Yanlışa Konmayasın Gönül

Çok istedim bu gönül boşa yanmasın

Aşkla sevmeyenin o anına kanmasın

Ahu gözlüyü bulsun cana can olsun

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Ahu gözlünün kaşlar keman gibi

Dilinde sözleri çıkar tatlı bal gibi

Gözlerinde bakışları tıpkı aşk gibi

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Gördü o güzeli gönül nasıl yanmasın

Güzelliği gönülde nasıl ona varmasın

O güzel tatlı sözleri nasıl kulak duymasın

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Aşk bir sırmış onu bilmemişiz

Aşk ile sevenleri hep terk etmişiz

Gülmeyince birde hakka isyan etmişiz

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Ahu gözlü yar derdime dermanmış

Beni benden önce o arayanmış

O gülüşü ile gelip gönlümde kalanmış

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Felekle olmaz işimiz aşk bize yeter

Aşk ile sevmeyen gönül olur beter

Aşkta hasret varsa Mevla vermesin keder

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Açtı gönlünü bana aşkı okudum

Açtım gönlümü ona aşkı dokudu

Dünyayı gezdik uçtan uça duruldum

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

 Aşk beni benden aldı bir biz etti

Ahu gözlümün bir gülüşü yetti

Açtım gönül kapımı dertlerim bitti

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Bu dilim hep ahu gözlümü ana

Tatlı bakışları değsin bu tatlı cana

Yakında olacak çok güzel bir ana

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Bu garip başıma bir devlet kondu

Gönlünde ne varsa önüme koydu

Kulaklarım onda hep aşk sözleri duydu

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Açtı çiçekler benim için gönül bağında

Sevilmek için o en güzel şirin çağında

Şimdi bir çocuğumuz var kucağında

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Aşkı takmış gönlüne değmez nazar

Aşkı saklıyor gönlünde eylemez Pazar

Kul Mehmet’im oturmuş ondaki aşkı yazar

Doğru var iken yanlışa konmayasın gönül

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Yıkıldığını Bir An Gözüyle Görsün

Yorgun yıllarım için oturmuş ben ağlarım

Kanar bu yaram bilmem ben ne ile bağlarım

Bırak kanasın yaran böylede iyileşir

Bağlamaktan uzakta kırılmış bu ellerim

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak kanasın yaran elbette iyileşir

Bırak ayrılan gitsin bir gün buda değişir

Bir gün pişman olurda döner gönül birleşir

Seven ayrılmaz belki sevdayı paklar hasret

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak gidişi ayı yılları bir bir bulsun

Mutluluk dolu günler istasyonda bir dursun

Gidişindeki ahı pişmanlığı bir bulsun

Gerçek olan hakikat ona tokadı vursun

Silkelensin çarpılsın ahın onu bir sarsın

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Hicran kapında bırak içeriye o girsin

Sen bu hicranınla kal ancak bilirsen hürsün

Bırak yıkıldığını bir an gözüyle görsün

Giderken hicran vuslat sana bir gülümsesin

Yıkılan için gelir vuslat başka nedir ki

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak yılların kalsın yorgun yıkılmış halde

Yeter ki sen hiç kalma acınacak bir halde

Hayat bunu yaşarsın ya öyle ya sen böyle

Yıkılıp ta kalanlar için değil bu hayat

Kalkanlar için hasta içindir ameliyat

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Bir hayale gözümü o an yumdum

 

Sormuştum sana bir gün hatırlar mısın?

Bir gün bu aşkımız sence biter mi diye

Gülmüştün saatlerce mümkün değil demiştin

Oysa şimdi ayrıyız seni unutmaya çalışıyorum

Sen gittin ve bir daha dönmedin

Bilirim gidenler dönmez

Dönse de tekrar gönüle girmez

Saçlarına bahar değmeden hasret değdi yüreğimize

Kulağım hala kapıda bir sesin gelir diye kapıya astım

Gezemedim hoyratça gönlünde yolunu kaybettim

Şimdi sen benden ben senden habersiz yaşıyoruz

Delice saatlerce güldüğün o an yalanmış şimdi anladım

Kahkahalarınla bu ayrılığımızı o gün boşuna gizledin

Deli deli gezer döner gelirsin

Pişmanlığınla af et dersin diye bekledim

Gözlerime uykuyu haram ettim

Gelirsin kapıyı çalmadan geri gidersin diye

Kapıyı çalmaya gücün yetmez diye kapı önünde bekledim

Gece uykuya daldı ben bekledim

Uykular uykuya daldı yine bekledim gelmedin

Kulağımdaki sesin çınlamanda kesildi

Giderken ne varsa geride benimle beraber yaktın

Bir hatıra bir nefes bir kokunu dahi bırakmadın

Her nereye dokunsam benim gibi yıkılıyor

Benden uzaklara kaçıyorlar senin gibi

Hangi yana hangi sokağa baksam hasret var

Yalnızlık var sensizlik var

Bir sen yoksun kokun bakışların gülüşlerin yok

Terk ettim sokakları yoları dağları

Şu an evimde kendi karanlığımda

Sensizliğin acısını yudumluyorum üç öğün

Boğazımdan aşağıya zor inse de içiyorum

Sensizliğin mateminden

Yeniden sevebilirim şarkısını dinliyorum 
 Akarken gözlerimde iki damla yaş           

Galiba bu şarkılarda yalan söylüyor

Yeniden sevebilmek çok zor

Eskisini unutmadan sevmek o kadar kolay mı?

Dokunurken tenime bıraktığın kokunun izleri var

Nasıl silinir gönül buna izin verir mi?

Ruhum esirin olmuşken

Nasıl bir başkasını yeniden sevebilirim

Ama seni istersen geri dönersen

Yeniden sevebilirim

Göğsümde uyutabilirim

Gülüşünle gönlüme girmene izin verir

Bahtımın mateminde beni kurtarmana izin veririm

Sen beni unutmak istesen de ben istemedim ki

Sen beni sevmesen de ben seni hep sevdim

Benden seni ayıran yollarda önüne aşılmaz dağlar çıkarda

Aşamazsın geri dönersin diye umdum

Bir hayale gözümü o an yumdum

Şimdi uyandım gerçekle baş başa kaldım

Yalan dünya gibi

Aşkımızda oldu yalan

Geri dönme artık sensizliğindir beni yakan

Kör kuyulara atan

Gelsen de bulamazsın beni

Hangi kör kuyudayım bende bilemiyorum

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

16:03:2017

15:59

Bülbül İle Ben

Bülbül ne gezersin havada gülünü mü kaybettin

Sanki lal olmuş dilin ötmezsin açmaz mı güllerin

Kanlı gözyaşları dökersin ağlatır mı güle hasretin

Ötme kanlı gözyaşlarınla bülbül yüreğimi sen delersin

Sende benim gibi ayrıldın yârden gülünden sıladan

Senide beni de kavuştursun sevdiğimize Yüce Yaradan

Sende ben gibi eksik etme dilinle gönlünü duadan

Ötme kanlı gözyaşlarınla bülbül yüreğimi sen delersin

Senin vatanın gül bahçesi benimki nazlı yârin gönlü

Senin de benim gibi gönlünle bakışların hep hüzünlü

Sende bene de canlıyız bu âlemde sonumuz ölümlü

Ötme kanlı gözyaşlarınla bülbül yüreğimi sen delersin

Ben sılada sen sılada bu gönlümüz şimdi şen değil

Kul Mehmet’im var git sen hakkın önünde eğil

Bülbülle gurbette biter bu hasretlik olma bencil

Bu dünya sana kalacak değil kapın çalacak Azrail

Ötme kanlı gözyaşlarınla bülbül yüreğimi sen delersin

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Karanlığa Gülümseyen Adam

Bugün yine eski defterleri karıştırdım bir bir

Her şey silikti tıpkı seninle benim gibi

Ne güzel silmiştik her şeyi kendi elimizle

Ben o kadar yalvardım silmemek için

Sen hiçbir kurtarma çabası göstermedin çabanla

Sildin her şeyi bir kalemde çektin gittin bir hırsla ağlamadan

Bekledim bir gün karşılaşırız diye bir yerde sokakta

Görürüm seni sendeki seni ne haldesin diye

Onca ay gezdim sokakları her gün adım adım karşılaşırız diye

Sonra dönüp yüzüme bakmazsın diye saklandım karanlığıma

Karanlık beni senden daha çok sardı aldı kucakladı

Sen silerken karanlığım gözyaşlarımla beni yeniden yazdı

Sayfa sayfa cilt cilt roman oldu sensiz hayatım

Adını da karanlığa gülümseyen adam koydum

Suç benim değil senindi sen biliyorsun

Belki o yüzden gelip beni karanlığımdan çıkarmıyorsun

Sende haklısın bende olsam aynısını yapar mıydım bilmiyorum

Ama bir korkak gibi bakardım suçumla günahımla yüzüne

Görmemezlikten gelmezdim eller gibi koşardım

Sen sarar mıydın yeniden o muamma

Ama senin gibi bir kere sevince pişman etmezdim her halde

Ellerimi odamı ömrümü bomboş bıraktın

Boşluğa ben koştun sen neye koştun bilmiyorum ama

Sen biten şarkımızla bittin

Sen gülmeyen yarınları yanımda bırakırken

Belki de kendi mutsuzlukla dolu yarınına koştun gittin

Esti bir rüzgâr keskin keskin

Güldürmedi o felek kapattı sana gelen yollarımı

Viraneler oldu yuvam çadır kuramadım

Kesti eserken rüzgâr iplerini açıkta kaldım

Ben çıplak gönlüm bedenim çıplak

Hamama yakışan çıplak gibi yakıştım yalnızlığıma

Örtemedim üstümü üşüdüm dondum

Ben üstümü örtükçe rüzgâr ile felek açtı

Ben yoruldum onlar yorulmadı bıraktım her şeyi

Şimdi rüzgâra ve feleğe karşı çırılçıplak oturuyorum

Artık ne rüzgâr esiyor ne de felek benimle uğraşıyor artık

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Uzaklaşma benden

Geç karşıma yeniden şiirler yazdır bana

Hecelerim kalemim suskunluğa ermeden

Hasret gelip kapımda bana gülümsemeden

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Cümlelerim hecelerimle bana her gün küskün

Yazdığım şiirler ne yapsam yazılmıyor düzgün

Suç bende sanki o yar değildi bana düşkün

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Hasret sürgün etmeden biz onu edelim sürgün  

Hasret ilinde hasretle yaşanılmaz ki düzgün

Yakışmaz bize bu hayatta yaşamak bize küskün

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Onca hesabım seninleydi topladım çarptım olmadı

Bilmem suçum neydi gözlerin bana hiç bakmadı

İçini boşalttığın o gönlün aşkımızla neden dolmadı

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Kul Mehmet’im hasretini ömrüne konduramadığım

Terk etti gitti beni bir an ismin anmadan duramadığım

Hasret alnıma yazılmış onu bir türlü silemediğim

Uzaklaşma benden hasret değmesin cana

Ecel gelmeden gel bu ömrüm sona ermeden

Mehmet Aluç / Kul Mehmet

Bana Bir Şeyler Söyle

Anladım ki artık beni sen sevmeyeceksin

Beni terk edip sen şimdi çekip gideceksin

Başka birini artık sen nasıl söyle seveceksin

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Solacak gönlümdeki sen açan taze çiçek

Bu aşkımız söyle neden ne için bitecek

Seni seven benden çok mu söyle sevecek

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Söylesene bu hasreti ben mi çekeceğim

Sen gidip bensiz söyle gülecek misin?

Beni unutunca mutlu gün mü göreceksin?

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Sen gidersen eğer ikimizin de aşkı ölecek

Ayrı yollarda ikimiz mesut gün mü görecek

Seni seven benden söyle çok mu sevecek

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Ruhumuzla deliler gibi birbirimizi severken

Gönlümüzdeki aşkla mutlu mesut gülerken

Söyle şimdi ne oldu eksik olan bende neydi?

Seni seven bu gönlüm aşkımla tam yerindeydi

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Söyle bu hercai gönlün nasıl oldu yerinde kaydı

Beni dışarı atarak başkasını içeriye şimdi aldı

Seni seven benden çok mu söylesene sevecek

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Bıraktın beni artık bıraktım bende seni artık

Şimdi ikimizde azgın suların içine daldık

Kendi suçunla sen aşkımızı ateşlere attık

Şimdi seni bilmem ama ben yalnızlıkla kaldım

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Hicranım bana yeter sendin kalbimde nazlı çiçek

Git bakalım artık yeni seven ben gibi mi sevecek

Görelim bakalım sana mutluluk mu verecek

Yoksa ben gibi sevmeyerek mutsuz mu edecek

Seni seven benden söylesene çok mu sevecek

Haydi, suskun durma böyle bana bir şeyler söyle

Terk edip gitme beni böyle

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Bende Kaybettim

Allı turnam ne gezersin havada

Sendemi yârin kaybettin burada

Sendemi bulamadın benim gibi

Adını koymuşlar allı turnada turnam

Ben senin derdine nasıl derman olayım

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Kaybettim ben kışımı yazımı

Akıtırım böyle akan gözyaşımı

Yitirdim ben onsuz solumu sağımı

Kaybettim bana can olan canımı

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Gönlümde tek hissettiğim sızı

Bulamadım o vefasız zalim kızı

Terk etti gitti bıraktı bana sızı

Geri dönecek sanırım bazı bazı

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Bu gönlüm kaynayan bir volkandı

Şimdi soğudu yalnızlığı kazandı

Aç bak için yüz yerinde yaralandı

Şimdi ben öldüm her şey tamamlandı

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Şimdi gündüzüm oldu gece

İsmini sayıklasam da hece hece

Yaşamıyorum artık ben bedence

Sana yardım edemedim turnam bence

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Git allı turnam git artık deşme yaram

Bin yerinden parçalanmış açtırma bağrım

Ara sende ben gibi yârimize hemen ulaşalım

Bu ömür bitmeden gönülden kavuşalım

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Ben saramadım o yâri doyunca

Şimdi kim saracak uzun boyluca

Bu zulüm bu gönlümde durdukça

Nasıl yaşarım ben felek böyle vurdukça

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Kul Mehmet’im bu gönül o canansız paslandı

Aldı başını kendi elleriyle kayalara yasladı

Ağlayan bu gönlümü neden hiç anlamadı

Giderken son defa yüzüme hiç bakmadı

Bende kaybettim yâri senin gibi

Söyle nazlı yar yoksa ben nasıl durayım

Alayım bu dertli başımı kime satayım

Mehmet Aluç/ Kul Mehmet