Son Fasıldın

Ey sevgili ömrümde son fasıldın

Gece gündüz demedin nasılsın

Güzelliğinle kasıldın da kasılsın

Başka sevenim yok diye ey sevgili

Çok seven bir divaneyim diye

Ben gibi bir seven sen olmadın

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Sevenim ben bir sevenim

Aşkla seven bir âşık divaneyim

Son fasılda son bir gündeyim

Son fasıl’ın son demindeyim

Çaresiz bir fasıl

Dermansız bir cevapsız bir nasıl

Teselliden haber yok velhasıl

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Bir damla aşkın denize var mı faydası

Gönlümü yakar gözlerimde akan yaşların damlası

Böyle acıyla mı olurmuş hasretin sancısı

Aşkla sevmeyen sen bir vefasız

Sen kaçıp giden hayırsız

Burnumdan getirdin fitil fitil

Kestin bu bedenimi dilim dilim

Sana geçmiyor artık hiçbir sözüm

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Bana çektirdin binlerce ah

Sende çekesin binlerce eyvah

Kederle doldurdun ömrümü

Kederle dolsun bekle sen ölümü

Tazeyken kopardın gülümü

Gözyaşların dönsün nisan seline

Acıların yerleşsin beline

Son nefes yerleşsin o nefesine

Layık olmayasın her şeyin güzeline

Ben gibi korkarak acıyla yaşa

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Terk edip giderken böyle acılarla bıraktın

Son fasılda güldürtmedin cehennem azabı yaşattın

Ağladıkça gözyaşım bitti sırtını yan döndün yattın

Çizgilerle dolsun o yüzün

Acılarla dolsun ağlasın gözün

Sana kalmadı artık söyleyecek bir sözüm

Bu fasıla çare yok yok bu ayrılığa bir çözüm

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Beni Kül Etme

Başına bağlamış oyalı yazma

Kurban olam güzel karşımda suskun durma

Halim nedir diye sen sorma

Mevla’yı seversen gel gönlüme gir

Bu sevda ateşiyle yakıp beni kül etme

Beni sevmezsen bu gönlüm yanar

Yüreğim ağlar derinden kanar

Gurbet illere salma gönlüm sensiz ağlar

Mevla’yı seversen gel gönlüme gir

Bu sevda ateşiyle yakıp beni kül etme

Aşkın yakaladı yakar sinemi

Gel gir gönlüme yakma sinemi

Uzatırım sana tut ellerimi

Mevla’yı seversen gel gönlüme gir

Bu sevda ateşiyle yakıp beni kül etme

Bir buse versen dudaklarından

Güller açıyor taze taze yanaklarından

Yaklaş yanıma uzaklaşma kollarımdan

Mevla’yı seversen gel gönlüme gir

Bu sevda ateşiyle yakıp beni kül etme

Aşkla seven gönüller ağrımaz

Aşkla seven gönül gece gündüz ağlamaz

Aşkla seven sevdiğinden kaçmaz uzaklaşmaz

Mevla’yı seversen gel gönlüme gir

Bu sevda ateşiyle yakıp beni kül etme

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İzin Versen

Yıllar oldu ayrılalı bilmem ne diye

Hala giriyorsun geceleri düşüme

İzin versen tekrar düşerim peşine

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Neler geldi sensiz bu garip başıma

Kimse acımadı akan gözyaşıma

Böyle garip kaldım sensiz tek başına

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Çektiklerimi yazsınlar mezar taşına

Sen gelmezsen sığamam yerin altına

Sanki zehir kattım ekmeğime aşıma

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Bir selam için geldik bu yalancı dünyaya

Bir kelam etmeden gidiyoruz diğer dünyaya

Severken ayrıldık biz ağlaya ağlaya

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Elveda deyip helalleşemeyiz

Ecel gelince gitmem diyemeyiz

Gel bir defa daha sarılayım sensiz gitmeyeyim

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Biliyorum çok hatalar yaptık

Bir kaşık suda fırtınalar çıkardık

Pişmanlığımızla yeter artık çok yandık

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Bir sabah gel gülüşünle gönül evime

Sormam eskiye dair tek bir kelime

Güneşler doğsun gelişinle gönül haneme

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Kul Mehmet’im gelmezsen bitmez acılarım

Mezara girsem de kesilmez akar kanlarım

Yıkıldı viran kaldı sensiz gönül hanlarım

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Sevda Türküleriyle Büyüdük

                             Sevda Türküleriyle Büyüdük

Bir sevda türküsü dillerde gezerdi yanık yanık

Sevda türküleriyle büyüdük yattık kalktık

Biz sevdayı kâinata yazdık okusunlar diye

Kim ayrılığı koydu sevda yerine herkes böyle okur ağlar

Dağlar ayrılık yoluna dikilmiş bağlar viran

Kapanır gözler sevda ’sız var mı açıklayan

Diller sözler türküler neden olmuş ziyan

Kim ayrılığı koydu sevda yerine herkes böyle yaşar ağlar

Titrer kalpler suskunlukla kendini bozmuş

Zaman akrep yelkovan takılmış durmuş

Sabrın taşları parçalanmış yollar kaybolmuş

Kim ayrılığı koydu sevda yerine herkes böyle koşar ağlar

Güvercin kanatlarında uçardı gülüşler dün

Gönül kanatsız kuştu uçardı uçamaz bugün

Ayrılık kamçısı ıslık sesiyle iner kalkar bu nasıl düğün

Kim ayrılığı koydu sevda yerine herkes böyle okur ağlar

Kırıldı kolu kanadı uçmaz güvercin ile gönül

Kıranları görenler istemez mi sevinci bu nasıl formül

Bakan gözler insanlar elbet kalır müşkül

Kim ayrılığı koydu sevda yerine herkes böyle bakar ağlar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Dertler Kalbimi Sen Diye Sevdi

Dertler kalbimi sen diye sevdi

Beni alıp benden aldı götürdü

Birde baktım seni aldı karşıma getirdi

Heder olan ömrümde dertler seninle güldürdü

Ben bu halime garip bir haldir diyemem

Sen yanımda olmaz isen ey sevgili gülemem

Asık olsa da hilal kaşların terk edip gidemem

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Senin hayalini avuçlarıma aldım gözlerine daldım

Açtın gönül kapını ben içine balıklamasına atladım

Aldım seni gönlüme gönül sarayımda sakladım

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Aldım ikimizi aşk denizine gülümseyerek saldım

Yüzündeki gülümsemeyi gördüm hayran kaldım

O an karşımda cennetten gelen huri var sandım

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Duramadım yerimden bu canımla peşine düştüm

Kurduğum hayallerin içinde gerçek hayata küstüm

Avuçlarımı gıdıklayan seninle ben güldükçe güldüm

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Sensiz geçen ben bu ömrüme ağlar yanarım

Aşksız gönülsüz şeytana ben nasıl kanarım

Şimdi hayalimde gülümseyen sana ben bakarım

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Kırık değil artık seninle gönlüm adımlarım dizlerim

Gelirsin diye hayalimdeki seni yollarda ben beklerim

Mutluluğun sarhoşluğuyla senle geçer tüm günlerim

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Keşke genlik çağım seninle mutluluğa doysaydı

Arayıp aşkı yaratan Rahman ile seninle olsaydı

Aşkı arayan gönlüm seni ararken anında bulsaydı

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Hayırsız kullar sardı etrafımı seni aramakta uzak kaldım

Onlardan kurtulmak için binlerce takla attım ben kaçtım

Seni aramakta uzak kalan gönlü ben vefasızlarla yaktım

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Usandım sanma sevgili seni aramaktan bulamamaktan

Tek korkum son nefesten önce seni arayıp bulamaktan

Olsun beni sevdiğini biliyorum ben olsan da uzaklardan

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Kul Mehmet’im seni bilen ben gönlümü yollara saldım

Seni bulmadan gelirse ona bedenimdeki kapısını kapattım

Avuçlarımda sen uzanırken çimenlerin üzerinde ben kayboldum

Heder olan ömrümde dertler seninle beni güldürdü

Mehmet Aluç © Kul Mehmet

Ebed olana dönsek yönümüzü

 

dertleri sararken yeni güne

gülseydin yüzüme çare diye
mevla hatırına dönsen yüzünü
bir katre görseydim gülüşünü
ebed olana dönsek yönümüzü

katre katre iman aksa ömrümüze
sayfa sayfa gönlümüz açılsa önümüze
bırakalım Rahman dokunsun gönlümüze
Nur Kur'andan alalım özümüzü
ebed olana dönsek yönümüzü

yılgı atları gibi koşsak Rahman'a ahir
olsakta bu dünyada bizler en fakir
nefis şeytan görmez bizi hakir
olsak Yüce Rahaman'a bizler şakir
ebed olana dönsek yönümüzü

katip olsak gönlümüzü birbirine yazsak
gönül içinde kendimizle birlikte kalsak
nefis şeytanla kini uçurumlara atsak
yok olsa bizi yakan yıkan kör tahkir
ebed olana dönsek yönümüzü

cenneti alada olmayı isteyelim bir anda
cehennem dersen boş bir oda orada
ateşini alıp giden kalır azabıyla orada
alet olmayalım nefis şeytana biz burada
ebed olana dönsek yönümüzü

hak yolda uzun uzun huzurla yatak
nefis şeytanı yolda cehenneme satsak
merhametle kardeşliği gönlümüze katsak
durak durak selamı hoşlukla içine batırsak
ebed olana dönsek yönümüzü

kul mehmet'im defter defter dürül hak yolda
merhametle iman ne güzel oluyor kulda
semada iner İhsan kula bu nurlu yolda
yeryüzünde de dualar varır semaya bir anda
ebed olana dönsek yönümüzü

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Şakir:Şükreden
Hakir: Hor görülen
Ahir: En sonunda
Tahkir: Aşağılama, onur kırma,onura dokunma

Mecnun Olamadım ki!

 

 

Ben kendimi boşa üzerim

Mecnun olmadım ki Leyla’m yok diye üzüleyim

Ak gerdanına bu gönlümü yaslayayım

Mecnun olmadım ki Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

 

Gönlüm hiç aşkla buluşmadı

Şöyle tatlı tatlı tutuşmadı

Sevdiğim Leyla olup elini uzatmadı

Gözlerindeki aşkla beni tatlı tatlı ağlatmadı

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

 

Hep gönlüm dünya ile yangın mahşer yeri

Leylam olsa görse kaçar geri geri

Bana yaklaşma der git beri beri

Olamaz Leyla bu gönlümün dilberi

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

 

Mecnun olmak öyle kolay değil

Olamazsan var Yüce Rahman önünde eğil

Leyla’ya layık değil ki bu gönül bu şekil

Leyla’ya ne söyleyecek bu edepsiz dil

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

 

Bu gönül pınarı kurumuş sanki çağlayarak mı akar

Bu halimle Leyla beni görse yüzüme mi bakar

Bulunur mu bu âlemde benim gibi gönlü sakar

Kim alırda beni söyleyin koluna takar

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

 

Leyla’ya aşk sahip olmak her babayiğidin harcı olamaz

Gönlünde aşk olmayanda bu yola çıkamaz

Üzülme Kul Mehmet’im her sevende âşık olamaz

Âşık olanlarında vuslatı bu dünya da olamaz

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Adı Güzel Kendi Güzel Nurdan Muhammed

 

Âlemlere Rahmet Nurdan Nebi sen âlemlere Rahmet için geldin

Gelişinle bizlere nurdan İslam dinini getirdin

İnsan denilen bizler nefretle yok ediyorken âlemi

Sen geldin gönüllere merhametinle adaleti getirdin

İnsanlık kendi cenaze namazını kılmaya hazırlanırken sen geldin

Âlem nura gark oldu

Sizi ölüm paklamaz dercesine

Sizi Nur Kuran iman ve sünnetim paklar dercesine geldin

Seni gönderen Âlemlerin Rabbine binlerce kez şükürler ettik

Yüce Rahmanı Rab seni Nebi bildik gülümsedin gülümsedin

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

İnsanlık sokağı ile yarının kaybetmişti daha dün gibi sen bildin

Zalimleri zalimlikleri ile yerlere serdin

Susmayarak kan kusanları susturdun cehennemin dibine gönderdin

Zaten onların yeri cehennemdi ve hazırdı

İmansızların çoğunu Rahmetten gülüşünle iman yoluna getirdin

Tüm kâinat sensiz adressiz tarifsiz çaresiz kalmıştı güldün

Tüm nefret ile kini bir kalemde bitirdin

Gülüşünle cennet güllerini dünya âleminde açtırdın

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Yıkılmaz sanılan nice dağları bir bir devirdin

Gözlerde korku vardı oda zalime aitti sen geldin gülümsedin ve sildin

Seni öldürmeye gelen Hattabı İslam ile şereflendirmesini isteyerek gülümsedin

Bedendeki zulmün izlerini gördün tüm Müslümanlar kardeştir dedin birleştirdin

Merhametinle cümle müminleri cennet kapısında buluşturdun

Yetim ile mazlumları kucakladın sevindirdin

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Dudaklar arasında imdat sözleri çıkmaz iken

Sen imdatlara gülümseyerek yetiştin

İsminle seni susturmak istediler sen Rahman ileydin bunu hiç bilmediler

Görmediler

Sezemediler

Akıl edemediler

İzandan yoksunlardı

Gömdün zalimin son sözünü boğazına dilinden çıkmadan

Zalim tattırdığı acı kadar acılara gömüldü bir andan hatta anlayamadan

Etrafına bile bakamadan

Yandaşlarını yanına bile çağıramadan yok oldular bittiler

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Gözlere acıyı ve gözyaşını layık görenlere

Açlık nedir bilmeyenlere sefa sürenlere

Her cümlenin hecenin sonuna hayal kırıklığını ekleyenleri

Sildin merhametim gülümsemesi ile

Acıya gözyaşına son verdirdin ya Nurdan Nebi

Gönüllere nefreti yamayanların kirli yamalarını söktün acıtmadan

Güller ektin cennet kapısını açarak cennetin serin rüzgârını estirtin

Kime ne eksikse verdirdin

Kimde ne fazla ise ihtiyacı olana verin dedin

Candan verdiler

Gönülden verdiler

Gülüşüne canlar fedaydı ya nurdan Nebi

Bir nurdan bakışına âlemler feda idi ya nurdan Nebi

Bir kokuna dünya ile ömürler verilmeye layıktı ya nurdan Nebi

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Sen gittin ya nebi

Yine eksik kaldık

Yine sensiz kaldık

Gülüşüne hasret kaldık

Kokuna hasret kaldık

Ama hep seninle kaldık

Seninle kalanlar yanılmaz diye söylemiştin

Nur Kur’an’la olanlar yıkılmaz demiştin

Şimdi zalimlerin her bir nefesine adımına besmele çekerek

İsmini zikir ederek

En başka yüce Allah ile olarak seninle nur Kur’an sünnetinle olarak

Yüzlerine zalimliğini haykırıyoruz

Sesimiz gür çıkmasa da

Zalimler susun dediği yerde

Biz yeniden Yüce Rahmanın ismi

Senin ismin salavatın

Nur Kur’an ve sünnetinle yeniden başlıyoruz

Zalimliklerini yeniden yüzlerine bir tokat gibi haykırırcasına

Zalimliklerini haykırıyoruz

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Ya nurdan Nebi

Gittiğin günden beri

Hala salamızı okumanın peşindeler

Onlar hala bilmezler

Biz Müslümanlar müminler

Vatan bayrak haksızlık için

Şehadeti doğarken kabul ettiğimizi

Sizler kardeşsiniz dediğin o günden beri

Kardeşliğimizi yıkmamak için

Bu canımız feda etmeye hazır olduğumuz bilmiyorlar

Bizler şehadete koştukça seninle oluyoruz

Yüceler yüce Rahmanın Lütfü ile sana koşuyoruz

Bir ölürken bin diriliyoruz bilmiyorlar

Bilmesinler

Anlamasınlar

Nur Kur’an

Ölüm onlara her şeyi anlatır ya anlamak istediklerinde

Ya da anlamak istemediklerinde

Ölümle anlarlar

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İki cümle söyledin o iki cümle yıktı tüm zalimleri

Dünya var oldukça da yıkamaya devam edecek

“Müslümanlar kardeştir” dedin

İşte o gün orada olanları ve daha sonra dünyada olacak zalimleri

O günden sonra yıkılmaya mahkûm ettin

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.