Yol Verin Yollar

 

Yol verin dağlar yârim gelsin

Ya da izin verin ben gideyim

Aramızda uzun yol var nedeyim

Yol verin yollar yârim gelsin

Kaderde var ayrılık elden ne gelir

Yol verine ey kader yârim gelsin

Vuslat gelsin bize ulaşsın

Yol verin yollar yârim gelsin

Sevdanın yelleri başımızda essin

Nazlı yar gülüşü ile bana gülsün

Ayrı yollarımız bir yolda birleşsin

Yol verin yollar yârim gelsin

Selamımı götürün ey seher vakti

Bulsun bizi ey kader aile saadeti

Onun gülüşü bana hakkın nimeti

Yol verin yollar yârim gelsin

İçeyim yârin elinde aşkın şerbeti

Budur benim gönlümün niyeti

Ayrılıkta yârim beni kaybetti

Yol verin yollar yârim gelsin

Yollar yârim yolumu gözler bekler

Günün üstüne günleri ekler

Gözlerinde kanlı gözyaşları döker

Yol verin yollar yârim gelsin

Kul Mehmet’im bu dünya fani

Ya Mevla’m ayırma bu bedeni

Nazlı yârin sarsın kokusuyla beni

Yol verin yollar yârim gelsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Son Nefese Bir Anda

       

   

Bir zamanlar çıkardım ben dağları

Eyvah geldi geçti gençlik çağları

Çıkamam artık ben o dağları

Açılmaz ihtiyarlıkta dizim bağları

İhtiyarlıkla yürüyemem yollar

Rahman korur cümle kulları

Elim yıkardı akan pınarları

Şimdi yürüyemiyorum yolları

Ah bu gönlüm her şeye barıştı

Artık yollarım bir birine karıştı

Bir nefeste çıkardım dağları

Elimle açamıyorum kapıları

Sevdayla çözülürdü dillerim

Unutuyorum tüm bildiklerim

 Koşar yar boynuma sarılırdı

Şimdi koşamaz yarılır yolları

Şimdi hayat benden önce ağlar

Bitti sona gider biten çağlar

Geride kalandır can sağlar

Bilmem ölen ardında neden ağlar

Ölüm gelir bağlanır canlar

Yeniden kurulur ahirette hanlar

Ölümle yatar canlar yanlar

Akmaz damarda artık kanlar

Rüya yaşanmış gibi olur hayat

Kırıldı artık kalmaz bu kanat

Bu dünya için ağlamak boşuna

Ahireti gör nede güzel gelir hoşuna

Yazık bu dünyada boşa koşana

Eli boş gelip mezara boş yatana

Gözde akan yaş olur boşuna

İmanla gelir her şey hoşuna

İman iz bırakır kalpte dünyada

Kul ecelle varır son nefese bir anda

Açamazsam da aşkla kollarımı

Kaybettim sanmayın yollarımı

İhtiyarlık ömrün son anları

Rahman merhametle sarar kulları

Bekler ömür artık son anları

İmanla yaşasın kulların canları

İmanla bu can ölüme kurban

Ahirete imanla kalırsın hayran

Hepimizin yeri ahiret canlar

Nefretle yıkılmazsın hanlar

Dünya için bu uğraşa değmez

İnşa edelim ölümle hayat bitmez

Nefis şeytan sanmayın yenilmez

İmanı görünce ne yapacağını bilmez

 Merhametsiz olan her an batar

Eceli görünce boş mezarda yatar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bensiz Ziyaret Edersin

Yollarımız tekrar karşılaşır buluşur muyuz ola

Tekrar karşılaşınca bakışmamız çok sürer mi ola

Belki yine aramıza ayrılık perdesini çekeriz mi ola

Yoksa ayrılık kapısını kapatır yeniden birleşir miyiz ola

Bana kalsa tekrar karşılaşmamız artık imkânsız

Sen arzuların peşinde koştun olan sensin haksız

Ayrıldı ta o günden yollarımız kaldık amaçsız

Beninki olunmaz bir dilek yüreğimde yanar boşuna

Açtım elimi Mevla’ya sen çok yaşa diye

Dileğim gerçekleşir dedim olursun bana hediye

Bilirim sen gelmezsin öyle çat kapıyı çalıp pat diye

Bizsiz kaldık artık yaşıyoruz aşksız tek başına

Kul Mehmet’im bilmiyorum sen nerdesin

Elbet bir gün bizim buralara sen gelirsin

Utancını gizlemek için yüzüne siyah perde çekersin

Kazdığın aşkımızın mezarını bensiz ziyaret edersin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yolumuz Hak Peygamberimiz Hak...

Ey insanlar canlar İslam bize dindir

Onunla cümle kullar gülendir

Ömür dediğin bir gün bitendir

Yolumuz hak Peygamberimiz hak

Gülüşü ile ahirete gidenlere bak

İslam ile yollar birbirine varır

İslam’la cümle gönüller sarılır

Yaralarda merhametle sarılır

Yolumuz hak Peygamberimiz hak

Gülüşü ile ahirete gidenlere bak

İslam olsun gönülde gönül paslanmasın

Gönül nefisle şeytana yaslanmasın

Tek başına kul dertlerle baş başa kalmasın

Yolumuz hak Peygamberimiz hak

Gülüşü ile ahirete gidenlere bak

İslamsız gönül merhameti ne bilsin

İslam’ı yay ki gönüller sevsin gülsün

Nefret kin dersen yok olsun gitsin

Yolumuz hak Peygamberimiz hak

Gülüşü ile ahirete gidenlere bak

Kul Mehmet’im seyran eyle âlemi

Merhametle yaz tut sen kalemi

Göç vakti imanla göç eyle âlemi

Yolumuz hak Peygamberimiz hak

Gülüşü ile ahirete gidenlere bak

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hasreti vuslat ile buluşturan yollar…

   Yollar sizler ne güzelsiniz! Hayalleri olanlar için, hayallerine kavuşmak için onlara yol olan sizler ne kutlusunuz, sevinçle türkü olursunuz insanlara, nota nota gönlünde sevgi olanları kucaklayan yollar…

   Yarınlara umutla bakanları yarınlara kavuşturan, içinde renkli renkli düşleri yüreğinde saklayarak görmek isteyene gösteren, gülümseyen yollar… Dağlar sıralanmış sağına soluna gönüllerdeki sevinç gibi, telli telli turnaların üzerinde uçtuğu, nazlı yâre selam götüren yollar. Seven yürekleri kavuşturan, bazen kavuşturmadan gönülden birliği ,gülüşü ile gurbette seher yelinde esen rüzgârla buluşturan yollar.

   Hayallerine güvenen yüreğinde sımsıcak saklayan dost, sevgisine güvenerek yola çıkana bir anlık mesafe olan, yarını bekleyenlere koşması için yürek olan, ağlayanların gözlerindeki yaşları vuslat ile silen yollar. Sahte gülüşleri yüreğinde üstümde barındırmayan, üzerinden dışarı atarak yok eden, üzerinde yürüyenlerin yüreğini okuyan, sevgiyi yok edenleri görünce, sevgiyi yok etmek için sevgisizlerle mücadele etmesi için sevgi dolu insanları üzerinde taşıyan sensin yollar.

   Seni anlatmak yüreklere sığdırtmak istesem de sığdıramam, anlatamam, seni sözlere hecelere sığdıramam ki, seni ancak yüreğinde sevgi taşıyanlar anlar ve sana gülümseyerek bakar ve üzerinde yürür, bir ömür boyu değil kıyamete kadar dimdik duran, yolların eğri virajlıda olsa dimdik duransın yollar. Yönün her zaman sevgiye açık, nefret kine kapalı, sessizliğinle huzuru duymak isteyenleri dinlendiren, hasretle ayrı kalanları vuslat ile güldürensin ey yollar. Gülüşünle yolunda yürüyenleri istediği güzelliklere ulaştıran, kalbinde güzellikleri saklayanları saklayan, sevdiğine söylemek isteyenleri gönül dağında buluşturan, birbirlerine sardıransın gülüşünle ey yollar. O nefreti ile kaşların çatık nefreti ile burnundan soluyanı bilen, öyle İstemeye istemeye üstünde gezinen oturanı hiç sevmeyen, göz göze gelmemek için, yüreğinde sevgi taşıyanları taşıyarak o nefreti yok edenlerle beraber olansın yollar…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sensiz Yaşayacağıma

Ey sevdiğim senden ayrı olacağıma

Yanımda olaydın gönlümde kor taş olaydı

Sensiz yollarda ayrı gezeceğime

Gece gündüzü sensiz yaşayacağıma

Yollar bana tuzakla dolaydı

Ah bu sızlanma yüreğimde dağ olaydı

Senden ayrı yaşamak hiç olmayaydı

Zülfün teline hasretlik etti ben deli divane

Ah sen yanımda olaydın yüzüme bakmayaydın

Yollar bana tepetakla olaydı

Diyar gurbet el gezdim bulamadım

Ben kendime sana varan yol bulamadım

Aşkın Dergâhı’ndan başka divan bulamadım

Ah sen yanımda olaydın yüzüme bakmayaydın

Yollar bana merakla dolaydı

Gam yükün benim kervanım olaydı

Ayrılık acısı bir an yok olaydı

Bahçemde solan güllerim seninle açaydı

Gece gündüzü sensiz yaşayacağıma

Yollar bana dayakla dolaydı

Bıraktım gönlümü istediği kadar ağlasın

Ağlasın da sensiz ayrılığa derman arasın

Kuş uçmaz kervan geçmez yollara bel bağlamasın

Ah sen yanımda olaydın yüzüme bakmayaydın

Yollar bana tuzakla dolaydı

Arayı arayı seni yolum çöle düştü

Aşkın yolu ömrüme kefeni sensiz biçti

Sanma sakın bu aşkı ben değil gönlüm seçti

Gece gündüzü sensiz yaşayacağıma

Yollarım hep feryatla dolaydı

Sen var iken bana hayat vardı

Sen gittin elem keder hayatımı sardı

Ecel oku seni benden çabuk aldı

Ah sen yanımda olaydın yüzüme bakmayaydın

Yollarım hep çukurla dolaydı

Kavuşuruz seninle elbet kıyamette

Kokun gelir esen yelde demet demet

Sabrı veren Rahman’a şükür demem zahmet

Gece gündüzü sensiz yaşayacağıma

Yollar bana tuzakla dolaydı

Kul Mehmet’im aşk yolu olmazsa hayat zor

Ayrılık der isen gönülde hiç sönmeyen kor

Arayıp bulmazsan da sen ara dur olsa da zor

Ah sen yanımda olaydın yüzüme bakmayaydın

Yollar bana tuzakla dolaydı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

06125894

Baktım Ağladım Durdum Ağladım

Yaşarken binlerce can ile insan

Ayrı yollar gönüller anlaşılmaz lisan

Tek yürek olmaz iyiliğe, şer ile olur bazen

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Gönül bahçesinde yetişir güller vermez bir deste

Biter cümle dertler sıkıntılar inan bir gülüşte

İyiliğe varmaz ayaklar bazen yürür aheste aheste

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Tevhitle Kur’an ile yolda yürümeyen Müslüman

Ümmet düşmüş tefrikaya, zalim birlik beraberlikte

Müslüman tefrika da çeker feryat duyulmaz aman aman

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Sinelerde kor alev yanar söndürecek su mu yok

Sorular vuslat ile buluşmaz vuslata yol yok

Alev söndürür desem de yazıktır canlara duyan yok

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Okyanusları aştı Kuran İslam âlemi nur sardı değildi ortalık duman

Onu taşıyanlarda Müslümandı vardı sanki başka başka bir iman

Dilinde adımında nefesinde anında düşmezdi zikriydi Kur’an

 Düşündüm baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Kul Mehmet’im derim kalmadı yüzümüzde bir tebessümler

Gökyüzünde rahmet ile yeryüzüne elbette inmez melekler

Fakir kuru tahta döşek zengin kuş tüyünden döşek yataklarda yatar

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yaralı Geldim Neşeli Dönmenin Peşindeyim

 Aramızda yükselerek hasreti sıralayan dağlar yol verin yâre gideyim, yârim beni bekler ağlar…

Öyle hasretim ki yârin gül yüzüne, sana anlatsam ey dağlar yıkılırsınız paramparça olursunuz, viran olur cümle bağlar…

Karanlık gece gibi üstüme çökmeyin ey yollar dağlar, mühürlenmiş kalpler gibi aramıza girmeyin ey ayrılık, yârim'in ayrılıktan çığlık feryadı kulağımı dünyamı parçalar yol verin gideyim ey dağlar ey yollar ey ayrılık…

Sanki doğumum hüsran ülkesinde olmuş gibi hala hüsran içindeyim, aramıza kim koydu bu dağları, yolları ben bilmiyorum soruyorum bilende yok! Muamma!

Bir lokma ekmek peşinde koşarken kendimi buldum gurbette, yârim yanımda götüremedim yolum izim yoktu önümde, hala aynı kısır döngü içindeyim, ama çok şükür bir lokma ekmek bularak gurbette ben ve geride kalan yârim ile bölüşüyoruz hepsi bu vuslat ne zaman nerede olur bilemiyorum…

Yaralı geldim neşeli dönmenin peşindeyim ey dağlar ey yollar ey ayrılık, çekilin yolumdan varayım yârime… Sakın kızmayın gücenmeyin bana dağlar ey yollar ayrılık, bilirim sizin suçunuz yok sizinle hasbihal ederim, ama bilirim ki ve beni diri tutanda budur biçare gelen Allah’ın izni ve yardımı ile neşeli sevinçli döner, sabırla beklerim.

Sabır değil mi dertleri hasreti ayrılığı eriten yok eden, uzun yolları kısaltan yürekte yanan kor alevleri söndüren vuslat visal ile buluşturan, sende bekle nur yüzlüm sabırla sığın Rahman’a gerisi çorap söküğü gibi çözülür biter yok olur ayrılık, hasret, üzüntüler bir bir yüce Allah’ın izni ve yardımı ile biter…

Mehmet Aluç

Keremi aslı kaşına sürme eyleyen

Aslı ile kerem
Keremin gönlüne aslıyı veren
Keremi aslı kaşına sürme eyleyen
Değil midir aşkı gönülLerine yazan Rahman’ın keremi
Dünyada yollarını ayıran kullar
Ahirette yok olacak onlara yollar
Ateş ile yanınca o kullar
Aslı ile kerem kavuşur neşeyle rahmete gider yolar
Rahman onları ayıranları
Ayırmasınlar kavuştursunlar diye eyledi imtihan
İmtihanı bilmediler dünya malına koştular
Allah’ın gönüle verdiği sevgiye karşı çıktılar
Müdahale etmeyen herkesi iradesi için
Serbest bırakan Rahmanı bilemediler
Edepsizce müdahale ettiler
Aslı ile keremi gidince uzaklara aşkın kıymetini öğretti
Kazanan kim oldu
Ayıranlar mı hayır binlerce kez hayır
Kerem ile aslı cenneti kazandı
Onları ayıranlar yakıcı azap ile cehennemi
Bu dünyada böyledir her sefer
Merhamet yoksa merhamet bekleme uyanıkla her sefer
Alıştın emeksiz yemeye
Edepsizce gönülleri yıkmaya
Haklıyı haksız çıkarmaya
Ondan sonra bekle mükâfat
Nah alırsın mükâfat
Yanmak varken neyine gerek af
Gönül kapında hep bulundu tokmak
Herkesin kara dediğine sen dedin ak
Yapmayın dediler sen dedin gönülleri yak otur da bak
Nah alırsın mükâfat
Yanmak varken neyine gerek af
Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...