz. Genç kadın delikanlının omzuna yaslanarak kulübeye doğru yürümeye başladılar.

Kulübenin kapısından içeriye girdiler. Delikanlı genç kadını tahtadan yapılmış sedirin üzerine oturttu. Bir bardak su getirerek içmesini sağladı. Genç kadın iki yudum suyu içti tahta sedirin üstüne uzandı.

Karanlık mazinin derinliğinde yavaş yavaş uyanıyordu genç kadın. Alnında terler, gözlerinde yaşlar boşanmaya başladı. Delikanlı hemen koşarak uzanarak yatan genç kadını kaldırdı.

—Ağlamasanız diyeceğim ama ağlamak en güzeli ama fazla ağlamayın, alın gözyaşlarınızı silin.

Delikanlının elinde uzattığı mendili genç kadın alarak akan gözyaşlarını sildi. Delikanlı

—İsmim Remzi, onu çok sevdiğiniz belli ama onun gittiği yere böyle gidemezsiniz ki. Haydi, bana neler olduğunu anlatın hem böylelikle rahatlamış olursunuz.

—Özür dilerim, inanın o an oraya nasıl hangi duygular içinde geldiğimi hatırlamıyorum. Tek hatırladığım onunla buralara gelmekten çok hoşlandığımızdı, o eski günleri yâd etmek ve rahatlamak için arabamla buraya geldim. Gerisini hatırlamıyorum. Siz ümitsiz aşkımın bende yarattığı derin acıların izini yaşadığım anda yetiştiniz, gelmeseydiniz belki de o uçurumun dibinde cansız yatacaktım. Size müteşekkirim. Bu arada ismim fulya, tanıştığımıza memnun oldum.

Çok şanlısınız her ay buraya gelerek bu kulübede bende sizin gibi o eski mesut mutlu günlerimizi hayal ederek o günleri yaşamaya çalışıyordum. Arabadan inerken gözüme takıldınız. Oysa buralarda yalnız bir genç kadının dolaşması pek hayra alâmet değil diyerekden peşinizden geldim, lâkin siz bir serseri ayyaş gibi kayalıklara doğru yürürken arkanızdan koşarak sizi son anda yakaladım.

Remzi

—Bende memnun oldum, böylesine tanışmak istemezdim, ama nasip kısmet böyle imiş. Şimdi sıyrılın sizi saran umutsuzluk ve hasret örtülerinden. Yeniden bir güneş doğdu artık bundan sonra sizin için. Az önce ölüme giden siz ve şimdi capcanlı hayatı yaşayan siz.

Fulya

—Çok haklısınız, saatlerce yüreğimi parçalayan hoyrat ayrılığın acılarından kurtulmak öyle birden bire olmuyor, ama bundan kurtulmaya çalışacağıma inana bilirsiniz, çünkü sizin dediğiniz gibi az önce ölüme giden ben ve şimdi capcanlı hayatı şimdi yaşayan ben. Biliyorum yapmaya çalıştığım hoş bir davranış değildi ama.

Mehmet Aluç

Devam edecek...